ไม่ถึงชั่วโมงร่างเล็กก็เดินนำร่างใหญ่มายืนอยู่หน้าห้องแล้ว ดวงหน้าสวยอดหันไปมองประตูห้องเพื่อนไม่ได้ และคาดโทษเอาไว้ก่อน
“แน่ใจนะว่าในห้องคุณมีอาหารให้ผมกิน”
จิณณวัตรให้สงสัยเพราะยัยถั่วงอกยืนยันเสียงหนักแน่นว่าไม่ต้องซื้ออะไรมา และไม่สั่งจากร้านข้างล่างด้วย
“คุณไปนั่งรอตรงโน้นรอเลย ไม่เกินยี่สิบนาทีได้กินแน่”
สาวนุ่งนั้นรีบหุงข้าว เอาอาหารที่แม่จัดมาให้และของคุณหญิงอีกหม้อหนึ่งส่งเข้าไมโครเวฟ ทีละอย่างๆ สลับกับการเดินเข้าห้องผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าให้รัดกุมไปด้วย
ชายหนุ่มที่เอนตัวลงนอนรออยู่โซฟาพาดวงตาคมเข้มจับจ้องตามร่างผอมบางเดินวกไปวนมาท่าทีคล่องแคล่ว เลยคิดถึงสมัยก่อนที่มักจะเห็นยัยถั่วงอกวิ่งวกไปวนมาในบ้านไม่ได้
“เชิญเ้าค่ะ”
แต่ก็ถูกขัดจังหวะด้วยเสียงใสของคนที่วุ่นอยู่กับการรินน้ำเย็นใส่แก้ว เขาจึงลุกขึ้นบิดี้เีไปมาก่อนจะเดินตรงไปนั่งมองอาหารในถ้วยด้วยไม่เชื่อว่ายัยถั่วงอกจะทำเป็และรวดเร็วขนาดนี้ ยิ่งได้ลองชิมรสชาติก็ไม่เลวเลยทีเดียว
“อย่าบอกนะว่าทำเอง ผมไม่มีทางเชื่อเด็ดขาด ต่อให้แม่คุณทำอาหารอร่อยสักแค่ไหน ผมก็ไม่คิดว่าลูกไม้อย่างคุณจะหล่นใกล้ต้นหรอก”
จึงแซวขึ้นแม้อาหารจะเต็มปากอยู่ อีกคนจึงส่งค้อนขมับๆ ให้
“คุณไม่โชคดีขนาดนั้นหรอก”
และดักคอด้วยน้ำเสียงหนักแน่น ก่อนจะก้มหน้าตักข้าวเข้าปากโดยไม่ได้ต่อล้อต่อเถียงอีก เพราะเริ่มหิวไม่น้อย ส่วนเขาก็มีอาการไม่แพ้กันหรืออาจจะมากกว่าด้วยซ้ำ
“โอย! อิ่ม แต่ถ้ามีของหวานตบท้ายจะเพอร์เฟ็กต์มากเลยนะคุณ”
ชายหนุ่มตบพุงแปะๆ เมื่อได้ข้าวสองจานเต็มๆ ไปอยู่ในท้อง แต่ก็ไม่ยอมหยุดเรียกร้องอีก เ้าของห้องไม่ได้ว่าอะไรนอกจากเดินไปเปิดตู้เย็น ยกผลไม้จานใหญ่ที่เอมี่เพื่อนรักคงจะปอกมาแช่ไว้ให้ตามเคย เดินเอามาวางตรงหน้าเขาโดยไม่ได้พูดอะไรสักคำ
