ณคอนโดของปลายฟ้ารุ่ง
เมื่อเธอมาถึงคอนโดที่พ่อและแม่ของเธอซื้อไว้ให้นั้นเธอเดินเข้าไปด้านในก็ได้บังเอิญพบกับบุคคลคนหนึ่งที่เธอไม่อยากเจอเอาเสียเลย
"มาที่นี่ได้ยังไง" เสียงชายหนุ่มที่ยืนอยู่ตรงหน้าของเธอถามขึ้นมา
"แล้วทำไมถึงจะมาไม่ได้ ในเมื่อคอนโดนี้ชั้นก็ซื้อไว้แล้ว"
"คงมีป๋าใจดีซื้อไว้ให้เป็บ้านเล็กสินะ"
"ใช่ค่ะ มีป๋าใจดีซื้อไว้ให้และเมียของป๋าคนนั้นก็รู้เห็นด้วยเหมือนกัน" ปลายฟ้าพูดจบเธอก็เดินหนีออกจากตรงนั้นเพื่อไปยังห้องของเธอ
"บังเอิญหรือเวรกรรมที่ต้องมาเจอผู้ชายคนนี้" ปลายฟ้าบ่นพึมพำกับตัวเองระหว่างที่อยู่ในลิฟท์
ภายในห้องเมื่อเปิดประตูเข้ามาเธอกลับรู้สึกเงียบเหงาและเศร้าใจความรู้สึกของเธอในตอนนี้เธอกำลังเป็เด็กบ้านแตกคนหนึ่งแต่ความจริงเธอนั้นก็โตพอที่จะเข้าใจและรู้ว่าความรักมันคืออะไรและเข้าใจเหตุผลที่พ่อและแม่ของเธอบอก
การเลิกลาของคนสองคนไม่ได้หมายความว่าคนสองคนนั้นเลิกรักกัน
เธอหวังว่าในไม่ช้าวันใดวันหนึ่งเธอจะยอมรับกับเื่ราวทั้งหมดนี้ได้อย่างสนิทใจเพียงแค่มันยังไม่ใช่วันนี้
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น
"ค่ะป้ามาลัย" ปลายฟ้ากดรับสายป้ามาลัยแม่บ้านของเธอ
"คุณหนูคะ ป้าโทรหาคุณหนูเป็ร้อยสายทำไมไม่รับสายป้าเลยคะ" ป้ามาลัยรีบพูดด้วยน้ำเสียงที่เป็ห่วง
"ฟ้าขอโทษค่ะป้า ฟ้ายังไม่อยากคุยกับใคร"
"แล้วตอนนี้คุณหนูอยู่ไหนคะ ให้ป้าไปหามั้ย"
"ไม่เป็ไรค่ะป้า ฟ้าอยู่คอนโด ปลอดภัยดีป้าไม่ต้องห่วงนะคะฟ้าขอวางสายก่อนนะ"
"คุณหนู..." ป้ามาลัยยังไม่ทันได้พูดต่อปลายฟ้าก็วางสายโทรศัพท์ไปก่อนเสียแล้ว
ค่ำคืนนี้กับการนอนที่คอนโดคืนแรกของเธอ
ปลายฟ้านั้นแทบไม่เคยต้องใช้ชีวิตคนเดียวมาก่อนเลยเธอยังคงไม่ชินกับการที่ต้องอยู่คนเดียวและทำทุกอย่างด้วยตัวของเธอเอง
แต่เพราะเธอต้องปรับตัวและโตขึ้นกว่าเดิมให้ได้