แสงแดดส่องแยงตาผ่านหน้าต่างปลุกณัฐธัญจากการหลับใหล เขาค่อย ๆ ลืมตาขึ้น กลิ่นหอมของอาหารโชยแตะจมูก
มือขวาของเขาััถึงความเรียบลื่นเมื่อหันไปมอง แลเห็นลีโอนีนอนซบหน้าอกเขาด้วยสภาพเปลือยเปล่า มือของเขากำลังโอบแผ่นหลังของเธอ
เมื่อหยิบโทรศัพท์มาดูถึงกับใ 16.31 น. แล้ว..?!
เขานึกถึงเหตุการณ์เมื่อคืนหลังจากเข้าไปในห้องน้ำ ทั้งสองคนก็พากันสำรวจทุกซอกทุกมุมในห้องน้ำใหม่ ไม่ว่าจะเป็ริมหน้าต่างอ่างอาบน้ำ อ่างล้างหน้า หรือกระทั่งม้านั่งโซฟาในห้องซักรีด
กว่าจะรู้ตัวท้องฟ้านอกหน้าต่างก็เปลี่ยนสีแล้ว ร่องรอยจากผลพวงความรักกระจายอยู่เต็มห้องน้ำ จนแม้แต่เขาก็นึกกลัวตัวเองไม่ทราบว่าเมื่อคืนปล่อยผีหรืออย่างไร ถึงได้ทำต่อเนื่องไม่หยุดพัก
เขาจำได้ว่าตนเองอุ้มลีโอนีที่นอนหมดแรงสลบไสลออกจากห้องน้ำวางไว้บนโซฟาที่ถูกพับเป็เตียงเรียบร้อย แล้วเขาก็ฟุบบนเตียงสิ้นสติสมประดีตามไป
พอพยุงตัวลุกขึ้นนั่งเห็นมาน็องกำลังวุ่นวายอยู่ในครัว เมื่อหันไปมองบนเตียงชั้นบน พบเทเรซ่ากับอลิเซียกำลังรับประทานอาหารอยู่บนเตียงเป็เมนูอาหารจานเดียว
“ต้องขอบคุณพวกคุณพวกเราเลยไม่มีโต๊ะกินข้าว ดังนั้นพักผ่อนให้สบายเถอะ พวกเราอิ่มแล้ว” เทเรซ่ากล่าวด้วยสีหน้าเฉื่อยชา พร้อมกับวางช้อนในมือที่เพิ่งตักเข้าปากคำสุดท้าย
ส่วนอลิเซียรีบก้มหน้าก้มตาซู้ดเส้นในจานดูเหมือนจะเป็อาหารที่คล้ายกับสปาเกตตี กิริยาท่าทางราวกับพยายามหลบหน้าณัฐธัญ
เขาก้มดูตัวเองพบว่าร่างกายเปลือยล่อนจ้อนเหมือนกัน จึงลุกขึ้นเดินโทงเทงไปที่หน้ารถ เพื่อหยิบเสื้อผ้าที่ถอดทิ้งไว้ขึ้นมาใส่
เขาไม่รู้สึกอายเพราะเห็นว่าในรถมีแต่คนกันเอง หรือถ้าให้พูดอีกนัยหนึ่ง ก็คือมีแต่ผู้หญิงของเขาเอง
ใบหน้าของอลิเซียแดงเป็ลูกตำลึงแต่ก็ยังไม่วายแอบเหล่มองมาเป็ครั้งคราว
เขามาที่หน้ารถเพื่อดูระบบเมื่อวานรู้สึกเสียดายอยู่บ้างที่หนีออกมาก่อน เพราะอุตส่าห์ได้อุปกรณ์ที่สามารถเปลี่ยนวัสดุแทดแทนแต้มทั้งทีแต่ยังไม่มีโอกาสได้ทันใช้
ทว่าพอเห็นจำนวนแต้มก็ตกตะลึงจนลูกตาแทบถลนออกจากเบ้า
97,910..!?
