ซ่อนรัก เชลยหัวใจ ...มีอีบุ้คแล้วค่ะ

หลังจากที่วีรดาเดินออกมาจากห้องน้ำหล่อนเหลียวซ้ายแลขวามองหาเพื่อนรัก แต่ก็ไม่เห็นปรียานีย์ หญิงสาวโทรไปหาปรียานีย์ทางโทรศัพท์แต่ไม่มีคนรับ วีรดาเดินตามหาเพื่อนสาวในโซนชั้นนั้นจนทั่ว... แต่ก็ไม่เจอความกระวนกระวายใจเข้ามาเกาะกุมจิตใจ

หล่อนตัดสินใจเดินไปตรงจุดประชาสัมพันธ์แจ้งเ๯้าหน้าที่ เพื่อช่วยประกาศตามหาเพื่อนรัก... ในไม่ช้าเสียงประกาศภายในห้างได้ก้องไปทั้งห้างสรรพสินค้า พนักงานประชาสัมพันธ์ ประกาศรูปร่างลักษณะภายนอกของปรียานีย์ ตามที่ได้รับแจ้งจากหญิงสาว... ขณะเดียวกันหล่อนก็ไม่รอช้าที่จะโทรเข้าเบอร์ของปรียานีย์เรื่อยๆ แต่ก็ต้องเจอกับความผิดหวัง

เมื่อโทรไปแล้วติดต่อไม่ได้ ความรู้สึกไม่สบายใจค่อยๆ เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ หล่อนได้แต่เดินไปเดินมา มีความหวังเดียวคือ รอการปรากฏตัวของปรียานีย์เท่านั้น เวลาผ่านไปเกือบหนึ่งชั่วโมง หล่อนก็ยังไม่ได้รับข่าวจากเพื่อนรัก

“ปรียา หายไปไหน!” หญิงสาวหันมาตามเสียงที่ดังมาจากด้านหลัง และรู้ทันทีว่า เป็๞เสียงของเขานั่นเอง หล่อนมองหน้าเขาไม่รู้จะเริ่มต้นอย่างไรดี และเสียงประกาศที่ดังทั่วทั้งห้างสรรพสินค้า เขาก็คงได้ยินแล้ว

“ดาไม่ทราบค่ะ หลังจากที่ออกมาจากห้องน้ำก็ไม่เห็นปรียาแล้ว” สายตาคมมองหล่อนด้วยสายตาคาดคั้นอยากได้คำตอบ

“ถ้าปรียาไม่ออกมากับเธอ ก็คงไม่เกิดเ๹ื่๪๫แบบนี้หรอก”

“ในสายตาพี่ปรัช ดาก็ไม่เคยดีอยู่แล้วนี่คะ” หล่อนประชดและตัดพ้อ

“ถ้าไม่อยากให้ฉันมองเธอแบบนั้น ก็ตอบมาให้ได้ว่าปรียาหายไปไหน” เขาแสดงท่าทีว่าอยากได้คำตอบ แล้วพูดต่อ

“น้องสาวฉันไม่เคยสร้างศัตรูที่ไหน จู่ๆ มาหายตัวแบบนี้เป็๲ไปไม่ได้” เขาพูดอย่างมั่นใจ

“พี่ปรัชก็เลยคิดว่าดาเป็๞สาเหตุการหายตัวไปของปรียา” หล่อนคิดว่าเดาใจเขาถูกทีเดียว

“ดาเป็๲เพื่อนของปรียา ดาก็เป็๲ห่วงเธอไม่แพ้ พี่ปรัชหรอกค่ะ” หล่อนหยุดนิ่งก่อนต่อ

“ตอนนี้มันก็เย็นมากแล้ว ดาจะต้องกลับบ้าน คุณพ่อของดารออยู่”

“ก็กลับสิ ไม่ใช่กลับบ้านของเธอ แต่เป็๲บ้านของฉัน ปรียาหายตัวไปยังตามหาไม่เจอ อย่าคิดว่าเธอจะได้กลับบ้านง่ายๆ”

หล่อนรู้ว่าเขายังคงโกรธ ที่ปรียานีย์หายตัวไป แต่ไม่ใช่ความผิดของหล่อนแน่นอน... เขาจะมาโทษหล่อนไม่ได้ หล่อนได้แต่นึกก่นด่าเขาในใจ เขาไม่รอให้หล่อนพูดต่อปาก ต่อคำอะไรต่อนอกจาก คว้าแขนหล่อนเดินมายังจุดที่จอดรถ

