บทที่6
เริ่ม(ร้าย)ใหม่แล้วกัน
"ยัยน้องจะให้เฮียไปส่งที่ไหนคะ"เฮียขุนพลถามหลังจากออกจากโรงพยาบาลมา ฉันกลับไปพักฟื้นที่บ้านของฉัน และนี่เป็วันแรกที่ฉันมาเรียน
"ส่งเค้าหน้าคณะก็ได้เฮียไปเรียนเถอะ"ฉันหันไปตอบเฮียขุนพลที่วันนี้อาสาขับรถมาส่งฉันที่คณะบริหาร
"ดูแลตัวเองดีๆอย่าซุ่มซ่ามจะได้แผลอีกล่ะ"เฮียขุนพลพูดขึ้นอย่างเป็ห่วง
"ครับผมสั่งเป็พ่อเลยนะ เฮียนิ เค้าโตละเหอะ แบร่ " ฉันหันไปแลบลิ้นใส่เฮียก่อนจะก้าวลงจากรถออดี้คันโปรดของเฮีย แล้วโบกมือให้เฮียจนแกขับรถออกไป
"อุ๊ย !ขอโทษค่ะ" ทันทีที่รถเฮียออกตัวไป ก็มีผู้หญิงวิ่งมาชนจนล้มลงกระแทกกับฟุตบาทพอสบตาฉันก็ต้องใ นี่มันน้องเดียร์แฟนใหม่พี่วินนิ ทำไมนางเอกมาไวไปรึเปล่าเนี่ยแล้วนางร้ายแบบฉันก็ยังไม่ได้เตรียมแผนรับมือเลย ทำไงดีวะอีพริกจะบ้าตาย
"ขอโทษนะคะรุ่นพี่เดียร์รีบไปหน่อย หาห้องเรียนไม่เจอ" เดียร์พูดตะกุกตะกัก พร้อมทั้งทำหน้าตาน่าสงสาร
"อือ พี่ไม่เป็ไรไปเรียนเถอะ"ฉันโบกมือให้น้องเดียร์รีบไป ก่อนที่จะนั่งบ่นกับตัวเองต่อ
โอ้ยนี้วันซวยอะไรเนี่ยมาเรียนวันแรกก็ได้แผลเลยจ้า ข้อศอกที่กระแทกขอบฟุตบาท ทำให้มีเืซึมออกมานิดหน่อยแต่ความเจ็บนี้สิไม่นิดเลย
ขณะที่ฉันกำลังบ่นกับตัวเองอย่างอารมณ์เสียและยังใกับเหตุการณ์ที่เพิ่งได้เจออยู่ก็มีมือหนายื่นมาให้จับพร้อมกับพยุงตัวฉันขึ้นไป
"ซุ่มซ่าม อยากไปนอนโรงพยาบาลเพื่อเรียกร้องความสนใจอีกรึไง"พี่วินพูดเสียงดุ เอาเข้าไปเจอพระเอกนางเอกพร้อมกันไปอีก
ในเมื่อทุกคนในมหาวิทยาลัยเรียกฉันว่าเป็นางร้ายสองคนนี้คงเป็พระเอกกับนางเอกสินะ น่าขำสิ้นดีต่อไปนี้จะไม่มีนางร้ายคนเดิมอีกแล้ว
"ขอบคุณค่ะ พริกไปเรียนก่อนนะคะ"หนีก่อนละกันยังไม่ได้เตรียมตัวมารับมือกับใคร
"จะไปไหน เรามีเรียน9 โมง นี้เพิ่ง 8 โมงไปทำแผลก่อน"พี่วินรั้งแขนข้างที่เจ็บของฉันไว้ก่อนที่ฉันจะหันไปมองหน้าพี่วินด้วยความไม่เข้าใจว่าอยู่ๆทำไมถึงนึกเป็ห่วงฉันขึ้นมา
"ไม่เป็ไรค่ะ แผลนิดเดียวเดี๋ยวก็หาย ไปก่อนนะคะ"น้ำพริกรีบเดินอย่างรวดเร็ว
มาร์วิน
ผมมองคู่หมั้นตัวร้ายอย่างแปลกใจปกติยัยนั้นเจอผมจะรีบหาทางเข้าใกล้ บางครั้งถึงกับหนีเรียนมาเฝ้าผม แถมยังลงชมรมเดียวกันกับผมหรือแม้แต่ชื้อคอนโดก็ชื้อที่เดียวกับผมเพื่อที่จะได้คอยจับตาผมได้สะดวกๆ
แต่มาวันนี้เธอกลับใอย่างกะเห็นผี ที่เจอหน้าผมจะว่าไปั้แ่ตกบันไดที่คณะบริหารเมื่อสองวันก่อน ยัยนั้นก็ไม่โทรและไม่ไลน์มาหาผมอีกเลยสินะทั้งที่เมื่อก่อนถ้าไม่ได้ตามมาเฝ้าก็จะคอยโทรเช็คผมทุกชั่วโมงจนผมรำคาญไม่ยอมจับโทรศัพท์เลยทีเดียว
"มึงเหมออะไรไอ้วินนั้นน้องน้ำพริกป่าววะ"ไอ้ซันถามผมแล้วมองตามหลังน้ำพริกที่รีบเดินหนีขึ้นบันไดไปรอเรียน
"ออ"ผมตอบคำถามไอ้ซันแต่ยังไม่วายมองตามหลังน้ำพริกที่ทำท่าทางแปลกๆใส่ผม
"ทำไมน้องรีบๆวะปกติจะอยู่เฝ้ามึงไม่ใช่หรอ"ไอ้เอ็มเพื่อนของผมอีกคนถามขึ้นอย่างสงสัย
"เค้าบอกรีบไปเรียน"ผมพูดเสียงเบาจนเพื่อนทั้งสองคนของผมหันมามอง
"ทำไมเสียงมึงแ่ๆพอเขาไม่สนใจมึงก็หงอยเลยเลยไอ้คนฟอร์มจัด" ไอ้เอ็มทำท่าทางจะล้อผมจนผมเตะมันไปทีนึงเพื่อให้มันหุบปาก
"เปล่าโว้ย ดีซะอีกกูจะได้มีเวลาเป็ส่วนตัว"ผมพูดตัดรำคาญ
“ใช่เปล่า แต่ท่าทางมึงนี้มันไม่ใช่เลยนะกลัวน้องเขาไม่สนใจละสิ”
“มึงอย่ามามั่วไอ้เอ็ม คนอย่างกูนะหรอมีสาวในสต็อคอีกเยอะโว้ย”ผมเถียงมันอย่างไม่ยอมแพ้จนไอ้ซันต้องพูดขัดออกมา
"ออ เื่รับน้องมึงจะนัดวันไหน ปีนี้มึงเป็เฮดว้ากนะ"ไอ้ซันถามเื่รับน้องขึ้นเพื่อที่จะหยุดเราทั้งสองคนที่กำลังจะเปิดศึกกันอีกรอบ
"น่าจะรอสักอาทิตย์ก่อนให้น้องปรับตัวเื่ลงทะเบียนเรียนกับตารางเรียนก่อนแล้วเราจะได้มีเวลาเรียกประชุมปี2 มาแจกแจงหน้าที่"ผมหันมาพูดจริงจังกับไอ้ซันโดยไม่สนใจสายตาล้อเลียนของไอ้เอ็ม
“งั้นตอนเย็นกูเรียกรวมน้องปี2 เลยนะ”
5K
