ถ้ำอยู่ไม่ไกลจากลำธารเรนรู้จักที่นี่ รู้แบบที่คนรู้จักสถานที่ที่เคยมาแล้วและจำได้ไม่ใช่รู้แบบที่เพิ่งเคยเจอ
หลินไม่ถามอะไร เดินเข้าไปข้างในก่อนตรวจดูรอบๆ ไม่มีสัตว์อยู่ พื้นแห้ง แสงน้อย แต่พอมีแสงให้เห็นกัน
เรนนั่งลงที่ผนังด้านใน หลินนั่งตรงหน้า
"ขา"หลินพูด
เรนยื่นขาขวาให้
ตำแหน่งที่ถูกกระแทก บวมอย่างเห็นได้ชัดถึงแม้ในแสงน้อย หลินกดเบาๆ ตรวจทีละจุด
เรนไม่ส่งเสียงร้อง แต่กล้ามเนื้อเกร็งที่จุดใดจุดหนึ่ง
"ตรงนี้"หลินพูด
เรนพยักหน้า
"ไม่หัก"หลินพูดต่อ เสียงยังแหบอยู่แต่กลับมาได้สามในสี่แล้ว "แต่ช้ำลึก ต้องพัก"
"พักได้แค่คืนนี้"
"รู้น่ะ"หลินพูด ไม่โต้เถียง เธอหาผ้าจากถุงที่เรนพกมา เริ่มพันรอบขา ให้ผ้ากดรัดตำแหน่งที่บวมเพื่อพยุงไม่ใช่การรักษา แต่พอช่วยได้บ้าง
เรนเงียบระหว่างที่หลินทำแผลให้ เงียบแบบที่ต่างออกไปจากเงียบปกติ เงียบปกติของเรนคือเงียบที่นิ่งเงียบแบบที่นอกจากฟังแล้วก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้นข้างใน
แต่คืนนี้เงียบแบบที่รู้สึกว่ากำลังต่อสู้กับอะไรบางอย่าง
หลินพันผ้าต่อไม่เร่งรีบ ไม่ถาม แต่รอ
"น้องสาวเธอ..."เธอพูดในที่สุด เสียงเบา ไม่ใช่คำถาม แต่ก็ไม่ใช่คำพูดที่ปิดประตู"บอกว่าไม่ได้อยู่แล้ว"
เรนนิ่ง
"ฉันไม่ต้องรู้ก็ได้"หลินพูดเสริม "แค่ถามเพราะอยากรู้จักเธอมากกว่านี้ แต่ถ้าไม่อยากเล่าก็ไม่เป็ไร"
เรนนั่งมองผนังถ้ำอยู่นานนานจนหลินพันผ้าเสร็จแล้วนั่งรอ
"ตายแล้ว"เรนพูด เสียงแบนราบ "เพราะเสียงต้องห้าม"
หลินหยุดมือ
"ไม่ใช่เสียงของเธอเอง"เรนพูดต่อ เหมือนรู้ว่าหลินกำลังคิดอะไร"มีคนใช้เสียงต้องห้ามโจมตีในที่ที่เธออยู่ น้องสาวฉันไม่ใช่เป้าหมายแค่อยู่ผิดที่ผิดเวลา"
หลินฟังอยู่ไม่พูด
"เธออายุสิบสาม"เรนพูด "ฉันอายุสิบเก้า กำลังฝึกเป็ผู้พิทักษ์ ออกไปลาดตระเวนแค่ครึ่งวันไม่คิดว่าจะมีอะไรเกิดขึ้น"
หลินนั่งนิ่งรู้สึกว่าถ้าขยับอะไรตอนนี้อาจทำให้เรนหยุดพูด และเธอไม่อยากให้เรนหยุด
"กลับมาแล้วไม่เหลืออะไร"เรนพูด สั้น ตรงๆ "พื้นที่นั้นถูกทำลายมากพอที่จะรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นแต่ไม่มีอะไรเหลือให้กู้คืน"
ถ้ำเงียบข้างนอกมีเสียงป่าเบาๆ เสียงลม และสัตว์เล็กๆ