เขาขยี้ตาดูอีกรอบเอียงศีรษะดูทุกมุม ก็พบว่ายังเป็ตัวเลขเดิม จึงรีบกดดูประวัติทันที
+100 เ้าของ
+100 ลีโอนี
+100 เ้าของ
+100 ลีโอนี
……
+1,000 เ้าของ
+1,000 ลีโอนี
+100 เ้าของ
+100 ลีโอนี
……
เขาเห็นตัวเลขยาวเหยียดเป็หางว่าวตัวเลข 100 คือแต้มที่เด้งทุกหนึ่งนาทีในระหว่างทำกิจกรรมชายหญิงส่วนเลข 1,000 คือตอนที่ถึงจุดสุดยอด
เมื่อคืนเขาเองก็ไม่รู้ว่าทำไปเท่าไรแต่ตัวเลขในระบบรายงานเขาอย่างละเอียด เขาใช้เวลาเกือบ 7 ชั่วโมงในการร่วมอภิรมย์กับลีโอนี ั้แ่23.23 น. จนถึง 06.15 น. โดยที่เขาเสร็จสมอารมณ์หมายไปแปดครั้งส่วนลีโอนีสิบสองครั้ง..!
มันใช่จำนวนที่มนุษย์สามารถกระทำได้หรือ..?
เขาคิดไปคิดมานึกความเป็ไปได้หนึ่งขึ้นมา ะโถาม “เทเรซ่าเวลาเราติดเชื้อเอเฮส ทำให้ร่างกายแข็งแกร่งขึ้นหรือเปล่า..?”
เทเรซ่าจมอยู่ในห้วงความคิดค่อยกล่าวว่า “ในทางทฤษฎีเป็แบบนั้นแต่พวกเราไม่เคยวิจัยเื่นี้จริงจัง เพราะมัวแต่เพ่งเป้าไปที่พลังพิเศษ ทำไมเหรอ”
ณัฐธัญบอก“เมื่อคืนฉันทำไปเกือบเจ็ดชั่วโมง เสร็จไปแปดครั้ง เธอคิดว่ามนุษย์ปกติจะทำได้ถึงขนาดนั้นเลยเหรอ”
แค่ก ๆ อลิเซียสำลักเส้นที่เพิ่งรับประทานเข้าไปส่วนมาน็องทำจานที่จะเตรียมใส่อาหารตกใส่อ่างล้างจานดัง โครม
เทเรซ่าเอามือจับคางครุ่นคิดไม่ถือสาคำพูดของณัฐธัญที่เพิ่งพูดออกมา กล่าวว่า “อาจเป็แบบนั้นก็ได้ แต่ฉันคิดว่าต่อให้แข็งแกร่งขึ้นก็ไม่ขึ้นพรวดพราดขนาดนั้นอย่างไรก็ตาม พวกเราเองก็เคยสงสัยว่าผู้ที่ติดเชื้อเอเฮสจะมีความ้ามากขึ้นไม่ว่าจะเป็ความ้าอำนาจ การต่อสู้ ฆ่าฟัน หรือกระทั่งเื่ทางเพศแต่เพราะเื่นี้ไม่สามารถวัดผลได้แน่ชัด จึงยังไม่ได้ข้อสรุป”
ณัฐธัญเกิดความสงสัยถามว่า “แต่ถ้าเป็แบบนั้น ไม่ใช่ว่าทุกคนจะบ้าอำนาจ บ้าการต่อสู้ฆ่าฟันแล้วโลกวุ่นวายยิ่งกว่าเดิมเหรอ..?”
