ไวน์ปั้นฝัน

ไวน์ x ปั้นฝัน

ตอนที่ 4.2       

         ถ้าแม่รู้ว่าไวน์มีรอยสักที่ต้นแขน แสดงว่าท่านไม่ได้พึ่งตามดูเ๹ื่๪๫ไวน์ วันที่ไวน์มาส่งฉันครั้งล่าสุดเขาใส่เสื้อนักศึกษาแขนยาว

        แม่ฉัน… ตามสืบเ๱ื่๵๹ไวน์มาก่อนแล้ว

        “แม่…”

        “ดูไม่เข้าท่า ตกดึกก็ออกเที่ยว กินเหล้า สูบบุหรี่ นี่ฝันจะคบกับคนแบบนั้นจริงๆ หรอลูก”

        ภายนอกไวน์เหมือนที่แม่พูดทุกอย่าง

        แต่เขาไม่ได้แย่ ไม่ใช่คนไม่ดีสำหรับฉัน

        “แล้วคนที่แม่เลือกมา แม่คิดว่าเขาดีจริงๆ หรอคะ”

        “ฝัน!”

        “แม่คิดว่าถ้าฝันคบกับคนที่แม่เลือก แล้วชีวิตฝันจะมีความสุขหรอคะ”

        แม่อึ้งที่ฉันเริ่มตอบโต้ แต่ฉันก็ไม่อยากทนแล้ว ไม่อยากต้องมานัดดูตัวกับใครอีกแล้ว

        “ตอนแม่แต่งงานกับพ่อ แม่ก็เชื่อยาย แล้วก็ไปกันไม่รอด ฝันกลายเป็๞เด็กบ้านแตก แบบนี้แล้วแม่จะมาบังคับฝันทำไม”

        “ยัยฝัน!”

        แม่ไม่ชอบให้ฉันพูดถึงเ๹ื่๪๫พ่อ เพราะมันกระทบจิตใจเราทั้งสองคน ฉันมองหน้าแม่แล้วเห็นความเสียใจสะท้อนออกมาจากแววตาท่าน

        แต่ฉันเองก็เสียใจเหมือนกัน

        ฉันหมุนตัวเดินหนีออกมาทันที และครั้งนี้แม่ไม่ได้รั้งฉันเอาไว้

        ก็ดีแล้ว… คุยตอนนี้ มีแต่จะทะเลาะกันเปล่าๆ

        ฉันออกมาจากโรงแรมมาเดินเตร็ดเตร่อยู่ริมถนน เลือกนั่งพักที่ป้ายรถเมล์ ทอดสายตามองรถวิ่งสวนกันไปมาเรื่อยเปื่อยพอจิตใจเริ่มสงบลงฉันก็หยิบมือถือมาดู

        มีสายเรียกเข้าจากแม่สามครั้งทว่าฉันกลับเลือกเปิดเข้าแอพโซเชียลเพื่อดูอย่างอื่นแทน

        เชื่อเถอะว่าสิ่งแรกที่เห็นบนเฟสบุ๊คคือสเตตัสของไวน์ เป็๞คลิปสั้นๆ ที่เขาอยู่ในผับ

        ชีวิตแบบไวน์ก็คงสนุกดี คงดีกว่าชีวิตน่าเบื่อแบบฉัน

        ไวเท่าความคิด ฉันพิมพ์ความคิดเห็นใต้คลิปวิดีโอนั้น

        ‘น่าสนุกจัง’

        และพอกดส่งคอมเมนท์ยังไม่ถึงสิบวิ ไวน์ก็โทรเข้ามาหา

        (ฝัน)

        “อื้อ”

        (เธอรับสาย?) ไวน์ถามเหมือนไม่อยากเชื่อว่าเป็๲ฉัน

        “อือ”

        (เธอคอมเมนต์ฉันในเฟส)

        “ใช่… เราเอง…”

        (…) ไวน์เงียบไปพักนึง เขาคงแปลกใจเพราะฉันไม่เคยรับสายเขา และในเฟสบุ๊คยิ่งไม่เคยแม้แต่จะกดไลก์ไวน์ด้วยซ้ำ

        “…” เมื่อไวน์เงียบ ฉันก็เงียบเหมือนกัน

        (ใจอ่อนแล้วหรอ?) น้ำเสียงเย้าแหย่นิดๆ จากไวน์ส่งผลให้ฉันหลุดยิ้มออกมาได้

        “…”

        (อย่าเงียบดิ)

        “ไวน์อยู่ไหนน่ะ”

        (เที่ยวอยู่ ในร้านที่เธอเห็นในรูปนั่นแหละ”

        “…” ฉันเงียบอีกครั้ง จนกระทั่งไวน์ถาม

        (มาไหมละ จะไปรับ) ไวน์ถามด้วยน้ำเสียงกรุ้มกริ่ม

        รู้ว่าเขาแค่หยอก แต่ฉัน… ตัดสินใจว่าจะไป

        “เราไปได้หรอ ไวน์จะมารับเราจริงไหม”

        (…)

        “เดี๋ยวเราส่งโลเคชั่นไปให้ ไวน์มารับเราหน่อยนะ”

        …………………………………………………….

        ไวน์เหยียบรถสุดคันเร่งแน่ค่ะคราวนี้ 555555 ????