รุ่งเช้า วันนี้ไป๋ซูเจี้ยนไม่ได้ดึงดันที่จะทำสำรับยามเช้าให้สามีเพราะเหตุการณ์เมื่อคืน ท่านเทพจึง้าให้สามีกินอาหารให้ได้เยอะที่สุดและพักผ่อนให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ดังนั้นสำรับของเช้าวันนี้ไป๋ซูเจี้ยนจึงไม่ได้แตะต้องเลยแม้แต่น้อยแม้แต่เรือนก็ไม่ก้าวออกไปเลยแม้แต่ก้าวเดียว
ถึงสถานการณ์ตอนนี้จะทำให้ท่านเทพไม่อยากอยู่ห่างจากสามีแต่ยิ่งจบเื่ของตระกูลหวงได้เร็วเท่าไหร่ไป๋ซูเจี้ยนก็จะกลับมาที่ฉางเก๋อได้เร็วขึ้นเท่านั้น
ท่านเทพอ่านสารลับฉบับใหม่ที่เพิ่งจะถูกส่งมาเมื่อครู่นี้สารนี้เซียวหนิงเฉิงส่งมาด้วยตัวเอง บอกเล่าถึงความเกี่ยวข้องของแผนทั้งหมดที่ไม่ได้บอกเอาไว้ในสารฉบับก่อนไป๋ซูเจี้ยนจึงได้เข้าใจว่าทำไมเซียวหนิงเฉิงจึงส่งสารลับมาบอกให้เขาเตรียมตัวในขณะที่กำลังล่าสัตว์อยู่ในป่า
เพื่อที่จะกระตุ้นให้ตระกูลหวงลงมือเซียวหนิงเฉิงจึงได้ใช้ตัวเองเป็เหยื่อล่อ แม้จะเป็ไปตามแผนที่วางเอาไว้แต่เื่ของหลิวเยว่เทียนนั้นอยู่นอกแผนและเซียวหนิงเฉิงก็ไม่้าให้เกิดขึ้นแม้แต่น้อย ศิษย์ของเขารู้สึกเสียใจที่ทำให้หลิวเยว่เทียนต้องเป็แบบนั้นไม่ว่าอย่างไรเซียวหนิงเฉิงก็จะชดใช้เื่นี้อย่างแน่นอน ไป๋ซูเจี้ยนเขียนสารตอบกลับไปถึงศิษย์รักแล้วบอกว่าเื่นี้หลิวเยว่เทียนจะต้องเข้าใจอย่างแน่นอน อย่าได้โทษตัวเองเลย
แต่เด็กคนนั้นจะต้องคิดมากอยู่ไม่น้อยทีเดียวสารที่เขียนมานั้นไม่ใช่น้อยๆเลย แล้วแผนที่เล่ามาก็เล่ามาั้แ่ที่เซียวหนิงเฉิงช่วยเซียวเฟิงเหยียนเอาไว้ั้แ่ยังเด็กด้วยซ้ำมิน่าถึงได้รู้จักเซียวเฟิงเหยียนดีนัก แล้วที่เล่ามาหมดเปลือกแบบนี้เห็นได้ชัดเลยว่าเซียวหนิงเฉิงยังไม่ได้เล่าเื่นี้ให้ใครฟังแม้กระทั่งสามี้าหาคนให้ระบาย ไป๋ซูเจี้ยนรู้ว่าคนที่ศิษย์ของเขาอยากจะบอกความจริงมากที่สุดก็คือสามีของตัวเองกระนั้นก็คงจะยังไม่มีความกล้าพอจึงได้บอกเื่นี้กับอาจารย์ก่อน
ไม่ว่าจะอายุเท่าไหร่ ในสายตาของไป๋ซูเจี้ยนประมุขของเผิงหลายก็ยังเป็เพียงเด็กตัวน้อยๆ แล้วมีเื่ปิดบังเอาไว้ถึงขนาดนี้ไม่รู้ว่าจะเกิดความเครียดมากแค่ไหนแล้ว
จบเื่นี้ศิษย์ของเขาต้องพักเยอะๆเสียแล้ว
ไป๋ซูเจี้ยนไม่ได้นึกโกรธหรือโมโหอะไรกับสิ่งที่เซียวหนิงเฉิงทำ กลับกันยิ่งรู้สึกเป็ห่วงที่เห็นเด็กคนนี้แบกรับเื่ต่างๆเอาไว้มากเกินไปหากเซียวเฟิงเหยียนเข้าใจก็คงจะดี
แต่ก่อนหน้านั้นคงจะต้องใช้เวลาคุยกันอีกยาวถึงเื่ที่เกิดขึ้น