“มันก็ขึ้นอยู่กับคนว่าคนคนนั้นมีความ้าในด้านนั้นมากเท่าไร หากเปรียบเป็ตัวเลขก็เหมือนคนคนหนึ่งมีความ้าแค่หนึ่ง ต่อให้คูณสอง ก็มีแค่สองในขณะที่บางคนมีค่าตั้งต้นคือสิบ ดังนั้นเมื่อคูณสอง มันจะกลายเป็ยี่สิบแต่มันก็ขึ้นอยู่กับเหตุปัจจัยหลาย ๆ อย่างด้วยอย่างเช่นถ้าคนที่มีความ้าอำนาจเพียงหนึ่ง แล้วเกิดได้พลังพิเศษขึ้นมาจากหนึ่งก็อาจจะกลายเป็ห้า บวกกับการกระตุ้นจากเชื้อเอเฮสทำให้ห้ากลายเป็สิบได้เหมือนกัน”
เทเรซ่าหยุดเว้น่ก่อนจะพูดต่อไปว่า
“สำหรับคุณฉันคิดว่าความ้าอำนาจอาจจะร้อย ความ้าทางเพศอาจจะพันแต่ความอยากต่อสู้หรือฆ่าฟันอาจจะแค่หนึ่ง”
ณัฐธัญเถียงทันที“ทำไมอำนาจกับเื่เพศของฉันมันสูงขนาดนั้น..?แบบนี้ฉันก็ไม่ต่างอะไรกับพวกบ้าอำนาจที่หมกมุ่นแต่เื่ทางเพศสิ”
“คงใช่เพราะเท่าที่ฉันสังเกตคุณมาั้แ่ได้รู้จัก คุณเป็ไปทางนั้น” เทเรซ่ากล่าว
หากมองย้อนกลับไปตอนที่เพิ่งข้ามมาโลกใบนี้คำพูดของเทเรซ่าก็อาจจะมีส่วนจริง เดิมทีเขาอาจมีแค่หนึ่ง แต่พอได้ระบบมาเลยเปลี่ยนจากหนึ่งเป็ร้อย ยิ่งหลังติดเชื้อ เลยคูณจากร้อยเป็พัน
“เธอไม่ต้องไปหาเหตุผลให้หมอนั่นหรอกคนหื่นกามก็คือคนหื่นกามอยู่วันยังค่ำ”
กลายเป็ว่าลีโอนีตื่นแล้วเธอลุกขึ้นนั่งบนเตียง ตอนที่ได้ยินจากณัฐธัญ เธอเองก็ใเหมือนกันเมื่อคืนเธอกับเขาทำไปเกือบเจ็ดชั่วโมง..!?
“คนที่เสร็จไปสิบสองครั้งไม่สมควรพูดแบบนั้นนะลีโอนี” เสียงของณัฐธัญดังมาจากหน้ารถ
“มันเป็เพราะใครกันล่ะฉันขอร้องให้หยุดตั้งนานแล้ว นายก็ไม่ยอมฟัง” ลีโอนีพยายามเถียงแต่พอนึกขึ้นได้ว่าพูดอะไรออกไป ก็หน้าแดงวูบ
“ฉันว่าคุณก็ว่าเขาไม่ได้นะคุณลีโอนีหากพิจารณาถึงความสามารถ คุณสามารถใช้กำลังบังคับให้เขาหยุดได้ แต่คุณไม่ทำดังนั้นข้ออ้างนั้นปัดตกไป” เทเรซ่ากล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
ลีโอนียังไม่ยอมแพ้“แต่... แต่ฉันติดเชื้อตั้งนานแล้วนะ แต่ก่อนก็ไม่เห็นมีความ้าสูงตรงไหนเลย”
“อย่างที่ฉันบอกมันขึ้นกับเหตุปัจจัยหลายอย่าง ตอนแรกคุณอาจจะหนึ่ง แต่พอคุณได้ลิ้มรสชาติมัน จึงอาจจะกลายเป็ร้อยเพราะฉันก็เหมือนกัน ตอนแรกฉันไม่สนใจเื่พวกนี้ แต่ตอนที่ฉันถูกกระตุ้นมันก็เกิดอาการอยากขึ้นอีก” เทเรซ่าอธิบายด้วยสีหน้าเฉยชา ราวกับสิ่งที่พูดไปเป็เพียงเื่ชีวิตประจำวัน
ณัฐธัญหูผึ่งราวกับได้ยินบางอย่างที่เป็ข้อมูลสำคัญ
“ฮึ่มยังไงหมอนั่นก็ผิด อย่างน้อยก็เป็ตัวแพร่เชื้อหื่นกาม โดยเฉพาะอลิเซียกับมาน็อง ระวังไว้ให้ดีเถอะ”ลีโอนีกล่าวเตือน
ตอนนี้อลิเซียก้มหน้าจนแทบจะจุ่มกับจานสปาเกตตีอยู่แล้วใจหนึ่งเธออึดอัดทำอะไรไม่ถูก แต่อีกใจหนึ่งก็อยากรู้อยากเห็นทำแบบนั้นมันรู้สึกดีจนติดใจจริง ๆ หรือ..?
