แสงแดดสังเคราะห์ยามเช้าของกรุงนีโอ-บางกอก สาดส่องผ่านม่านกันฝุ่นเข้ามาในห้องนอน อารินลืมตาตื่นขึ้นด้วยความรู้สึกสดชื่นอย่างที่ไม่เคยเป็มาก่อน
ปกติเขาจะตื่นมาพร้อมกับความเพลียสะสมและความกังวลเื่ค่าใช้จ่าย แต่วันนี้ ร่างกายของเขาเบาสบาย กล้ามเนื้อที่เคยตึงยึดผ่อนคลายลงอย่างน่าประหลาด ผลของ "ปลาบู่เกล็ดคราม" ยังคงทำงานอยู่เงียบๆ ในระดับเซลล์
เขายกข้อมือขึ้นดูนาฬิกา
ตัวเลขนี้ไม่ใช่ความฝัน
"เอาล่ะ... ได้เวลาใช้เงินทำงาน" อารินลุกขึ้นบิดี้เี กระดูกลั่นกรอบแกรบด้วยความฟิต
เขาอาบน้ำแต่งตัวด้วยชุดลำลองที่ดูสุภาพที่สุดที่มี (เสื้อยืดสีเทาเก่าๆ กับกางเกงคาร์โก้ที่มีกระเป๋าเยอะๆ) ก่อนจะเดินออกจากบ้าน มุ่งหน้าสู่ย่านการค้าเก่าแก่ที่เรียกว่า "คลองถมโซนล่าง"
...
บรรยากาศในคลองถมโซนล่างเต็มไปด้วยกลิ่นน้ำมันเครื่องและควันบุหรี่ไฟฟ้า ร้านรวงที่นี่ไม่ได้เป็ตึกระฟ้าหรูหรา แต่เป็เพิงที่ต่อเติมด้วยแผ่นโลหะและพลาสติกรีไซเคิล พ่อค้าแม่ค้าะโขายอะไหล่หุ่นยนต์มือสอง ชิปประมวลผลเถื่อน และอาหารเม็ดราคาถูก
อารินเดินเลี่ยงฝูงชนที่มีทั้งคนแขนกลและไซบอร์กหัวดัดแปลง ตรงไปยังร้านเล็กๆ ที่ซ่อนตัวอยู่มุมตึก ป้ายหน้าร้านเป็โฮโลแกรมติดๆ ดับๆ เขียนว่า "ลุงเคี่ยง อุปกรณ์ยังชีพและตกปลา"
"อ้าว ไอ้หนูอาริน วันนี้มีเงินมาเข้าร้านข้าเรอะ?" ชายชราเ้าของร้านที่ตาข้างซ้ายเป็เลนส์กล้องส่องทางไกลเอ่ยทักเสียงแหบ
"นิดหน่อยครับลุง" อารินยิ้มบางๆ เดินไปหยุดหน้าตู้กระจกที่เต็มไปด้วยอุปกรณ์ตกปลา "ผมขอเอ็นตกปลารุ่น 'ไททาเนียมถัก' (Titanium-Braid) เบอร์ 50... แล้วก็ขอเบ็ด 'ทังสเตนคาร์ไบด์' (Tungsten Carbide) เบอร์ 10 สักสามตัว"
ลุงเคี่ยงเลิกคิ้วเลนส์กล้องของเขาหมุนวิบวับด้วยความประหลาดใจ "เฮ้ยๆ... ของพวกนั้นมันสำหรับพวกล่าฉลามกลายพันธุ์ในทะเลลึกนะเอ็ง เอ็งจะเอาไปตกอะไรในคลองน้ำเน่าแถวบ้าน? หนูั์รึไง?"
"ประมาณนั้นแหละครับลุง ่นี้หนูมันดุ" อารินโกหกหน้าตาย
เขาจำเป็ต้องอัปเกรดอุปกรณ์ ปลาบู่ตัวเมื่อคืนแรงเยอะจนเอ็นรุ่นเก่าของเขาเกือบขาด ถ้าเขาไปเจอกับอะไรที่โหดกว่านี้ด้วยอุปกรณ์เดิม มีหวังได้คันเบ็ดหักคามือแน่
"เอ็นม้วนละ 45 เครดิต เบ็ดตัวละ 10 รวมเป็ 75 เครดิต" ลุงเคี่ยงกดเครื่องคิดเลข "แพงนะไหวเหรอ?"