เอาเถอะ เื่ของเซียวหนิงเฉิงก็เป็สิ่งที่เ้าตัวต้องจัดการเองในฐานะอาจารย์ ไม่มีสิ่งใดน่าดีใจได้มากกว่าการที่ลูกศิษย์เติบโตขึ้นอีกก้าว เมื่อถึงเวลาเซียวหนิงเฉิงก็ต้องเผชิญหน้ากับมันหลีกหนีไม่ได้อย่างเด็ดขาด
และในตอนนี้ไป๋ซูเจี้ยนก็ต้องทำหน้าที่ของตัวเองสารลับนี้ส่งมาพร้อมกับสัญญาณที่ให้กลับไปตั้งรับการโจมตีของตระกูลหวงที่เผิงหลาย หากเป็ไปตามแผนที่เซียวหนิงเฉิงวางเอาไว้การตั้งรับคงจะกินเวลาไม่นานเท่าไหร่นัก หลังจากที่จัดการเื่ทุกอย่างเรียบร้อยพรุ่งนี้คงจะสามารถกลับมาที่ฉางเก๋อได้
ขอให้อาการไม่ทรุดตัวลงไปมากกว่านี้ไป๋ซูเจี้ยนจะรีบกลับมาให้เร็วที่สุด
ราชครูนั่งอยู่ที่ระเบียงเรือนพร้อมทั้งจิบชายามเช้าเพื่อกระตุ้นสติให้กลับมาแจ่มใสหลังจากที่เมื่อวานกินยาเม็ดที่สามเข้าไป ร่างกายของเขาก็ได้รับาเ็เส้นเืได้รับความเสียหายแต่ความเ็ปทางร่างกายนั้นเทียบไม่ได้กับความเ็ปจากคำสาป แม้ตอนนี้ร่างกายของเขาจะได้รับาเ็ทว่าความเ็ปจากคำสาปนั้นลดลงมากจนแทบจะไม่รู้สึก ทำให้เขามีสติมากขึ้นและพร้อมที่จะช่วยเหลือฝ่าาในการกำจัดตระกูลหวง
เขาก็อยากจะทำแบบนั้นหากฝ่าาไม่ส่งสารมาก่อนว่าหน้าที่สั่งเคลื่อนพลนั้นได้ยกให้กับแม่ทัพหลวงแล้วส่วนไป๋เฮ่อจะต้องอยู่ที่ฉางเก๋อห้ามออกไปไหนสองสามวัน เมื่อเป็รับสั่งจากฝ่าาราชครูจะทำอะไรได้นอกจากนั่งอยู่ที่เรือนแล้วค้นหาวิธีแก้คำสาปต่อไปเพื่อไม่ให้เวลาสูญเปล่า
เพราะฝ่าาคงจะรู้แล้วว่าเขากินยาเม็ดที่สามเข้าไปฝ่าาจึงทรงมีรับสั่งให้เขาอยู่ที่พรรคห้ามออกไปไหน สถานการณ์ในการกำจัดตระกูลหวงก็ไม่น่าเป็ห่วงเท่าไหร่ฝ่าาเองก็ไม่ได้มีท่าทีเป็กังวลกับเื่นี้ แม่ทัพหลวงเองก็นับว่าเก่งกาจแผนของท่านเทพเซียวหนิงเฉิงก็ไร้ซึ่งช่องโหว่ เื่นี้คงจะจัดการได้ภายในหนึ่งชั่วยามหลังจากที่ตระกูลหวงเคลื่อนไหวเขารอจัดการความเรียบร้อยหลังจากนี้ดีกว่า
แต่วันนี้กลับเงียบเสียจริง
ราชครูมองไปยังเรือนข้างๆวันนี้เขายังไม่เห็นไป๋ซูเจี้ยนออกมาจากเรือน อย่าว่าแต่ออกจากเรือนเลยการเคลื่อนไหวเล็กๆน้อยๆภายในเรือนก็ยังไม่มีเสียด้วยซ้ำ
หากเป็ปกติก็ควรจะตื่นมาเตรียมสำรับยามเช้าให้กับเขาแล้วทำหน้าไม่สะทกสะท้านยามที่เขาเทสำรับพวกนั้นทิ้งมิใช่หรอกรึไยวันนี้ถึงได้ทำตัวเงียบนัก
หรือเพราะเมื่อคืนถูกเขาตวาดไปวันนี้จึงไม่มีอารมณ์อยากจะทำอะไรอย่างนั้นรึ
เื่เมื่อคืนเขาให้ใครเห็นไม่ได้ สภาพของเขานั้นย่ำแย่แล้วเมื่อคืนเขาก็ใมากที่ไป๋ซูเจี้ยนเข้ามาเห็นเขาในสภาพนั้นในตอนนี้เขาไม่อยากให้อีกฝ่ายรู้เื่อะไรที่เกิดขึ้นกับเขาเลย
อยากให้อยู่ห่างๆมากที่สุด เพื่อที่อีกฝ่ายจะได้ปลอดภัย