ส่วนมาน็องยังคงวุ่นวายกับงานครัวต่อไปไม่สามารถรู้ได้เลยว่ากำลังคิดอะไรอยู่
“ว่าแต่...คุณขับรถออกมาเส้นทางไหนน่ะ แล้วตอนนี้กำลังมุ่งหน้าไปที่ไหน” เทเรซ่าถาม
“ก็ขับขึ้นเหนือตามถนนมาเลย”ณัฐธัญตอบแบบไม่คิดอะไร
“อะไรนะ..!? ถนนหลักขึ้นเหนือ..?!”เทเรซ่าร้องอุทาน
ณัฐธัญงุนงงลีโอนีก็สับสน “ฉันบอกให้เขาขับขึ้นเหนือเองแหละ ทำไมเหรอ”
เทเรซ่าคล้ายกับคาดเดาไว้อยู่แล้วว่าทั้งคู่ไม่รู้อะไรอธิบายว่า “ถนนหลักขึ้นเหนือมีเขตที่เรียกว่าเขตนรกอยู่ มันเป็เขตอันตรายที่สุดมันมีรังสีพิเศษบางอย่าง ครอบคลุมพื้นที่หลายแสนตารางกิโลเมตรพวกเราเรียกว่ารังสีกัดกร่อน มันไม่อันตรายในทันที แต่ยิ่งอยู่ในรังสีนานมันจะยิ่งกัดกร่อนสภาพจิตใจ จนเกิดสภาวะคลุ้มคลั่งและกลายพันธุ์ในที่สุดและพวกซอมบี้ที่อาบรังสีก็จะแข็งแกร่งขึ้นหรือก็คือในพื้นที่นั้นมีแต่ซอมบี้พิเศษขึ้นไปและบางพื้นที่ก็มีสภาพอากาศที่หฤโหดมากอย่างใจกลางทะเลทรายกีโบกีก็เป็หนึ่งในเขตนรก”
ณัฐธัญได้ฟังก็ขนลุกใจกลางทะเลทรายกีโบกี ก็คือพื้นที่ที่ไอ้แมงป่องตัวเท่าตึกนั่นอยู่เหรอ..!? ส่วนลีโอนีถามขึ้น“แล้วทำไมอีธานถึงบอกให้พวกเราขับขึ้นเหนือได้ล่ะ..?”
“อีธานนี่...หัวหน้ากลุ่มอินทรีสายฟ้าใช่ไหม อย่างนั้นก็ไม่น่าแปลกเพราะเราก็เพิ่งได้รับข่าวจากวงในด้วยกันเมื่อไม่กี่วันก่อนดังนั้นกว่ากลุ่มอื่นจะทราบข่าวก็คงอีกหลายวัน” เทเรซ่ากล่าว
“หากคุณอัปเกรดเครื่องปรับอากาศจะมีเซนเซอร์ตรวจจับรังสีและสามารถปล่อยพลังงานพิเศษไปจับกับอนุภาครังสีทั้งแบบมีมวลและไม่มีมวลเพื่อสลายมันไปสามารถป้องกันรังสีทุกชนิดไม่ว่าจะเป็รังสีอนุภาคหรือรังสีคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าแต่จะใช้ไฟฟ้า 100 kWh ต่อวันค่ะ”
“หือ..?ผู้ช่วย เธอได้ยินที่เทเรซ่าพูดด้วยเหรอ” ณัฐธัญถามด้วยความใ
“ฉันได้ยินทุกคำพูดที่อยู่บนรถค่ะแม้แต่เื่ที่เ้าของหื่นกามก็ได้ยินค่ะ” เสียงหุ่นยนต์เ็าตอบกลับ
ณัฐธัญนิ่งอึ้งไปก่อนจะกระซิบถาม “แล้วฉันมีความ้าทางเพศสูงจริงหรือเปล่า”
“ขออภัยค่ะหน้าที่ของฉันคือให้คำปรึกษาและช่วยค้นหารายการในระบบเท่านั้น”เสียงหุ่นยนต์ตอบกลับ
นั่นสินะ ณัฐธัญเลิกคิดวุ่นวายคนอื่นจะว่าอย่างไรก็ช่าง เอาเป็ว่ามุ่งทำให้ตนเองแข็งแกร่งก่อน