“ว้าว! น่ากินจัง อย่าบอกนะว่าคุณปอกไว้เอง เพราะมันออกจะเป็แม่ศรีเรือนเกินไปหน่อย ผิดลุคยัยถั่วงอกอย่างคุณน่ะ หรือว่าอยู่กับแม่ผมนานๆ เลยถูกเปลี่ยนใหม่กันแน่ ฮืห์มม”
ปากก็แหย่ไป มือก็จิ้มเข้าปากไปด้วยความอารมณ์ดี อาทิตยาให้เจ็บใจนักเมื่อเขาปากดีไม่เลิก จนอยากตอกกลับให้หนักๆ แต่ก็พยายามยั้งปากเอาไว้จนกระทั่งผลไม้หมดจาน
“คุณแล้วยัง”
เลยออกปากไล่ทางอ้อม แล้วลุกขึ้นจะเอาจานไปเก็บ ร่างสูงรีบลุกและลำเลิกบุญคุณอีกครั้ง
“หมดประโยชน์ก็รีบไล่เลยนะ แต่ผมไม่ไปหรอกถ้าไม่ได้รางวัลปลอบใจที่คุณอ้วกรดตัวผมรดพื้นห้องผมเมื่อคืนนี้ก่อนน่ะ”
“อย่ามาโม้หน่อยเลย ฉันเมาทีไรไม่เคยอ้วก และมื้อเที่ยงกับผลไม้จานเบ้อเร่อฉันก็เลี้ยงเป็การตอบแทนคุณแล้วไง ไม่ทราบจะให้ฉันทำยังไงอีกคุณถึงจะพอใจ”
ความอดทนที่เหลือน้อยเต็มทีเลยหมดลงตรงนั้น ร่างเล็กที่กำลังจะเก็บจานเลยถูกร่างใหญ่รวบไว้จากด้านหลัง
“ก็ยืนนิ่งๆ ให้ผมทำ หื๊ดดดดด แบบนี้ไง” แก้มนุ่มถูกเขาหอมเข้าเต็มรัก
“นี่คุณอย่ามาทำแบบนี้นะ”
เ้าของแก้มเลยเกิดอาการฮึดฮัดขัดขืนแล้วหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากับเขาตามด้วยกำปั้นทุบลงไปที่อกเขาหลายครั้งแต่มีหรือจะเจ็บ แถมยังยิ้มกริ่มด้วยความอิ่มใจอีกต่างหาก
“ทำไมจะไม่ได้ล่ะก็ทำอยู่นี่ไง” แล้วฉกลงไปหาอีกแก้มดมอย่างเต็มรักอีก
“ปล่อยฉันนะคุณจิณ ฉันไม่ใช่เด็กๆ เหมือนเมื่อก่อนแล้วนะที่คุณจะได้มาแกล้งแบบนี้”
เ้าของแก้มดิ้นรนให้หลุดออกจากวงแขนเขาหนักกว่าเดิมด้วยความโกรธ แต่เขากลับยิ้มร่าด้วยความอารมณ์ดี
“โอ้ว! จริงด้วย! คุณไม่ใช่เด็กแล้ว งั้นผมก็ควรจะทำอะไรแบบที่ผู้ใหญ่เขาทำกันน่ะสิ”
ใบหน้าคมก้มไปหาริมฝีปากทำท่าเหมือนจะจูบ คนในอ้อมแขนต้องรีบเบี่ยงหนีและดิ้นรนออกห่างอกอุ่นของเขา
“ปล่อยฉันนะคุณจิณ!!!”
