ตอนที่ 5
ทางด้านบ้านซ่ง เมื่อทุกคนกลับมาบ้านแล้ว แต่ปรากฏว่าลูกสาวคนเล็กของบ้านหายออกจากบ้านไป ทำให้พ่อ แม่ และพี่ชายเป็ห่วงกันมาก เพราะรู้ว่าซ่งซูหลินนั้น ไม่แข็งแรง และกำลังเจ็บป่วย จะไปที่ไหนได้กัน และเ้าตัวไม่ชอบที่จะออกไปไหน
"สะใภ้ใหญ่ สะใภ้รอง อยู่บ้านทั้งวัน แล้วจะบอกว่าไม่รู้ว่า ซูหลิน ลูกสาวของฉันหายไปไหนอย่างนั้นหรือ"
ชิิงหลิงลี่ ถามลูกสะใภ้ทั้งสองคน ที่เอาแต่อ้างว่าต้องเลี้ยงลูก เพื่อที่จะไม่ต้องออกไปทำงาน แต่ตอนนี้กลับบอกว่าไม่รู้ว่าลูกสาวของเธอหายไปไหน จึงถามออกไปด้วยความโมโห
"แม่สามี ฉันออกไปซักผ้าที่ลำธาร ไม่ได้อยู่บ้าน ตอนที่กลับมาแล้วก็ไม่ได้เข้าไปดูน้องเล็กในห้อง เพราะคิดว่าน่าจะนอนพักผ่อนอยู่ จึงไม่ได้เข้าไปรบกวน" เมื่อแม่สามีถามด้วยอารมณ์ที่โกรธมาก จึงได้รีบตอบ แม่สามีไม่ใช่คนใจร้ายอะไร แต่ถ้าเป็เื่ของลูกสาวแล้วก็จะเปลี่ยนไปเป็ไม่พอใจทันที
"จริงค่ะแม่สามี ฉันกับพี่สะใภ้ใหญ่ ไม่อยู่ที่บ้านจริงๆ จึงไม่รู้ว่าน้องเล็กออกไปไหน แต่พวกเราดูแลอย่างดีเลยนะคะ หลังจากจัดการเื่อาหารแล้ว เราถึงได้ออกจากบ้านไป" รีบตอบเพราะกลัวว่าแม่สามีจะหาว่าพวกเธอดูแลลูกสาวสุดที่รักไม่ดี ทั้งๆ ที่ความเป็จริงจะเป็อย่างนั้นก็เถอะ ใครจะไปอยากดูแลคนป่วยใกล้ตายอย่างนั้นกัน ให้ตายๆ ไปเสียได้ก็ดี ยิ่งหายไปอย่างนี้จึงหวังว่าจะหายไปเลยไม่ต้องกลับมาได้อีก
"อย่าให้ฉันรู้นะว่าพวกเธอสองคน ไม่ทำอย่างที่พูด เพราะถ้าเป็อย่างนั้น ฉันไม่เอาไว้แน่ จะให้ลูกชายของฉันหย่าร้างกับพวกเธอไปเลย" ลูกชายทั้งสองเป็คนดี และรักครอบครัวมาก
"โธ่ แม่สามีฉันไม่ทำอย่างนั้นหรอกค่ะ น้องเล็กก็เหมือนกับน้องสาวของฉันเหมือนกัน" พูดเสียงอ่อนทันที กลัวว่าเื่ที่ทำจะถูกเปิดเผย
"ใช่แล้วค่ะ พวกเราดูแลดีอยู่แล้ว ไม่เคยที่จะว่าให้เสียใจเลยสักครั้ง"
พูดอย่างไม่คิดที่จะอายปากเลยสักนิด เพราะทั้งสองคนไม่ได้ทำอย่างที่ปากพูดเลยสักนิด
"คุณ ลูกๆ ทั้งสองคน เราจะทำอย่างไรกันดีล่ะ ไม่รู้ว่าซูหลินไปที่ไหน ยิ่งไม่สบายอย่างนั้น ฉันไม่อยากที่จะคิดเลย"
ชิงหลิงลี่ ผู้เป็แม่ ไม่ใช่ว่าจะไม่กลัวที่ลูกสาวจะคิดสั้น เพราะหลายครั้งที่ลูกสาวของเธอท้อใจ เนื่องจากว่าตัวเองทำความลำบากให้กับทุกคน แต่เธอไม่ได้คิดอย่างนั้นเลยสักนิด แต่ไม่ใช่ว่าไม่รู้ว่าลูกสะใภ้ของเธอมักจะว่าให้ลูกสาวอยู่บ่อยครั้ง แม้ปากจะบอกว่าไม่ แต่ลับหลังพวกเธอนั้น ลูกสะใภ้พวกนี้กลับหาทางกลั่นแกล้งลูกสาวของเธอ