ระหว่างที่อยู่ในรถเขาก็ยังคงต่อสายถึงคนที่ปรียานีย์เคยเกี่ยวข้อง เผื่อน้องสาวแวะไปพักที่ไหน พนักงานที่บริษัท เลขาของเขาก็ไม่มีใครสามารถให้ข้อมูล ให้เบาะแสของปรียานีย์ได้ ก่อนจะขับรถแวะกลับไปที่บ้าน เขาได้ขับรถเข้าไปยังสถานนีตำรวจเพื่อแจ้งความคนหายกับตำรวจไว้ เผื่อทางการจะได้ช่วยติดตาม ในเบื้องต้นพนักงานสอบสวน สอบถามรายละเอียดทั้งเขาและหล่อนต่างฝ่าย ก็ช่วยกันให้ข้อมูลเกี่ยวกับการหายตัวไปของปรียานีย์ เสมียนประจำวันลงบันทึกคดีประจำวัน ก่อนออกจากสถานีตำรวจ พนักงานสอบสวนได้ให้สำเนาบันทึกประจำวันชุดหนึ่ง และเขาก็ไม่ลืมที่จะขอชื่อ และหมายเลขโทรศัพท์มือถือของพนักงานสอบสวนเพื่อประสานงานสอบถามความคืบหน้า

เมื่อเสร็จธุระ เขาขับรถมุ่งกลับบ้าน หล่อนหันมามองเขาเป็๲ระยะ ก่อนหันไปมองทางหน้าต่างแทน ไม่คิดเลยว่า เ๱ื่๵๹ของปรียานีย์ทำให้หล่อนต้องมาติดร่างแหกับเขาอีกครั้ง... หนีไปไหนไม่ได้นอกจากติดตามเขากลับบ้าน ‘อิสรภาพ’ ที่หล่อนหวังไว้เริ่มเลือนรางลงไปทุกที... เมื่อคิดถึงปู่ของเขาขึ้นมา... ก็รู้สึกเห็นใจชายชราไม่ได้ หากรู้ข่าวว่าปรียานีย์หายตัวไปก็คงเสียใจไม่น้อย... หญิงสาวจึงลำบากใจที่จะตัดสินกลับไปหาพ่อในตอนนี้..ยามนึกถึงชายชราปู่ของเขาที่ให้ความเอ็นดูหล่อนเสมอมา ความคิดที่จะหนีกลับบ้านไปหาพ่อแม่ก็เริ่มลดลง

ผ่านไปเกือบครึ่งชั่วโมงก็ถึงบ้าน เขาหยุดรถลงนั่งครุ่นคิดอยู่ในรถ เหม่อมองไปข้างหน้า กำลังคิดว่าจะไปตามหาปรียานีย์ที่ไหนต่อ... ขณะเดียวกันบรรยากาศรอบข้างเงียบไปชั่วขณะ เขาหันมามองหล่อนที่ตอนนี้เผลอหลับไปแล้ว... เขาขยับเข้ามาใกล้มองหล่อน ขณะที่กำลังหลับ มือเผลอเช็ดน้ำตาที่เปียก ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงมองหล่อนอยู่ได้... ผู้หญิงที่ภานนท์หลงรัก ก็น่ามองเหมือนกัน... แล้วหล่อนน่าสนใจสำหรับเขาหรือ? … ไม่! เ๹ื่๪๫ของปรียานีย์ สำคัญกว่าหล่อน! เขาไม่ควรมองผู้หญิงที่ทำให้น้องสาวของเขาหายตัวไปเด็ดขาด!

สักพักหล่อนก็ขยับร่างขึ้นมานั่งตรง ประจวบกับจังหวะเขาก็ขยับไปนั่งประจำที่ นาทีต่อมาเขาก็เปิดประตูแล้วลงจากรถ

“เธอต้องอยู่ที่นี่ จนกว่าปรียานีย์จะกลับมา ระหว่างนี้อย่าคิดหนีไปไหนเป็๞อันขาด!” เขามองหล่อนอย่างคาดโทษ จากนั้นก็เดินเข้าบ้าน ส่วนหญิงสาวมองเขาเดินจนลับตาหล่อน หญิงสาวพยายามสะกดกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหล เขาทำราวกับหล่อนเป็๞นักโทษ หากไม่ติดที่เห็นใจปู่ของเขา คอยดูเถอะหากมีโอกาส หล่อนจะไปให้ไกลจากเขา ไม่ให้เขามาย่ำยีจิตใจของหล่อนเป็๞อันขาด!

…

ปรียานีย์ลืมตาขึ้นมาพบว่าตัวเองกำลังนอนบนพื้นอยู่ในห้องโล่งๆ เสียเครื่องปรับอากาศ ดังเป่าเป็๞ระยะๆ หล่อนมองไปรอบห้องที่ไม่คุ้นเคย เริ่มนึกทบทวนว่าหล่อนมานอนอยู่ที่นี่ได้ยังไง... จำความได้ว่า หล่อนรอวีรดาเข้าห้องน้ำ จากนั้นก็หมดสติไม่รู้สึกตัวอีกเลย

ไม่นานนักประตูห้องก็เปิดออกมา ปรียานีย์เห็นชายฉกรรจ์สองคน เดินมาหยุดตรงหน้าห้อง จากนั้นก็ตามด้วยชายหนุ่มร่างสูงโปร่ง ปรียานีย์อ้าปากตะลึง!

....

ขอบคุณกำลังใจและการติดตามค่ะ...

อย่าเพิ่งโกรธพระเอกนะคะ เพราะคนแต่งเกลียดแทนไปแล้ว55555