เช้าวันรุ่งขึ้น ณ ห้องอาหารสุดหรูของคฤหาสน์ตระกูลหวัง บรรยากาศเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง แทนที่จะมีเพียงความเงียบงันและสายตาเ็า วันนี้พี่ชายทั้งสามคนกลับมานั่งพร้อมหน้าพร้อมตา แถมบนโต๊ะยังเต็มไปด้วยอาหารนานาชนิดที่สั่งตรงมาจากภัตตาคารชื่อดัง
หลินชิงเซียน เดินงัวเงียลงมาในชุดนอนลายกระต่าย (ที่เธอคิดว่ามันเป็ชุดฝึกวิชาที่ประหลาดที่สุดในโลก) เธอชะงักเมื่อเห็นพี่ชายทั้งสามนั่งยิ้มแฉ่งราวกับถูกผีเข้า
[อะไรกันเนี่ย? เมื่อคืนโดนน้ำสปริงเกอร์ฉีดจนสมองบวมกันหมดแล้วรึไง? ทำไมถึงมานั่งยิ้มหน้าบานเป็จานเชิงแบบนั้น เห็นแล้วขนลุกชะมัด! หรือว่า... จะวางยาพิษในอาหารเพื่อฆ่าปิดปากข้าที่รู้ความลับพวกมัน?!]
พี่ชายทั้งสามที่ได้ยินเสียง "สมองบวม" และ "หน้าบานเป็จานเชิง" ถึงกับสำลักอากาศ แต่ต้องพยายามรักษามาดไว้ หวังลั่ว (พี่รอง) รีบเลื่อนจานติ่มซำเกรดพรีเมียมไปตรงหน้าเธอทันที
"ชิงชิง... ตื่นแล้วเหรอจ๊ะ? พี่เห็นว่า่นี้น้องดูซูบๆ ไป เลยสั่งเกี๊ยวกุ้งักับเป็ดปักกิ่งเ้าดังมาให้ ลองชิมดูสิ" หวังลั่วพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานจนน่าขนลุก
ชิงเซียนหรี่ตามองอย่างจับผิด แต่กลิ่นหอมของเป็ดปักกิ่งมันช่างยั่วยวนเกินห้ามใจ
[หือ... เป็ดนี่กลิ่นดีแท้ หนังกรอบสีแดงทองเหมือนเพิ่งผ่านไฟ์มาใหม่ๆ ส่วนเกี๊ยวนั่น... กุ้งตัวโตเท่ากำปั้นเด็ก! หึหึ ต่อให้มียาพิษ ข้าที่มีพลังเซียน (อันน้อยนิด) ก็พอจะสะเดาะมันออกได้ ขอกินก่อนเถอะ เื่ตายค่อยว่ากัน!]
เธอเริ่มลงมือทานอย่างรวดเร็วแต่ยังคงความสง่างามแบบนางพญา พี่ชายทั้งสามสบตากันอย่างมีความหมาย 'เหยื่อติดกับแล้ว!'
"เอ้อ... ชิงชิง" หวังอี้ (พี่ใหญ่) เริ่มแผนการ "พี่ได้ยินว่า่นี้ตลาดหุ้นผันผวนมาก บริษัทส่งออกของเรากำลังเล็งหุ้นกลุ่มพลังงานไว้ น้องมีความเห็นยังไงไหม? แบบว่า... สัญชาตญาณเด็กบ้านนอกน่ะ"
[โถ่... ไอ้พี่ใหญ่หน้าปลากระเบน! ที่แท้ก็อยากรวยล่ะสิ หุ้นพลังงานรึ? หึ! อีกสองวันท่อส่งน้ำมันที่ต่างประเทศจะะเิจนไฟลุกท่วมฟ้า หุ้นนั่นจะกลายเป็เศษกระดาษทันที ใครซื้อตอนนี้ก็เท่ากับเอาเงินไปโปรยลงมหาสมุทรชัดๆ!]
หวังอี้หูผึ่ง! เขาแอบส่งข้อความใต้โต๊ะหาเลขาทันที: "ยกเลิกคำสั่งซื้อหุ้นกลุ่มพลังงานทั้งหมด เดี๋ยวนี้!!!"
"แล้ว... งานคอนเสิร์ตที่ผมจะไปโชว์ตัวอาทิตย์หน้าล่ะชิงชิง" หวังซิง (น้องสาม) รีบแทรก "น้องว่าสีมงคลของพี่คือสีอะไรดี? พี่ว่าจะใส่ชุดสีแดงเพลิงให้คนตะลึงไปเลย!"