"ผมว่าใจเย็นก่อนนะครับแม่ น้องเล็กอาจจะดีขึ้นแล้วออกไปเดินเล่น เดี๋ยวก็คงจะกลับมาก็ได้ครับ" เมื่อเห็นแม่ร้อนใจจึงได้บอกออกไป และรู้สึกไม่พอใจเมียของตัวเองที่ให้อยู่บ้านดูแลเื่ภายในบ้านแต่กลับปล่อยให้น้องสาวออกจากบ้านโดยที่ไม่รู้ว่าไปไหน
"ผมเองก็คิดเหมือนพี่ใหญ่เหมือนกันครับ น้องเล็กคงจะเดินอยู่แถวๆ นี้ อีกไม่นานก็ต้องกลับมาอย่างแน่นอนเลยครับ"
แม้ตอนนี้ในใจไม่ได้คิดอย่างนั้นเลยสักนิดเดียว เพราะน้องสาวของพวกเขานั้นไม่เคยที่จะออกไปเดินเล่นอย่างแน่นอน แต่เขาไม่อยากคิดในทางที่ไม่ดี กลัวว่าแม่ของเขาจะคิดมากไปกันใหญ่
"เดี๋ยวผมจะออกไปเดินดูลูกสักหน่อยแล้วกัน ผมเองก็เป็ห่วงมากจริงๆ" ให้เขานั่งรออย่างนี้คงจะไม่สามารถทำได้อย่างแน่นอน พักนี้เขาเห็นลูกสาวซึมเศร้าอยู่บ่อยครั้ง
"ดีเหมือนกันค่ะ ฉันเป็ห่วงลูกเหลือเกิน"
ส่วนสองสะใภ้นั้นได้แต่ภาวนา ให้น้องสามีทำอย่างที่คิดบ้านหลังนี้จะได้ไม่ต้องมาคอยดูแลคนป่วยคนเดียวของบ้านอีก
แต่ก่อนที่สามคนพ่อลูกจะออกไปจากบ้านกลับมีเสียงเรียกอยู่ที่หน้าบ้าน ทำให้ทุกคนยิ้มออกมาด้วยความดีใจหรือว่าจะมีคนมาส่งข่าวเื่ลูกสาวของพวกเขาอย่างนั้นหรือ
"มีคนมาเรียกอยู่ที่หน้าบ้าน ลูกออกไปดูหน่อยเร็วเข้า เผื่อว่าจะมีคนมาแจ้งข่าวเื่น้องสาวของลูกก็ได้" บอกกับลูกชายด้วยความกระตือรือร้น
"ครับแม่" บอกพร้อมทั้งวิ่งออกไปทันที เพราะอยากรู้เหมือนกันว่าคนที่มานั้นมาทำอะไร
เมื่อเปิดประตูออกไปพบกับหนุ่มรุ่นน้องบ้านตง ที่อยู่ห่างจากบ้านพวกเขาพอสมควร แต่ก็เป็คนหมู่บ้านเดียวกันอยู่
"พี่ชุนหลาง สวัสดีครับ" เขาทักทายชายหนุ่มรุ่นพี่ไป
"อ้าว หวางโจ นายมีอะไรหรือเปล่า ถึงมาที่บ้านของพี่อย่างนี้"
เขามองหนุ่มรุ่นน้องที่ได้เจอกันบ้าง ตอนที่ไปทำงาน เพราะเ้าตัวเป็คนขยันั้แ่เล็กแล้ว เป็คนที่นิสัยดีทีเดียว แต่ไม่รู้ว่าวันนี้มีเื่อะไรหรือเปล่า
"พอดีผมมีเื่ของน้องสาวพี่มาแจ้งให้ทราบครับ" เขาบอกถึงเื่ที่เขามาในวันนี้ทันที
"เื่ของซูหลินอย่างนั้นหรือ อย่างนั้นเข้ามาคุยที่ในบ้านก่อนแล้วกัน" เป็เื่ของน้องสาวจริงๆ แต่เอาไว้ฟังทีเดียวกับทุกคนดีกว่า จึงได้ชวนให้คนที่มาเข้าบ้าน