แต่เก็บตัวเงียบแบบนี้ทำให้รู้สึกไม่ดีเอาเสียเลย
ราชครูส่ายหน้าเขาไม่ควรคิดเื่อะไรที่เกี่ยวกับไป๋ซูเจี้ยนทั้งนั้น อีกฝ่ายจะทำอะไรหรือคิดอะไรอยู่ก็ไม่เกี่ยวกับเขาทั้งนั้นหากอยากจะเก็บตัวอยู่แต่ในเรือนมันก็เป็เื่ของไป๋ซูเจี้ยนพออารมณ์ดีแล้วก็คงจะออกมาเอง
“ข้าจะไปอยู่ที่เรือนประมุข” ไป๋เฮ่อบอกคนสนิทเอาไว้เพราะวันนี้ไม่ต้องฝืนเอาสำรับไปเททิ้งเขาจึงได้กินจนอิ่มแล้วมีแรงพอที่จะขังตัวเองอยู่ภายในเรือนเพื่อค้นหาวิธีแก้คำสาปเื่การกำจัดตระกูลหวงเขาจะรอรายงานหลังจากนี้แล้วจัดการเื่ต่างๆในภายหลัง
จนกระทั่งผ่านไปจนถึง่เย็น ราชครูไป๋ก็เดินกลับมาที่เรือน แปลกวันนี้มันแปลกเกินไปจนรู้สึกจิตใจไม่สงบ
ร่างสูงยืนอยู่หน้าเรือนของไป๋ซูเจี้ยนที่ตอนนี้เงียบผิดปกติ ตอนนี้ก็เย็นแล้วแต่ทว่าไม่มีรายงานจากสาวใช้ว่าไป๋ซูเจี้ยนนั้นออกมาจากเรือนอยู่ในเรือนทั้งวันเลยอย่างนั้นรึ ด้วยนิสัยของไป๋ซูเจี้ยนอย่างน้อยๆก็ต้องออกมาเดินเล่นเพื่อเปลี่ยนบรรยากาศมิใช่หรอกรึ
ราชครูชั่งใจอยู่เล็กน้อย เพราะเมื่อวานเกิดเื่หลายอย่างขึ้นไหนจะเื่ของฮูหยินหลิว เื่ที่ท่านเทพเซียวหนิงเฉิงถูกทำร้าย แล้วไหนจะเื่ที่มาเห็นเขาในสภาพที่กระอักเืนั่นอีกถึงจะเป็ท่านเทพของเผิงหลายก็ไม่แน่ว่าจิตใจจะสามารถสงบเยือกเย็นได้ แล้วยังขังตัวเองเอาไว้อยู่แต่ในเรือนไป๋เฮ่อควรจะไปดูสักหน่อยว่าอีกฝ่ายเป็อย่างไรหากตอนนี้เป็ลมล้มพับอยู่ในเรือนจะทำอย่างไร
“นี่” ราชครูเอ่ยเรียกอยู่หน้าเรือนแต่ก็ไร้ซึ่งการตอบกลับใดๆ ถึงเขาจะยืนอยู่หน้าเรือนแต่ที่บริเวณนี้นั้นเงียบมาก คนที่อยู่ข้างในย่อมต้องได้ยินถึงไป๋ซูเจี้ยนจะไม่คิดว่าเขาจะเรียกอีกฝ่ายออกมาแต่อย่างน้อยๆก็น่าจะชะโงกหน้าออกมาจากเรือนเพื่อดูว่าไป๋เฮ่อนั้นพูดกับใครอยู่
แต่นี่กลับเงียบสนิท
“ไป๋ซูเจี้ยน” ร่างสูงเอ่ยเรียกอีกครั้งถึงขนาดเรียกนามกันแล้ว ก็น่าจะออกมาได้แล้วมิใช่หรอกรึ
ก่อนหน้านี้ไม่ใช่ว่าพยายามเอาใจไป๋เฮ่ออยู่หรืออย่างไร เขาเรียกอีกฝ่ายด้วยนามแบบนี้ก็น่าจะรีบออกมาสินี่มันจะผิดปกติเกินไปหรือเปล่า
“ไป๋ซูเจี้ยน” ตอนนี้ไป๋เฮ่อมายืนอยู่หน้าประตูเรือนแล้วเรียกถึงตรงนี้แล้วยังไม่ได้ยินอีกรึ
“เ้าอยู่ข้างในนั้นหรือเปล่า” ไยเงียบถึงเพียงนี้หรือว่าจะเป็ลมอยู่ในเรือนจริงๆ
“ข้าเข้าไปนะ” ราชครูเอ่ยเป็เชิงขออนุญาตก่อนจะเปิดประตูเรือนเข้าไปภายในเรือนนั้นเงียบสนิท ไร้วี่แววของคนที่อยู่ในเรือนอย่างสิ้นเชิง
