เจ้าสาวมือใหม่แห่งสกุลลู่

        ครั้งนี้ซูเจี่ยนอันพยายามเลือกสั่งอาหารอย่างระมัดระวัง

        จากครั้งที่แล้วเธอเจอลู่เป๋าเหยียนที่จุยเยว่เจวี้ยโดยบังเอิญความทรงจำที่เธอสั่งอาหารมาเต็มโต๊ะจนกินไม่หมดนั้นยังคงฝังใจเธอสาบานกับตัวเองไว้แล้วว่า จะไม่ยอมให้เกิดเหตุการณ์ดังกล่าวเกิดขึ้นซ้ำสองอีก

        เธอพิถีพิถันกับการสั่งอาหารตั้งแต่ประเภทเนื้อผัก จนถึงอาหารเจ ตอนที่ส่งลิสต์อาหารไปให้พนักงานน้ำซุปก็เข้ามาเสิร์ฟก่อนเป็นอย่างแรก

        น้ำซุปกระดูกที่เคี่ยวจนได้รสชาติสีขาวใสส่งกลิ่นหอมโชยแตะจมูกเมล็ดเก๋ากี้สีแดงที่ลอยอยู่ด้านบนราวกับดอกไม้สีสดใสที่อยู่ท่ามกลางหิมะสีขาวทำให้หม้อไฟยิ่งดูน่าทาน

        ซูเจี่ยนอันเร่งไฟให้ร้อนขึ้นอย่างคล่องแคล่วไม่นานน้ำซุปก็เริ่มเดือดในขณะเดียวกันที่เวทีตอนนี้ก็ถึงฉากที่พระนางต้องจากลากันพอดีเสียงเพลงเศร้าสร้อยที่บรรเลงขึ้นดึงดูดความสนใจของซูเจี่ยนอันให้หันไปมองจนเธอไม่ทันสังเกตว่าลู่เป๋าเหยียนกำลังมองเธออยู่

        ลู่เป๋าเหยียนมองเธอผ่านไออุ่นที่ลอยล่องจากหม้อไฟด้วยสายตาลึกล้ำเกินคาดเดา

        เขานึกไม่ถึงว่าตนเองจะสูญเสียการควบคุมในเรื่องทั้งหมดอย่างสิ้นเชิง

        ตอนที่เขาตกลงแต่งงานกับเธอเขาเตรียมพร้อมสำหรับการหย่าเอาไว้แล้ว

        คำพูดเย็นชาไร้ความรู้สึกทั้งหมดที่พูดกับเธอล้วนแต่เป็นคำพูดเตือนใจตัวเองทั้งนั้น เขานึกว่าเมื่อถึงเวลาเขาจะสามารถปล่อยมือจากเธอไปได้อย่างไม่ต้องลังเลเหมือนกับช่วงเวลาหลายปีที่ผ่านมา ที่เขาพยายามไม่หันไปมองเธอ ไม่สนใจเธอทำตัวราวกับเป็นคนแปลกหน้าที่เคยรู้จักกัน

        แต่เรื่องทั้งหมดเริ่มผิดแผนยิ่งใกล้เธอมากขึ้นเท่าไร เขาก็ยิ่งอยากผูกมัดเธอเอาไว้ข้างกายไปตลอดชีวิตผู้ชายทุกคนที่คิดเกินเลยกับเธอ เปรียบเสมือนศัตรูที่คอยขวางทางเขา โดยเฉพาะชายคนนั้นคนที่เธอชอบ

        ตอนที่เขาเริ่มรู้ตัวว่าตัวเองกำลังสูญเสียการควบคุมมันก็สายเกินไปแล้วไม่อย่างนั้นคงไม่ลังเลว่าจะปล่อยมือจากเธอไปดีหรือไม่อยู่นานสองนานแถมวันรุ่งขึ้นก็คงไม่จูบเธออย่างป่าเถื่อนเพื่อลงโทษแบบนั้น

        เขาประเมินตัวเองไว้สูงไปในขณะเดียวกันก็ประเมินอิทธิพลของซูเจี่ยนอันที่มีต่อเขาไว้ต่ำไปเช่นเดียวกัน

        แต่เขาไม่คิดจะหาทางแก้ปัญหาเรื่องนี้อีกต่อไปเขาเลือกแล้วที่จะพาเธอเข้าสู่อีกโลกหนึ่งของเขา

        โลกที่ไม่มีใครเคยรู้โลกที่เธอไม่อาจจินตนาการ...