อารินกลืนน้ำลาย 75 เครดิต... เกินครึ่งของเงินที่เพิ่งหามาได้ แต่เขาจำคำเตือนของตัวเองได้ดี ถ้าอุปกรณ์ไม่พร้อม ก็เท่ากับเอาชีวิตไปทิ้ง
"เอาครับ... แล้วก็ขอ 'หัวเชื้อกุ้งแดง' แบบเข้มข้นกระปุกนึงด้วย"
"รวมทั้งหมด 85 เครดิต"
อารินแตะนาฬิกาจ่ายเงินด้วยมือที่สั่นเทานิดๆ ติ๊ด! คงเหลือ: 47.50 เครดิต
เงินหายวูบไปในพริบตา แลกกับถุงใส่อุปกรณ์เล็กๆ ในมือ แต่เมื่อเขามองดูความเหนียวของสายเอ็นไททาเนียมและความคมวาววับของตะขอเบ็ด เขาก็รู้ว่ามันคุ้มค่า
...
ก่อนกลับบ้าน อารินแวะที่ร้านอาหารตามสั่งข้างทาง กลิ่นผัดกะเพราลอยโชยมาเตะจมูก นี่คือรางวัลที่เขาสัญญาไว้กับตัวเอง
"ป้าครับ ขอกะเพราไก่ไข่ดาว... เนื้อไก่จริง นะครับ ไม่เอาสังเคราะห์"
ป้าร้านอาหารมองหน้าเขาเหมือนเห็นผี "เนื้อจริง? จานละ 25 เครดิตนะพ่อหนุ่ม"
"จัดมาเลยครับ" อารินตอบเสียงหนักแน่น
เมื่อข้าวสวยร้อนๆ โปะด้วยผัดกะเพราเนื้อไก่แท้ๆ มาวางตรงหน้า อารินตักเข้าปากคำโต รสััของเนื้อสัตว์จริงๆ ที่มีความเหนียวนุ่ม ไม่ใช่ยุ่ยๆ เหมือนแป้งสังเคราะห์ ทำให้เขาน้ำตาแทบไหลด้วยความอร่อย
แต่แล้ว... เขาก็เหลือบมอง Smart Gauge
อารินชะงัก เนื้อไก่จริงราคา 25 เครดิต... อร่อย แต่ไม่ได้เพิ่มค่าพลังอะไรเลย ในขณะที่ "ปลาบู่เกล็ดคราม" รสชาติดีระดับ์ แถมเพิ่ม STR +0.1
"ของในบ่อนั้น... มันล้ำค่าขนาดไหนกันแน่"
เขารีบกินข้าวจนหมดจาน จ่ายเงิน แล้วรีบตรงดิ่งกลับบ้าน
...
กลับมาถึงห้องใต้ดิน อารินไม่รอช้า เขานั่งลงบนพื้น เริ่มรื้อรอกตกปลาตัวเก่าออกมา เปลี่ยนสายเอ็นเป็แบบไททาเนียมถัก เปลี่ยนตะขอเบ็ดเป็ทังสเตนคาร์ไบด์ที่คมกริบจนแค่แตะก็เืซิบ
ตอนนี้คันเบ็ดของเขาดูดุดันขึ้น แข็งแกร่งขึ้น พร้อมที่จะรับแรงกระชากระดับร้อยกิโลกรัม
ก่อนจะเริ่มตกปลา เขาเปิดเช็กเว็บ Highness อีกครั้งเพื่อความสบายใจ และสิ่งที่เขาเห็นทำให้หัวใจพองโต
รีวิวนี้มีค่ามากกว่าเงินทอง มันคือใบเบิกทางที่จะทำให้สินค้าชิ้นต่อไปของเขาขายง่ายขึ้นและอาจจะอัปราคาได้สูงขึ้น
อารินยิ้มมุมปาก ปิดหน้าจอโฮโลแกรม แล้วหันกลับมาที่บ่อน้ำ เขาเกี่ยวเหยื่อที่ชุบหัวเชื้อกุ้งแดงเข้มข้น ส่งกลิ่นคาวคลุ้งไปทั่วห้อง แล้วเหวี่ยงเบ็ดลงไปในความมืดมิด
"มาดูกันซิ..." อารินกระชับด้ามคันเบ็ดแน่น ดวงตามีประกายมุ่งมั่น "ว่าเงิน 85 เครดิตที่เสียไป จะแลกอะไรกลับมาได้บ้าง"
ทันทีที่เหยื่อแตะผิวน้ำ บรรยากาศในห้องก็เปลี่ยนไปอีกครั้ง... ครั้งนี้มันไม่ได้แค่เย็นลง แต่มันมาพร้อมกับความรู้สึก "กดดัน" ที่หนักอึ้งกว่าเดิม
ราวกับว่ามีบางสิ่งที่ใหญ่กว่าปลาบู่... กำลังรอคอยเหยื่อชิ้นใหม่อยู่เบื้องล่าง
522