เพราะเรือนของพวกเขานั้นเหมือนกันร่างสูงเดินตรงไปที่ห้องนอนแต่ปรากฏว่าภายในนั้นว่างเปล่าไม่มีเ้าของเรือนอยู่เลย เขารู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีไป๋เฮ่อเดินไปดูยังทุกห้องที่มีอยู่ภายในเรือน ทว่ามันกลับว่างเปล่าเสียทุกห้อง
ไป๋ซูเจี้ยนไม่อยู่ที่นี่
จะเป็ไปได้อย่างไร เขาสั่งให้สาวใช้ดูอยู่ตลอด อีกฝ่ายจะหายตัวไปจากเรือนได้อย่างไร
“สาวใช้!” ราชครูเรียกหาสาวใช้ที่เขาให้เฝ้าอยู่บริเวณเรือนพวกนางรีบวิ่งมาทันทีตามเสียงเรียกของประมุข
“เ้าค่ะประมุข”
“เขาอยู่ที่ไหน” ไป๋เฮ่อเอ่ยถามเขาสั่งเอาไว้แล้วมิใช่หรอกรึว่าหากมีความเคลื่อนไหวอะไรภายในเรือนของไป๋ซูเจี้ยนจะต้องมารายงานเขา
“เอ่อ พวกเราเฝ้าอยู่ที่นี่ตลอด ไม่เห็นท่านเทพออกมาเลยเ้าค่ะ”พวกนางรายงานตามความเป็จริง สาวใช้นั้นเฝ้าอยู่ที่นี่ตลอดไม่ได้ปลีกตัวออกไปที่ไหน จนถึงตอนนี้ยังไม่เห็นท่านเทพเดินออกมาจากเรือนเลย
“เช่นนั้นเขาหายออกไปจากเรือนได้อย่างไร” ไป๋ซูเจี้ยนไม่ใช่ภูตผีิญญาเสียหน่อยเขาจะหายตัวไปจากเรือนได้อย่างไรโดยที่ไม่มีใครเห็น
“หายไปหรือเ้าคะแต่พวกข้าเฝ้าอยู่ที่หน้าเรือนไม่ได้ออกไปไหนเลย จะเป็ไปได้อย่างไร”
“.....” ตอนนี้ใกล้ได้เวลาที่ตระกูลหวงจะเคลื่อนไหวแล้วไป๋ซูเจี้ยนไม่อยู่แบบนี้ราชครูกังวลว่าอาจจะเกิดเื่ขึ้นกับเขาสภาพจิตใจของไป๋ซูเจี้ยนตอนนี้เป็อย่างไรก็ไม่รู้แล้วตอนนี้ยังมาหายตัวไปจากเรือนอีก หากเกิดอะไรขึ้นจะทำอย่างไร
“คนสนิทของเขาอยู่ที่ไหน”ภายในเรือนไม่มีคนสนิทของไป๋ซูเจี้ยนอยู่ หากเขาไม่อยู่ที่นี่นั่นหมายถึงพวกเขาต้องไปด้วยกัน
“ตอนนี้น่าจะอยู่ที่ครัวของเรือนหลักเ้าค่ะท่านเทพมักจะทานอาหารเย็น่นี้ คนสนิทน่าจะกำลังเตรียมสำรับอยู่ที่นั่นเ้าค่ะ”สาวใช้รายงาน คนสนิทยังอยู่ที่พรรคเช่นนั้นไป๋ซูเจี้ยนก็น่าจะอยู่ที่พรรคเช่นเดียวกันเขาคงจะออกไปเดินเล่นอยู่แถวๆนี้ ถึงอย่างไรก็เป็คนที่มีวรยุทธ์สูงส่งเขาอาจจะออกไปโดยที่สาวใช้ไม่เห็นจริงๆ
“ราชครู?” คนที่ยืนอยู่หน้าเรือนหันไปมองคนสนิทของไป๋ซูเจี้ยนที่กำลังถือสำรับเดินขึ้นมาบนเรือนทำไมราชครูถึงมาอยู่ที่เรือนของท่านเทพได้
“มีเื่อะไรหรือขอรับ?” ปกติแล้วราชครูพยายามตีตัวออกห่างจากท่านเทพถึงขนาดนั้นน่าแปลกเสียจริงที่วันนี้มาอยู่ที่เรือนของท่านเทพได้
“เ้าออกไปเตรียมสำรับั้แ่เมื่อไหร่” ไป๋เฮ่อเอ่ยถาม แม้จะยังงุนงงอยู่บ้างแต่คนสนิทก็ตอบคำถามแต่โดยดี
“เมื่อครึ่งชั่วยามก่อนขอรับ”
“นายของเ้าอยู่ในเรือนตลอดจนถึงเมื่อครู่รึ?” คนสนิทส่ายหน้า