"ฉันโกรธ"เรนพูดต่อ เสียงไม่เปลี่ยน "โกรธมานานหลายปี โกรธคนที่ทำโกรธตัวเองที่ไม่อยู่ โกรธเสียงต้องห้ามที่มีอยู่ในโลกนี้โกรธทุกอย่างที่เกี่ยวข้อง"
"แล้วตอนนี้?"หลินถามเบาๆ
เรนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง"ยังโกรธอยู่บ้าง แต่น้อยลง โกรธแบบที่เข้าใจมากขึ้นว่าโกรธอะไรไม่ใช่โกรธทุกอย่าง"
หลินพยักหน้าไม่พูดอะไรเพิ่ม
"นั่นคือเหตุผลแรก"เรนพูด "ที่ฉันกังวลเื่เสียงของเธอ"
"เหตุผลแรกไม่ใช่เหตุผลเดียว"
"ไม่ใช่เหตุผลเดียว"เรนยอมรับ
หลินมองเรนตาชื้นแต่ไม่ร้องไห้ แบบเดียวกับที่เธอเห็นเรนก็เป็
"เธอกลัวว่าฉันจะเป็เหมือนสิ่งที่ฆ่าน้องสาวเธอ"หลินพูด เสียงเบา ไม่ใช่คำถาม
เรนไม่ตอบแต่ก็ไม่ปฏิเสธ
หลินนั่งกับเื่นั้นสักพักป่าข้างนอกส่งเสียงเบาๆ อย่างสม่ำเสมอ เสียงที่ไม่เปลี่ยน ไม่ว่าจะเกิดอะไรข้างใน
"โกรธฉันด้วยก็ได้นะ"หลินพูดในที่สุด "ถ้าเธอจะโกรธเื่นั้น"
เรนมองเธอ
"ฉันไม่ได้บอกว่าไม่ควรรู้สึกแบบนั้น"หลินพูด "แค่บอกว่าโกรธได้ ฉันจะไม่โกรธกลับ"
เรนนิ่งอยู่นานแล้วพูดเบามาก เบาจนหลินต้องตั้งใจฟัง
"ฉันไม่ได้โกรธเธอไม่เคยโกรธเธอ"
"ฉันรู้"หลินพูด "แต่รู้สึกว่าเธอกลัวตัวเองกลัวว่าจะรู้สึกอะไรบางอย่างแล้วมันจะพาไปที่ที่ไม่ควรไป"
เรนไม่ตอบ
"ก็แบบที่ฉันกลัวว่าเสียงของตัวเองจะพาไปที่ที่ไม่ควรไป"หลินพูดต่อ "เราไม่ต่างกันมากนักเื่นี้"
ถ้ำเงียบ
แล้วเรนพูดสิ่งที่หลินไม่คาดว่าจะได้ยินไม่ใช่ประโยคยาว ไม่มีคำอธิบาย แค่ประโยคเดียว
"ฉันไม่รู้จะกลัวแบบไหน ถ้าไม่มีอะไรให้กลัวอีก"
หลินมองเรนนานพอที่จะแน่ใจว่าได้ยินถูก
"ฉันก็ไม่รู้"เธอพูด ซื่อสัตย์ที่สุดที่พูดได้ "แต่ก็ยังเดินต่อไปได้"
เรนพยักหน้าช้าๆ
"นอนก่อนเถอะ"หลินพูด "ขาต้องพัก ฉันเฝ้าเอง"
"เธอเฝ้าไม่เป็"
"ฉันเรียนรู้ได้น่ะ"หลินพูด แล้วยิ้มเล็กๆ "อย่างน้อยก็รู้ว่าถ้าได้ยินอะไรต้องปลุกเธอ"
เรนมองเธออยู่ครู่แล้วหลับตาลงช้าๆ
หลินนั่งพิงผนังถ้ำมองออกไปที่ปากถ้ำ ที่ป่าข้างนอกยังส่งเสียงอยู่
รู้สึกว่าเรนให้อะไรบางอย่างกับเธอคืนนี้
บางอย่างที่ไม่เคยให้กับใครมาก่อนและเธอจะไม่เอาเื่นั้นไปทำอะไรนอกจากรักษาเอาไว้ให้ดี
475