[สีแดงเพลิงงั้นรึ? เ้าเด็กน้อย... ดวงเ้าตอนนี้ไฟกำลังแรง ถ้าใส่สีแดงไปเพิ่ม มีหวังได้ 'ไฟไหม้' กลางเวทีจริงๆ แน่ สีที่ถูกโฉลกกับเ้าตอนนี้คือสีน้ำเงินดั่งมหาสมุทร จะช่วยดับร้อนและนำโชคลาภมาให้ ส่วนสีแดงน่ะ... เก็บไว้ใส่ตอนไปร่วมงานศพคู่แข่งเ้าเถอะ!]
หวังซิงรีบจดใส่โน้ตในโทรศัพท์: "ชุดคอนเสิร์ตเปลี่ยนเป็สีน้ำเงินด่วน! ใครเอาสีแดงมาให้เผาทิ้งให้หมด!"
ในขณะที่พี่ชายทั้งสามกำลังตักอาหารเอาอกเอาใจน้องสาวราวกับเธอเป็องค์หญิง รินดาก็เดินเข้ามาเห็นภาพนั้นพอดี เธอถึงกับยืนตัวสั่นด้วยความอิจฉา
"คุณพี่คะ... รินดาขอทานด้วยคนนะคะ" รินดาแสร้งทำเสียงเศร้า "รินดาไม่ได้ทานอะไรเลยั้แ่เมื่อคืน เพราะเสียใจเื่งานเลี้ยง..."
[มาอีกแล้ว ยัยจิ้งจอกหิวโหย! มาตอนข้ากำลังเสวยสุขเสียด้วย ดูสิ... ท่าทางเดินส่ายไปส่ายมาเหมือนงูโดนไม้เขี่ย ข้าล่ะอยากจะเอาน้ำแกงนี่สาดใส่หน้าขาวๆ นั่นจริงๆ จะได้รู้ว่าของร้อนของจริงมันเป็ยังไง!]
พี่ชายทั้งสามหันไปมองรินดาพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย แต่ครั้งนี้สายตาของพวกเขาไม่มีความสงสารเหลืออยู่เลย มีแต่ความระแวงว่ายัยคนนี้จะมาทำให้น้องสาว (เครื่องทำนายทองคำ) ของพวกเขาอารมณ์เสียจนหยุด "คิด" เื่สำคัญ
"รินดา... พี่ว่าเธอน่าจะไปทานที่ห้องเล็กนะ วันนี้พวกพี่มีเื่สำคัญต้องคุยกับชิงชิงเป็การส่วนตัว" หวังอี้เอ่ยเสียงเรียบ
รินดาหน้าชาจนแทบจะร้องไห้ออกมาจริงๆ "แต่... พี่ใหญ่คะ..."
"ไปสิ!" หวังซิงสำทับ "อย่าให้ต้องพูดซ้ำ"
รินดาสะบัดหน้าหนีออกไปทันทีด้วยความแค้นใจ ชิงเซียนมองตามพลางยิ้มเยาะในใจ
[สะใจข้าแท้! เ้าพวกพี่ชายปลากระเบนเริ่มจะมีรอยหยักในสมองขึ้นมาบ้างแล้วสินะ เห็นแก่ที่พวกเ้าเลี้ยงดูข้าด้วยเป็ดปักกิ่งรสเลิศ ข้าจะบอกความลับอีกอย่างให้ก็ได้... คืนนี้ตอนเที่ยงคืน อย่าไปเดินแถวห้องใต้ดินล่ะ เพราะจะมี 'เซอร์ไพรส์' ชุดใหญ่จากยัยขนมเข่งนั่นแน่ๆ!]
พี่ชายทั้งสามสะดุ้งเฮือก! 'ห้องใต้ดิน? เซอร์ไพรส์?' พวกเขารีบจดข้อมูลนี้ลงในลิสต์ "สิ่งที่ต้องระวัง" ทันที
ในขณะที่ชิงเซียนกำลังแทะเป็ดอย่างมีความสุข เธอไม่รู้เลยว่าตอนนี้พี่ชายทั้งสามคนได้กลายเป็ "ติ่ง" ตัวยงที่คอยสอดแนมความคิดของเธอเพื่อกอบกู้บริษัทและปกป้องตัวเองไปเสียแล้ว!