“เื่นั้นข้าก็ไม่ทราบขอรับท่านเทพบอกว่า้าอยู่คนเดียว ข้าจึงไม่ได้อยู่ที่เรือนมาั้แ่เช้าเพิ่งจะกลับมาหลังจากที่เตรียมสำรับเสร็จขอรับ” ไป๋เฮ่อได้ยินก็ขมวดคิ้วเพิ่งจะกลับมาที่เรือนอย่างนั้นรึ
“หรือว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับท่านเทพหรือขอรับ” คนสนิทรีบเดินเข้าไปภายในเรือนแต่ภายในเรือนนั้นกลับไม่ปรากฏตัวของท่านเทพแต่อย่างใด ท่านเทพไปอยู่ที่ไหนกัน
“ท่านเทพไม่ได้อยู่ในเรือนหรือขอรับ” คนสนิทเอ่ยถามด้วยความงุนงงปกติแล้วในเวลานี้ท่านเทพจะต้องอยู่ที่เรือนเพื่อทานอาหารเย็นแต่ตอนนี้กลับไม่อยู่ ออกไปเดินเล่นที่ไหนอย่างนั้นรึ
“กระจายกำลังออกค้นหาเดี๋ยวนี้” เก็บตัวเงียบมาทั้งวันแล้วตอนนี้ยังจะหาตัวไม่เจออีก อีกไม่นานตระกูลหวงก็จะเคลื่อนไหวแล้วหากปล่อยให้เขาอยู่นอกสายตาอาจจะเกิดเื่อะไรขึ้นก็ได้
“ประมุข ท่านเทพไม่ได้อยู่ในเขตของฉางเก๋อขอรับ”ผ่านไปราวๆหนึ่งเค่อ หน่วยลับก็กลับมารายงานราชครูเกี่ยวกับการค้นหาท่านเทพไป๋ซูเจี้ยนร่างสูงขมวดคิ้ว ไม่อยู่อย่างนั้นรึ
“มีใครเห็นเขาออกไปที่ไหนบ้าง”
“ไม่มีขอรับศิษย์ในพรรคไม่มีใครเห็นเขาเลยแม้แต่คนเดียว” ตามปกติแล้วยามที่จะออกไปที่ไหนคนในพรรคอย่างน้อยสามคนก็จะต้องเห็นว่าไป๋ซูเจี้ยนไปที่ไหนหรือเดินไปในทิศทางไหนไม่มีทางที่จะทำตัวหายเงียบไปแบบนี้อย่างแน่นอน ที่สำคัญตอนนี้เขาไม่อยู่ที่พรรคแต่กลับไม่มีใครเห็นว่าเขาออกไปไหน นี่ไม่ใช่ว่าเป็การจงใจปกปิดตัวเพื่อออกไปข้างนอกอย่างนั้นรึ
ในสถานการณ์แบบนี้ หายตัวไปอยู่ที่ไหนกัน
“ที่เผิงหลายล่ะ”
“ไม่มีสารถูกส่งมาว่าท่านเทพกลับไปที่นั่นขอรับ”จะเป็ไปได้อย่างไร แม้แต่ที่เผิงหลายก็ไม่ได้ไปอย่างนั้นรึ
ไม่สิ คิดย้อนดูดีๆแล้วท่านเทพเซียวหนิงเฉิงเคยบอกเอาไว้ว่านอกจากวังหลวงแล้วป้าเตากับเผิงหลายก็เป็หนึ่งในเป้าหมายที่จะถูกกองกำลังของตระกูลหวงโจมตีท่านเทพเซียวหนิงเฉิงน่าจะกำลังติดพันธ์กับตระกูลหวงโดยตรงไม่น่าจะปลีกตัวไปตั้งรับที่เผิงหลายได้ แล้วตอนนี้ก็ไม่มีใครเห็นไป๋ซูเจี้ยนเลยตลอดทั้งวันไม่แน่ว่าตอนนี้เขาก็อาจจะอยู่ที่เผิงหลาย ที่ไม่มีสารส่งมาถึงฉางเก๋อว่ารองประมุขของเผิงหลายกลับไปที่นั่นก็เพื่อไม่ให้ศัตรูรู้ทันว่าที่เผิงหลายนั้นได้มีการเตรียมรับมือป้องกันเอาไว้แล้ว
สิ่งที่ไป๋เฮ่อคิดก็ไม่ใช่ว่าจะเป็ไปไม่ได้ แต่ในขณะเดียวกันก็ไม่แน่ว่าไป๋ซูเจี้ยนจะอยู่ที่นั่นสถานการณ์ตอนนี้เพื่อไม่ให้แผนที่ท่านเทพเซียวหนิงเฉิงได้วางเอาไว้เกิดผิดพลาดไป๋เฮ่อควรจะไปดูที่เผิงหลายเสียหน่อยเพื่อความสบายใจ