ด้วยอาการโกรธจนสุดเหวี่ยง อาการกอดรัดฟัดเหวี่ยงของสองหนุ่มสาวเลยเกิดขึ้นจนสุดท้ายร่างเล็กต้องเป็ฝ่ายพ่ายแพ้เมื่อแผ่นหลังตรึงอยู่กับผนังห้อง โดยมีร่างใหญ่กอดเกี่ยวอยู่เบื้องหน้า
อาการเหนื่อยหอบนิดๆ เกิดขึ้นกับคนร่างเล็กกว่า ก่อนที่ลมหายใจจะหนักขึ้นเรื่อยๆ เมื่อถูกอีกมือเชยคางมนขึ้น
‘ยัยถั่วงอกเป็สาวแล้วจริงๆ’
เขายอมรับกับตัวเองอย่างไม่กังขา แถมสวยไม่หยอกเมื่อเวลาได้จ้องมองใกล้ๆ สวยจนเขาอยากจะก้มลงไปหาริมฝีปากสีชมพูเพื่อลิ้มลองความหอมหวานอย่างอดใจไม่ไหว และอีกไม่กี่วินาทีเขาคงได้รู้แล้ว หากไม่มีเสียงออดดังขึ้นก่อน
นั่นเป็โอกาสทองที่สองมือนุ่มได้ยกขึ้นผลักอกเขาออกโดยแรงจนผงะไปสองสามก้าว อาทิตยารีบวิ่งไปดาตาไก่ตรงประตู เมื่อรู้ว่าเป็จำเลยที่สร้างวีรกรรมไว้เมื่อคืนนี้ยืนรออยู่ ก็รีบเปิดให้ทันที
“โอ๊ะโอ! ฉันมาผิดเวลาหรือเปล่าเพื่อน หวัดดีค่ะคุณจิณ”
เอมิกาที่ยังอยู่ในชุดเมื่อคืนทำสีหน้ารู้สึกผิดไม่น้อย เมื่อคาดเดาว่าเข้ามาไม่ถูกจังหวะไปหน่อย แต่ก็ไม่ยอมเดินกลับเมื่อเพื่อนเปิดประตูอ้าซ่าและเต็มอกเต็มใจให้เข้าไปเหลือเกิน
เลยส่งสายตามีเลศนัยไปหา จิณณวัตรเหมือนจะอ่านออก จึงคิดว่าควรจะทำอะไรบ้างเพื่อไม่ให้ถูกเข้าใจผิดๆ ๆ
“ไม่ผิดหรอกครับผมกำลังจะกลับพอดี”
แล้วรีบเดินไปคว้ากุญแจกับมือถือที่วางไว้โต๊ะกลางของชุดรับแขก
“งั้นก็ไว้เจอกันใหม่นะครับคุณมี่” ก่อนจะส่งคำลาให้สาวนุ่งสั้นเมื่อเดินไปหยุดยืนตรงประตู
“ขอบคุณที่เรียกใช้บริการครับ” แล้วปรายตาคมเข้มไปหาอีกคนด้วยความอารมณ์ดี
“ค่ะ ไว้เจอกันใหม่นะคะ”
เอมิกายกมือกวักไปมาเป็เชิงบอกลา พร้อมกับทำตัวเป็เ้าบ้านที่ดีแทนเพื่อน ด้วยการเดินไปถึงหน้าประตูลิฟต์เสร็จสรรพ กลับเข้าห้องอีกที เห็นเพื่อนทำหน้าบึ้งใส่ก็ยิ้มร่าเริงให้อย่างไม่สะทกสะท้านในวีรกรรมของตัวเองสักนิด
แถมเดินดุ่มๆ ไปคว้าผ้าขนหนูผืนมาหุ้มกายแล้วเปลื้องผ้าชุดเก่าออกประหนึ่งเป็บ้านของตัวเอง
“นี่ยัยมี่ บอกมาดีๆ ว่าเมื่อคืนนี้ทำไมทิ้งฉันไว้กับคุณชายเนี้ยบห๊า”
อาทิตยาถึงกับเท้าสะเอวใส่
“อ้าว!!! แล้วไม่ดีหรือไงยะได้อยู่กับหนุ่มหล่อๆ แถมรวยอีกต่างหาก ว่าทำอะไรกันบ้างบอกมาให้หมดนะ”
เอมิกายิ้มร่าเดินเข้าห้องน้ำไปแถมเปิดประตูอ้าซ่าเอาไว้ เพื่อรอฟังเพื่อนเล่าช็อตเด็ดควบคู่กับการอาบน้ำไปอย่างอารมณ์ดี ครั้นไม่มีเสียงสักแอะ ก็ชะโงกหน้าออกมาโผล่พ้นประตูเพียงแต่คอ
“ว่าไงล่ะ อย่าบอกนะว่าจะไม่เล่า”
“จะไปมีล่ะยะ ก็แค่เขาพาฉันไปนอนคอนโด”
“อูว์!”