"ครับ" รับคำพร้อมทั้งเดินตามเข้ามาในบ้าน
เมื่อเดินเข้ามาในบ้านก็เห็นว่าทุกคนอยู่กันครบ คงจะเป็ห่วงคนที่หายตัวไปอย่างที่เขาคิดเอาไว้เลย แต่ดูเหมือนจะมีอยู่สองคนที่เป็พี่สะใภ้ ที่ไม่ได้มีใบหน้าที่แสดงความเป็ห่วงเลยสักนิดเดียว
"สวัสดีครับ" เมื่อเข้ามาแล้ว จึงได้ทักทายทุกคนออกไป
"พ่อหนุ่ม หวางโจ มีอะไรหรือเปล่า" เมื่อเห็นคนที่มานั้นเป็ชายหนุ่มอีกฝั่งของหมู่บ้าน จึงได้ถามขึ้น
"แม่ครับ หวางโจบอกว่ามีเื่ของน้องเล็กมาบอกครับ" บอกกับแม่ทันที
"จริงหรือดีจริง บอกมาเร็วเข้า ป้าเป็ห่วงลูกสาวอยู่เลยกำลังจะให้ออกไปตามกันแล้ว" เมื่อรู้ว่าเป็เื่ของลูกสาวจึงถามออกไปอย่างรวดเร็วทันที
"วันนี้ผมไปหาสัตว์ทะเลตามแนวโขดหิน ไปเจอซูหลิน นอนแช่น้ำอยู่ที่แนวโขดหินครับ ผมเข้าไปดูแล้วเธอยังหายใจอยู่ แต่ไม่ได้สติ ผมจึงได้พาเธอไปที่บ้านของผมก่อนครับ จะพามาที่บ้านเลยก็ไม่รู้ว่าจะมีคนอยู่ที่บ้านหรือเปล่า และอีกอย่างมันไกลด้วยครับ ที่บ้านของผมใกล้และมีทั้งแม่และพี่สะใภ้อยู่ที่บ้าน ผมจึงให้พวกเขาดูแลก่อนครับ และผมจึงได้มาแจ้งทุกคน"
"นอนแช่น้ำอย่างนั้นหรือ" ซ่งชุนิ อุทานออกมาด้วยความใ เกิดอะไรขึ้นกับลูกสาวที่น่าสงสารของเขากัน
"เกิดอะไรขึ้นกัน" คนเป็แม่พึมพำเบาๆ พร้อมกับเป็ห่วงลูกสาวเป็อย่างมาก
"โธ่ น้องเล็กของพี่ใหญ่ น่าสงสารจริงๆ" น้องสาวของเขา พวกเขาดูแลเป็อย่างดี ทำไมถึงได้ไปที่ทะเลกันล่ะ
"แม่น้องเล็กคิดสั้นอย่างนั้นหรือ ทำไมถึงได้ไปที่ทะเลได้กัน เมื่อเช้ายังดีอยู่เลย" พวกเขาพยายามที่จะซื้อยามารักษาน้องสาวอย่างดีเลยนะ เพราะความเป็ห่วง
"นั่นสิ เกิดอะไรขึ้นกันแน่ ทำไมลูกถึงได้ไปที่ทะเลกัน"
ทั้งสี่คนที่เป็ห่วง ซ่งซูหลิน ต่างก็ไม่สบายใจทันทีไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แม้จะรู้สึกโล่งใจที่รู้ว่าไม่ได้เป็อะไร แต่ก็ยังต้องคิดมากเื่ที่เกิดขึ้นนี้มันไม่ใช่เื่ปกติอย่างแน่นอน เป็ไปได้ว่าจะต้องไปฆ่าตัวตายที่ทะเลอย่างแน่นอน แต่คงจะถูกคลื่นซัดกลับมาอย่างนี้
แต่คนที่รู้สึกเสียใจคงจะไม่พ้นสองสะใภ้ ที่เมื่อรู้ว่าน้องสามียังไม่ตายจึงรู้สึกผิดหวังเป็อย่างมาก คิดว่าจะได้กำจัดตัวถ่วงความเจริญของบ้านไปได้แล้วเชียว
( ฝากติดตามด้วยนะคะ )
13K