“บอกอวิ้นหยางให้เตรียมพร้อมเพื่อนำกำลังไปสนับสนุนทัพหลวงการตัดสินใจทุกอย่างยกให้เขาจัดการจนกว่าข้าจะกลับมา”
“ขอรับประมุข” ร่างสูงไหวกายไปที่เรือนของประมุขอย่างรวดเร็วคว้ากู่ฉินของตัวเองมาย่อส่วนลงก่อนจะเดินลงไปยังเส้นทางลับที่อยู่ใต้เรือนของประมุขกว่าจะไปถึงก็ใช้เวลากว่าสองชั่วยามหากไม่มีอะไรเกิดขึ้นแล้วไป๋ซูเจี้ยนอยู่ที่นั่นก็คงจะดี
ที่เผิงหลาย สถานการณ์ตอนนี้ยังเงียบสงบดี ท่านเทพนั่งทำสมาธิอยู่ที่เรือนหลักเขามาถึงที่เผิงหลายใน่สายของวันโดยที่ไม่ได้บอกใครในฉางเก๋อเอาไว้เมื่อมาถึงก็สั่งจัดเตรียมกำลังคนพร้อมทั้งเสริมอาณาเขตป้องกันให้แข็งแกร่งขึ้นในตอนนี้เซียวหนิงเฉิงคงจะกำลังเดินทางไปที่เขตของตระกูลหวงเพื่อตอบรับคำเชิญไปร่วมแสดงความยินดีเนื่องในโอกาสที่หวงหมู่ตานจะได้ขึ้นเป็ผู้นำคนใหม่ตอนนี้กองกำลังของตระกูลหวงก็น่าจะกำลังเคลื่อนพลมาใกล้เผิงหลายแล้ว ทั้งป้าเตาฉางหวั่นและเทียนเช่อก็น่าจะเตรียมพร้อมแล้วเช่นกัน
เพียงแค่รอเวลาเปิดศึกเท่านั้น
แต่เวลาผ่านไปไม่ถึงสองเค่อดีศัตรูก็ปรากฏตัวขึ้นเสียแล้ว
แกร๊ก!
เสียงอาณาเขตป้องกันที่กางเอาไว้รอบเผิงหลายนั้นมีรอยร้าวขึ้นเล็กน้อยท่านเทพสั่งคนในพรรคเตรียมพร้อมในทันที เตรียมเผชิญหน้ากับศัตรูและจัดการให้สิ้น
แม้จะไม่นับว่าเป็โชคดีกระนั้นท่านเทพก็ยังพากำลังคนต้านกองกำลังของตระกูลหวงเอาไว้ได้ถึงครึ่งชั่วยามตระกูลหวงก็เหมือนจะเตรียมตัวมาดีขนอาวุธมามากมายเพื่อทำลายอาณาเขตของเผิงหลายเข้ามาปกติแล้วไม่ง่ายเลยที่จะทำลายอาณาเขตที่อยู่รอบๆเผิงหลายหากจะทำลายก็ต้องใช้เวลาอย่างน้อยหนึ่งชั่วยามถึงจะสามารถทำลายลงได้แต่คงเพราะตระกูลหวงขนอาวุธมาเพื่อทำลายอาณาเขตนี้โดยเฉพาะขอแค่โจมตีไปเรื่อยๆถึงอย่างไรอาณาเขตก็ต้องถูกทำลายถึงจะมีดีแค่เอาจำนวนคนและอาวุธเข้าช่วยแต่ก็ต้องยอมรับว่ามันได้ผลมากทีเดียวในการที่จะทำลายอาณาเขตที่แข็งแกร่งนี้
แล้วยังใช้เวลาแค่สองเค่อเสียด้วย
ประมาทไม่ได้จริงๆ
เมื่ออาณาเขตถูกทำลายลงแล้วกองกำลังของตระกูลหวงก็บุกเข้ามาอย่างรวดเร็วเพื่อไม่ให้เกิดการนองเืในสถานที่อันงดงามราวกับเมืองใต้สมุทรแห่งนี้คนในพรรคจึงพยายามที่จะไม่สังหารศัตรูให้เืออกจนเกินไปหลั่งเืให้น้อยที่สุดเพื่อไม่ให้สถานที่แห่งนี้แปดเปื้อนไปด้วยเืเพราะอาณาเขตถูกทำลายและจำนวนคนของเผิงหลายยังน้อยกว่าไป๋ซูเจี้ยนจึงต้องสร้างอาณาเขตขึ้นมาใหม่เพื่อชะลอการบุกของศัตรูและป้องกันไม่ให้ศัตรูบุกเข้ามาภายในเขตพรรคมากเกินไปจนจัดการไม่ทัน
ฉัวะ!