เอมิกาทำสายตาตื่นเต้น
“นอนคนละห้องยะ พอตื่นขึ้นเขามาส่ง แล้วฉันก็เลี้ยงข้าวเที่ยงเป็การตอบแทนก็แค่นั้น ว่าแต่หล่อนเถอะทำไมทิ้งฉันได้ ยัยเพื่อนทรยศ ออกมาเหอะแม่จะเล่นงานให้เจ็บเลย”
อาทิตยาทำตาขมึงใส่ จนเอมิกาต้องรีบผลุบเข้าไปอาบน้ำต่อ เลยต้องหันไปเก็บสำรับบนโต๊ะล้างให้เรียบร้อย
“นี่หล่อนจะบอกว่าอยู่กับเขาทั้งคืนแล้วไม่มีอะไรเกิดขึ้นงั้นเหรอ”
คนออกจากห้องน้ำไม่ยอมเลิกรา เลยรีบถามสายตาก็ควานหาชุดนอนมาใส่ แล้วเดินเข้าห้องไปะโขึ้นเตียงอย่างสบายอารมณ์ แต่ยังจ้องไปหาเพื่อนเพื่อรอคำตอบ
“นี่ยัยมี่ จะให้ฉันไปทำอะไรกับเขายะ อย่างนายนั่นชาติหน้าตอนบ่ายๆ เหอะฉันถึงจะมอง เขาเองก็คงจะไม่มีทางมองฉันแน่ ไม่เห็นเหรอว่าคู่ควงคู่ขาแต่ละคนนางแบบทั้งนั้น อย่างฉันคงจะอยู่รัศมีหางตาเขาหรอกนะ หรือถึงจะอยู่ฉันก็ไม่มีทางมองผู้ชายเ้าชู้อย่างคุณชายเนี้ยบแน่ ช้ำใจตายชัก”
“แหม!!! หล่อน คนรูปหล่อพ่อรวยก็ต้องคัดสรรหน่อยสิ แต่แน่ใจเหรอเขาว่าไม่สนหล่อนน่ะ เมื่อคืนทิ้งยัยนางแบบไปเฝ้าเธอหน้าห้องน้ำเลยนะยะ ไม่แน่น้า! เขาอาจจะเบื่อพวกหุ่นเสาโทรเลขมามองตอม่ออย่างหล่อนก็ได้”
“เช้อะ! แต่ฉันว่าเขาทะเลาะกัน เลยผละไปหาฉันเพื่อประชดและเรียกร้องความสนใจมากกว่า มีแฟนเป็นางแบบใช่ว่าใครๆ จะอยากมีก็ได้นะ ไม่หล่อรวยพวกแม่คุณไม่มองหรอกย่ะ”
+++++
****** ขออนุญาตแจ้งอีกทีนะคะ ว่านิยายทุกเื่จะลงให้อ่านได้ราว 70% เท่านั้นค่ะ ต้องขอโทษด้วยนะคะถ้าทำให้ค้างคา แต่กันเกราเชื่อว่านักอ่านที่น่ารักทุกท่านจะเป็กำลังใจต่อให้ด้วยการตามหาหนังสือมาไว้ในอยู่แล้วค่ะ ******
ยิ้มมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม
และหนึ่งคอมเม้นต์ของท่าน คือหนึ่งแรกผลักดันและกำลังใจของคนเขียนนะคะ แต่ก็ยินดีต้อนรับและขอบคุณนักอ่านเงาทุกท่านด้วยค่ะ
รู้งี้แล้วอย่าลืมเม้นท์ให้เค๊าหลังอ่านด้วยนะตะเอง
เข้าไปทักทาย พูดคุย หรือติชมผลงานได้
ตามเพจด้านล่างนี้เลยนะคะ
ยินดีต้อนรับทุกๆ ท่านค่ะ และยินดีรับฟังทุกความคิดเห็นค่ะ
สงวนลิขสิทธิ์ตามกฎหมาย
สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. ๒๕๓๗
ห้ามหยิบยก คัดลอก หรือดัดแปลงส่วนใดส่วนหนึ่งของหนังสือเล่มนี้ รวมทั้งถ่ายทอด ถ่ายเอกสาร สแกน ในรูปแบบใดๆ ทั้งสิ้น เว้นเสียแต่จะได้รับอนุญาตจากผู้ประพันธ์เป็ลายลักษณ์อักษร ยกเว้นเพื่อการประชาสัมพันธ์อันเป็ประโยชน์แก่หนังสือเล่มนี้เท่านั้น
165K