เขาอัปเกรดเครื่องปรับอากาศทันทีซึ่งต้องอัปจนถึงขั้นหก ถึงจะมีคุณสมบัติป้องกันรังสีทุกชนิด โดยใช้ 10,000 แต้ม จากนั้นอัปเกรดแบตเตอรี่ผลิตไฟฟ้าถึงขั้นห้าสามารถผลิตไฟฟ้าได้ 160 กิโลวัตต์ต่อวัน ราคา 8,000 แต้ม แล้วก็อัปเกรดเครื่องแปรสภาพอากาศเป็น้ำดื่มขั้นห้า ผลิตน้ำ 80 ลิตรต่อวัน และเพิ่มความจุถังน้ำโดยใช้ถังน้ำมิติเพื่อประหยัดพื้นที่ในรถสามารถเก็บน้ำได้ 20,000 ลิตร
เขาจะยังไม่ขยายขนาดรถเพราะเมตรละหมื่นมันแพงเกินไป รอไปถึงเมืองทางผ่านแล้วเก็บวัสดุมาให้เยอะ ๆก่อนค่อยว่ากัน
ต่อมาเป็อุปกรณ์ต่อสู้ เขาเลือกซื้อชุดต่อสู้ใหม่คราวนี้เป็แบบแขนยาวและขายาวเหมือนชุดดำน้ำ คุณสมบัติโดยรวมเหมือนชุดเก่าแต่เพิ่มเติมคือป้องกันความร้อนได้สูงสุด 1,000 องศาและต่ำสุดลบ 50 องศา มาพร้อมระบบปรับอากาศในตัวที่จะรักษาอุณหภูมิ24 องศาตลอดเวลา ป้องกันะุขนาด .308 วินเชสเตอร์ได้ และที่สำคัญที่สุด ป้องกันรังสีได้ทุกชนิด ราคาชุดละ 5,000 แต้ม
แต่ณัฐธัญไม่ชอบใจอยู่อย่างหนึ่งหากว่าอยากทำกิจกรรมแบ่งปันความรักกันล่ะ..? กว่าจะถอดชุดได้ไม่หมดอารมณ์ก่อนหรือขนาดชุดที่เป็แบบขาสั้นยังใช้เวลาถอดเกือบสามนาที
เมื่อเขาถามผู้ช่วยว่ามีชุดแบบถอดง่ายหรือไม่ก็ได้คำตอบว่า
“หากเ้าของ้าใส่ถอดง่ายขอแนะนำเข็มขัดเปลี่ยนชุดและตู้เก็บชุดพิเศษ โดยตัวเข็มขัดจะมีเครื่องคอมพิวเตอร์ขนาดเล็กที่สามารถจดจำร่างกายของผู้สวมใส่และชิปสำหรับจดจำเสื้อผ้าเมื่อผู้สวมใส่เปิดใช้งาน ชุดจะปรากฏบนตัวของผู้สวมใส่เอง และหาก้าถอดก็กดปิดใช้งานชุดจะหายกลับเข้าไปในตู้ดังเดิม ส่วนตัวตู้เก็บชุดต้องใช้ตู้พิเศษ แน่นอนว่าหาก้าซักต้องอัปเกรดเครื่องซักผ้าให้สามารถซักชุดระดับนาโนได้เพราะชุดนี้ไม่สามารถซักแบบธรรมดา”
ณัฐธัญตาเป็ประกาย มีแบบนี้ด้วยระบบผู้ช่วยนี่มันดีจริง ๆ..!
เขาซื้อทั้งเข็มขัดเปลี่ยนชุดตู้เก็บชุดพิเศษ และอัปเกรดเครื่องซักผ้าถึงขั้นห้า แล้วเลือกวางตู้เก็บชุดไว้ในโซนซักรีดของห้องน้ำเป็การชั่วคราวก่อน
เข็มขัดเปลี่ยนชุดนั้นมีสองส่วนคือ ตัวเข็มขัดกับชิป ชิปมีไว้จดจำชุดที่้าใส่โดยหนึ่งชิปสามารถจดจำได้หนึ่งชุดหากไม่้าชุดเดิมแล้วสามารถลบและจดจำชุดใหม่ได้ ส่วนตรงหัวเข็มขัดมีรูปกากบาทที่แบ่งเป็พื้นที่สี่ส่วนบ่งบอกว่าสามารถใส่ชิปได้สูงสุดสี่ชิปพร้อมกัน
ณัฐธัญพอเห็นเข็มขัดก็ตาลุกวาวภาพที่เคยดูวัยเด็กผุดขึ้นมา หวังว่ามันจะใช่อย่างที่เขาคิดจริง ๆ