“ท่านเทพ!!” ใครสักคนกรีดร้องเสียงดังเมื่อศัตรูบุกเข้ามาจนถึงตัวของไป๋ซูเจี้ยนที่ยืนกางอาณาเขตอยู่ใจกลางวงล้อมของการต่อสู้กระบี่เล่มยาวตวัดเข้าที่กลางหลังจนกลายเป็แผลโชคดีที่ท่านเทพไหวตัวทันทำให้แผลไม่ลึกมาก กระนั้นก็ทำให้ชุดสีขาวที่สวมอยู่เปรอะเปื้อนไปด้วยเืได้
จะมากเกินไปแล้ว
ท่านเทพออกคำสั่งให้ทุกคนใช้กระบวนทัพวารีโจมตีกลับ ไป๋ซูเจี้ยนละมือข้างหนึ่งออกมาจากการกางอาณาเขตร่ายกระบี่ให้พุ่งเข้าใส่ศัตรูเพื่อเป็ฝ่ายไล่ต้อนให้กองกำลังของตระกูลหวงออกไปจากอาณาเขตที่ถูกทำลายถึงจำนวนคนจะน้อยกว่าแต่อย่างไรเผิงหลายก็เป็ผู้ฝึกยุทธ์ทั้งหมดต่างจากกองกำลังของศัตรูที่มีทั้งผู้ฝึกยุทธ์และคนธรรมดา ภายในครึ่งชั่วยามการต่อสู้ก็ยุติลง
“ท่านเทพ” คนที่ยังเคลื่อนไหวได้รีบเข้ามาประคองท่านเทพที่อาบไปด้วยเืไป๋ซูเจี้ยนรู้ดีว่าแม้เขาจะเก่งกาจอย่างไรเขาในตอนนี้ก็เป็คนแก่คนหนึ่งที่อาจจะไม่ทันเล่ห์เหลี่ยมของคนรุ่นใหม่อยู่บ้างคนของตระกูลหวงมีผู้นำเป็คนอายุน้อย กลยุทธ์ใหม่ที่นำมาใช้ก็นับว่าเข้าท่า พยายามทำลายอาณาเขตที่อยู่รอบพรรคให้เกิดความเสียหายมากที่สุดเพื่อที่จะให้ผู้ที่มีพลังยุทธ์ที่มากกว่าคนอื่นปลีกตัวไปสร้างอาณาเขตใหม่การสร้างอาณาเขตจะทำให้การเคลื่อนไหวหยุดชะงักเป็เวลานาน เปิดโอกาสให้อีกฝ่ายได้โจมตีแม้จะเป็ท่านเทพที่อยู่มานานนับร้อยปีก็สามารถพลาดท่าได้หากกางอาณาเขตและต่อสู้ไปพร้อมๆกัน
เด็กพวกนี้ความสามารถไม่เลว แต่น่าเสียดายที่เลือกข้างผิดไป
“ท่านเทพ! ระวังขอรับ!!”
ตึง!!
ทุกคนหันไปดูยังคนคนหนึ่งที่ล้มตัวลงพร้อมกับเสียงพิณที่ดังขึ้นมาหนึ่งจังหวะเพราะพวกเขานั่งพักกันอยู่ที่กลางวงล้อมของการต่อสู้ก่อนหน้านี้แล้วการต่อสู้เพิ่งจะจบลงได้ไม่นาน ยังไม่ได้ตรวจดูว่าใครตายหรือใครยังมีชีวิตจึงไม่ทันได้ระวังว่าคนที่นอนอยู่ข้างหลังจะยังไม่ตายแล้วลุกกลับขึ้นมาเล่นงานท่านเทพแบบนี้
แต่ว่า เสียงพิณอย่างนั้นรึ
ท่านเทพหันไปมองตามเสียงที่ได้ยินดวงตาสีฟ้าเบิกขึ้นนิดๆเมื่อเห็นว่าเป็ใครที่ช่วยเขาเอาไว้ไม่ให้ถูกลอบทำร้ายจากข้างหลัง
ทำไมไป๋เฮ่อถึงมาอยู่ที่นี่
“นี่เ้า....” ไป๋ซูเจี้ยนพึมพำแต่ไม่นานก็สำลักเืออกมาเล็กน้อยเพราะอาการาเ็ ร่างสูงสาวเท้ายาวๆมายังกลุ่มคนที่นั่งอยู่กลางวงล้อมของการต่อสู้ก่อนจะมองไปที่ไป๋ซูเจี้ยนที่เือาบไปทั้งร่าง
าเ็ขนาดนี้เชียวรึ
“ราชครูไป๋” เมื่อเห็นว่าเป็ใครที่มาคนในพรรคก็ใจชื้นขึ้นมาเล็กน้อยไป๋เฮ่อมองสำรวจร่างกายของคนที่ถูกประคองอยู่ก่อนจะเอ่ย
“แผลถูกพิษหรือเปล่า”
“เปล่า นี่เ้ามาทำอะไรที่เมืองหลวงก็ต้องรับศึกมิใช่รึ” วังหลวงก็เป็หนึ่งในเป้าหมายของการโจมตีครั้งนี้ทำไมไป๋เฮ่อถึงมาอยู่ที่นี่ได้ แล้วสถานการณ์ที่เมืองหลวงเล่า