ต่อไปคือชุดเสริมโครงกระดูกถึงจะบอกว่าเป็ชุด แต่ที่จริงมันมีแค่ถุงมือ รองเท้า สนับเข่า สนับศอกและเกราะไหล่เท่านั้น ชุดนี้จะช่วยเสริมสร้างศักยภาพทางร่างกายของผู้สวมใส่ให้เพิ่มขึ้นสามเท่าเช่นพลังะโ วิ่ง หรือพลังหมัด และมีพลังป้องกันทุกอย่างเทียบเท่าชุดต่อสู้หรืออาจจะมากกว่าด้วยซ้ำ
เขาซื้อทั้งชุดต่อสู้ใหม่ชุดเสริมโครงกระดูก และเข็มขัดเปลี่ยนชุดอย่างละห้าสำหรับทุกคน เผื่อว่าพวกอลิเซียอยากลงจากรถบ้างจะได้เพิ่มความปลอดภัยอีกชั้นหนึ่ง
ค่าเสียหายทั้งหมดคือ51,100 แต้ม ณัฐธัญทั้งใและโล่งใจในเวลาเดียวใที่ใช้แต้มถึงขนาดนี้ และโล่งใจที่มีแต้มพอให้ใช้
เมื่อซื้อชุดเสร็จณัฐธัญจึงรีบไปที่ห้องน้ำ เขาพบว่ามีตู้กระจกเพิ่มขึ้นมาในโซนซักรีด มีชุดต่อสู้แขวนอยู่ในตู้กระจกพร้อมกับชุดเสริมโครงกระดูกภายในตู้มีแสงไฟสีขาวส่องสว่าง ช่วยขับเน้นชุดสีดำให้เด่นขึ้น เขาจึงเรียกทุกคนเข้ามาในห้องน้ำจะได้สาธิตวิธีทำให้ดูทีเดียว
พอทุกคนเข้ามาในห้องน้ำก็ตกตะลึงกับภาพตรงหน้าไม่ใช่ตะลึงกับตู้ที่เพิ่มมาใหม่แต่เป็ภาพที่ณัฐธัญเปลือยกายเหลือกางเกงในตัวเดียว
“ในที่สุดนายก็กลายเป็โรคจิตเต็มตัวแล้วสินะ”ลีโอนีพูดขึ้น
“คุณ..คุณนาธานคะ ฉัน.. ฉันยังไม่เตรียมใจ ขอ.. ขอเวลาให้ฉันอีกหน่อยได้หรือเปล่าคะ...”อลิเซียพูดตะกุกตะกัก เธอหน้าแดงอย่างกับลูกมะเขือเทศสุก ถ้าเป็ในการ์ตูนคงมีควันลอยขึ้นจากหัวไปแล้ว
“ฉันบอกแล้วไงว่าคุณต้องหาห้องวิจัยและน้ำวันละยี่สิบลิตรให้ฉันก่อนฉันถึงจะยอม” เทเรซ่าขมวดคิ้ว
มาน็องไม่พูดอะไรแต่สายตาเหยียดหยามทิ่มแทงจนใครเห็นอาจทำให้ตัวเองรู้สึกไร้ค่า
ณัฐธัญพูดอะไรไม่ออกนี่ทุกคนเห็นเขาเป็คนยังไง..? เขากระแอมไอครั้งหนึ่ง ก่อนจะกล่าว “อะแฮ่ม ไม่ใช่อย่างที่พวกเธอคิด”
แล้วเขาก็อธิบายคุณสมบัติทุกอย่างไม่ว่าจะเป็ชุดต่อสู้ ชุดเสริมโครงกระดูก หรือตู้เก็บชุดพิเศษ รวมทั้งบอกมาน็องว่าเขาได้อัปเกรดเครื่องซักผ้าแล้วสามารถซักผ้าอะไรได้บ้าง และระบบซักเป็แบบไหน
พอทุกคนได้ฟังรายละเอียดก็ตกตะลึงลีโอนีน่าจะตื่นเต้นกับชุดต่อสู้กับชุดเสริมโครงกระดูก เทเรซ่าใกับคุณสมบัติของชุดที่สามารถป้องกันะุรังสีและปรับอุณหภูมิ ทั้งที่มันดูเป็เพียงชุดรัดรูปแนบเนื้อเท่านั้น ส่วนอลิเซียตาลุกวาวกับระบบใส่เสื้อผ้าแบบใหม่แบบนี้หากเธอจะใส่ชุดที่มีความยุ่งยากอะไรก็ไม่ต้องเสียเวลามากแล้ว
มาน็องยังคงสีหน้าเรียบเฉยเหมือนเดิมไม่รู้ว่าตื่นเต้นหรือไม่ตื่นเต้น ณัฐธัญรู้สึกว่าเทเรซ่ากับมาน็องมีส่วนคล้ายกัน แต่เทเรซ่าออกแนวเหมือนเบื่อโลกมากกว่าหากว่าเธอตื่นเต้นก็จะแสดงอารมณ์ออกมาทางสีหน้าเหมือนกัน ทว่ากับมาน็องเหมือนเก็บอารมณ์ไว้อย่างมิดชิดราวกับกลัวจะเปิดเผยออกมา
ณัฐธัญเริ่มสาธิตให้ดูโดยดึงชิปสองอันที่แถมมาออกจากหัวเข็มขัด เสียบเข้าไปในคอนโซลของตู้เก็บชุดมีหน้าจอเลือกว่าจะจดจำชุดไหน เนื่องจากในตู้มีชุดซ้ำกันอยู่ห้าชุดในรายการเลือกจึงมีตัวเลขต่อท้ายเพื่อไม่ให้สับสน เขากดให้ชิปจดจำชุดที่้า ไม่นานนักชิปก็เด้งออก เป็สัญญาณว่าจดจำเสร็จสิ้นแล้ว
เขาดึงชิปออกมาคาดเข็มขัดไว้บนเอวเปลือยเปล่า ใส่ชิปลงบนช่องส่วนบนและด้านซ้ายของเข็มขัดกดปุ่มเปิดใช้งานบนหัวเข็มขัด ะโว่า “เฮนชิน..! (แปลงร่าง)”
พอสิ้นคำไม่สิ.. ต้องบอกว่าทันทีที่เปิดใช้งานบนหัวเข็มขัด ทั้งตัวของเขายกเว้นส่วนศีรษะก็เรืองแสงสีฟ้าชุดในตู้ก็เรืองแสงเหมือนกัน ก่อนจะค่อย ๆ สลายไป และปรากฏบนตัวของเขาแทน
ศอกเข่า ไหล่ มือ และเท้ามีเส้นแสงสีเงินเส้นหนึ่งวิ่งเชื่อมต่อกันเส้นสีเงินนี้วิ่งลากยาวั้แ่เท้า ขึ้นมาเชื่อมต่อกับสนับเข่าแล้ววาดเป็เส้นลวดลายขึ้นไปตามเอว สะโพก และกระดูกสันหลังขึ้นมาเชื่อมต่อกับเกราะไหล่ ก่อนจะลงมาตามแขน เชื่อมต่อกับสนับศอก และไปถึงถุงมือกระบวนการทั้งหมดนี้ใช้เวลาเพียงสองวินาที
เกือบทุกคนส่งเสียงเอะอะตื่นตะลึงกับภาพแฟนตาซีเบื้องหน้า ณัฐธัญตาเป็ประกายแวววาว เฮลั่นสุดเสียง
เขาคาดว่าเส้นพวกนี้คงเป็อะไรบางอย่างที่ช่วยซัปพอร์ตตามจุดต่างๆ ของร่างกาย เขาลองต่อยหมัดออกไป คล้ายกับมีแรงเสริมผลักศอกของเขาทำให้หมัดพุ่งไปอย่างรวดเร็ว พอเหยียดไปจนสุดแขนแรงหมัดปะทะกับอากาศจนเกิดเสียงดังผลัวะเบา ๆ
“นี่ต้องะโอะไรแปลก ๆ แบบนั้นด้วยเหรอ ไม่ะโได้ไหม..?” ลีโอนีกล่าวขึ้นมองเขาด้วยสายตาแปลก ๆ
สาวๆ อีกสามคนก็จ้องมองมาที่ณัฐธัญ ราวกับจะบอกว่าไม่อยากะโคำนั้นณัฐธัญได้ฟังก็รู้สึกเขินอายเล็กน้อย เขาลืมตัวไปหน่อย กล่าวว่า “ไม่ต้องหรอกคำพูดเมื่อกี้เป็แค่ความโรแมนซ์ของเด็กผู้ชายในโลกเก่าของฉันน่ะ”
เทเรซ่าจับเนื้อผ้าบนตัวเขาพึมพำ “ชุดบาง ๆ แบบนี้มันกันะุกับรังสีได้ยังไงนะ ถ้าพวกวิศวกรรมวัสดุมาเห็นเข้าคงตื่นเต้นจนตัวสั่นแน่”
“เฮ้อย่าจับที่แปลก ๆ สิ” ณัฐธัญอุทานขึ้น แล้วเขาก็แจกจ่ายเข็มขัดเปลี่ยนชุดให้กับทุกคน