“ข้าสั่งอวิ้นหยางให้เตรียมพร้อมสนับสนุนทัพหลวงป่านนี้คงจะจัดการเรียบร้อยแล้ว” ราชครูมองไปยังกองทัพที่กำลังเคลื่อนตัวเข้ามาใกล้เผิงหลายขึ้นธงตราของแผ่นดินแห่งแคว้นชิงหลง กองทัพหลวงมาถึงที่เผิงหลายเพื่อจับกุมตระกูลหวงที่ยังรอดชีวิตให้กลับไปรับโทษที่เมืองหลวง
“เ้าไม่ควรจะรั้งอยู่ที่นี่นานๆ รีบกลับฉางเก๋อไปเสีย”ไป๋ซูเจี้ยนไม่รู้ว่าทำไมไป๋เฮ่อถึงมาอยู่ที่นี่แต่ตอนนี้สถานการณ์สงบลงแล้ว แล้วสภาพร่างกายของไป๋เฮ่อนับว่าดีนักรึถึงได้กล้ามาถึงที่นี่
“คนที่ยังเคลื่อนไหวได้ให้เตรียมการรักษา การเก็บกวาดศัตรูให้เป็หน้าที่ของทัพหลวงส่วนเขาข้าจะดูแลเอง” ไป๋เฮ่อไม่ได้สนใจในสิ่งที่ไป๋ซูเจี้ยนพูดเมื่อเห็นว่าท่านเทพสั่งการคนของตัวเองไม่ได้ราชครูจึงได้สั่งการแทนทุกคนรีบเคลื่อนไหวตามคำสั่งนั้นในทันทีเพราะตอนนี้มีคนที่กำลังาเ็อยู่มาก ร่างสูงย่อตัวลงก่อนจะประคองคนที่าเ็เอาไว้แล้วสำรวจแผลที่อยู่ตามร่างกายว่ามีตรงไหนที่สาหัสบ้าง
“ที่เผิงหลายข้าออกคำสั่งได้คนเดียว เ้ามีสิทธิ์อะไร”
“เรือนของรองประมุขอยู่ที่ไหน”
“ทางนี้ขอรับราชครู” ไป๋ซูเจี้ยนมองคนที่กำลังอุ้มเขาขึ้นแล้วเดินตามเด็กคนหนึ่งที่กำลังจะนำทางพวกเขาไปที่เรือนของไป๋ซูเจี้ยนมาถึงถิ่นของเขาแล้วคิดว่าตัวเองจะยังเมินเฉยต่อเขาอีกได้อย่างนั้นรึ
เขาต่างหากที่ต้องเป็ฝ่ายเมินเฉย เ้าเด็กนี่
“สามีคนดี ร้อยวันพันปีเ้าพยายามจะตีตัวออกห่างจากข้า ข้าจำได้ว่าวันนี้ไม่ได้ทำสำรับให้เ้ากินมิใช่หรอกรึไยถึงทำตัวแปลกประหลาดเช่นนี้ได้” ราชครูไม่ได้สนใจคำพูดประชดประชันนั้นจริงอยู่ที่เขาพยายามตีตัวออกห่างจากไป๋ซูเจี้ยนแต่ไม่ได้หมายความว่าไป๋เฮ่ออยากเห็นไป๋ซูเจี้ยนเจ็บหรือเห็นไป๋ซูเจี้ยนตาย
ไป๋เฮ่อแค่้าให้ไป๋ซูเจี้ยนปลอดภัยจากตัวเขาเอง
“เอ๊ะ มาถึงที่นี่ยังจะมาทำตัวเฉยเมยใส่ข้าอีกรึที่นี่ไม่ใช่บ้านเ้าเสียหน่อย หากวันนี้เ้ามาที่นี่เพื่อมาดูว่าข้าตายหรือเปล่าก็เสียใจด้วยที่ข้าไม่ตายปล่อยข้าลงได้แล้วข้าเดินเองได้....อึก!” คนที่กำลังพูดอยู่นิ่วหน้าเพราะเจ็บแผลคนที่อุ้มอยู่ก็เหลือบสายตาลงมามอง
เดินเองได้รึ?
“พูดอีกทีสิว่าเ้าเดินเองได้?” เป็แค่เด็กไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมแท้ๆกล้ากดแผลเขารึ!
“นี่เ้า!”
“พูดมาก” ไป๋ซูเจี้ยนทำหน้าเหวอไปเล็กน้อยเ้าเด็กนี่กล้าพูดว่าเขาพูดมากอย่างนั้นรึ!
ตัวเองต่างหากที่ไม่เคยเอ่ยปากพูดแล้วจะมาบอกว่าคนอื่นพูดมากอย่างนั้นรึ!
แล้วนี่ยังเป็ถิ่นของเขาคิดว่าตัวเองเป็ใครจะมาบอกว่าท่านเทพเช่นเขาพูดมากกัน!
ข้าจะโยนเ้าลงทะเลไปเสีย!!
109
![เกิดใหม่ในยุค 80 ขอเป็นภรรยาตัวน้อยผู้มั่งคั่ง [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1698747658_10815704.webp)