        อีกสองปีข้างหน้าจะอยู่หรือจะไปเขาขอจะมอบอำนาจในการเลือกให้กับซูเจี่ยนอัน

        “เนื้อวัวติดมันผักกาดขาว และเห็ดหอมมาแล้วค่ะ”

        เนื้อวัวติดมันสดใหม่ถูกสไลด์ม้วนเป็นแผ่นบางและจัดเรียงบนจานอย่างสวยงามผักสดที่ถูกส่งมาจากฟาร์มออร์แกนิคที่นอกเมืองนั้น ถูกล้างมาอย่างสะอาดจนได้กลิ่นอายน้ำบริสุทธิ์ลอยออกมา

        ความสนใจของซูเจี่ยนอันถูกกลิ่นน้ำซุปหอมๆดึงกลับมา ท้องเธอเริ่มส่งเสียงร้องจ๊อกๆ โดยอัตโนมัติ

        เธอมองหน้าลู่เป๋าเหยียนที่กำลังยิ้มบางพลางเบ้ปาก

        “ฉันไม่ค่อยได้กินอะไรมาทั้งวันนี่นาท้องจะร้องประท้วงขึ้นมาก็ไม่แปลกนี่...”

        ลู่เป๋าเหยียนไม่ได้พูดอะไรอีกเขาคีบเนื้อวัวติดมันที่ลวกสุกแล้วให้กับเธอ

        ซูเจี่ยนอันเองก็ไม่เกรงใจเธอจิ้มซอสและส่งมันเข้าปากในทันที รสชาตินุ่มของเนื้อ กลิ่นหอมของซุป และน้ำจิ้มซาฉาเผ็ดๆ หวานๆ ที่ชุ่มฉ่ำอยู่ในปากนี่มันงานเลี้ยงสุดหรูสำหรับเธอชัดๆ

        เธอกินด้วยสีหน้าพอใจพลางคิดเรียบเรียงคำพูดว่าจะอธิบายความอร่อยที่เพิ่งได้รับเมื่อครู่ให้กับลู่เป๋าเหยียนฟังอย่างไรดีแต่ลู่เป๋าเหยียนกลับคีบผักให้กับเธอด้วยรอยยิ้มน้อยๆ และพูดว่า

        “ค่อยๆ กิน ถ้าไม่พอค่อยสั่งอีกก็ได้”

        ซูเจี่ยนอันนิ่งไป

        ไม่รู้ว่าเป็นเพราะควันหอมฟุ้งที่ลอยอยู่ตรงหน้าทำให้ตาฝาดหรือเปล่าแต่เธอไม่เห็นร่องรอยของความเย็นชาในสายตาของเขาสักนิดใบหน้าหล่อเหลาของเขาในตอนนี้ทำเอาใจของเธอเต้นแรง

        ว่าแล้วจึงรีบก้มหน้าก้มหน้ากินอาหารต่อไป

        เธอคาดหวังไว้ต่ำไปหรือเปล่าเนี่ยแค่นี้เธอก็คิดว่าลู่เป๋าเหยียนอ่อนโยนแล้วเหรอ...

        เมื่อการแสดงชุดเดิมจบลงซูเจี่ยนอันก็กินอิ่มพอดี เธอเงยหน้าขึ้นมาแล้วจึงเห็นจานของลู่เป๋าเหยียนที่เลอะน้ำซุปอยู่เพียงเล็กน้อยไม่เหมือนจานของเธอที่เลอะเทอะจากการกินไปหมด ดูท่าเขาจะกินไปไม่มาก

        “ทำไมนายไม่กินล่ะ”เธอถามอย่างสงสัย “อาหารออกจะอร่อย”

        ลู่เป๋าเหยียนไม่ตอบแถมถามย้อนกลับ“เธออิ่มแล้วเหรอ”

        เขารอให้เธอกินอิ่มแล้วค่อยกินงั้นเหรอ?

        ซูเจี่ยนอันรู้สึกซาบซึ้งขึ้นมาเธอพยักหน้าอย่างแรง

        “อืม! ฉันอิ่มแล้วตาฉันลวกให้นายบ้างนะ!”

        ที่ลู่เป๋าเหยียนไม่กินก็เพราะว่าปกติเขาไม่ชอบกินหม้อไฟเวลาเห็นตะเกียบหลายคู่ที่ถูกจุ่มลงไปในหม้อเดียวกัน เขามักหมดความอยากอาหารทุกทีแต่ยังไม่ทันที่ปฏิเสธออกไป ซูเจี่ยนอันก็จัดการลวกเนื้อวัวให้เขาพลางยิ้มอย่างพอใจ

        “จิ้มน้ำจิ้มสักหน่อยอร่อยสุดๆเลยนะ ไม่เชื่อนายลองกินดูสิ!”

        เขาสามารถปฏิเสธเนื้อวัวได้ก็จริงแต่เขาไม่อาจปฏิเสธรอยยิ้มของเธอได้ จึงลองชิมดูตามที่ซูเจี่ยนอันบอกรสชาติก็ไม่ได้แย่อะไร

        “อร่อยใช่หรือเปล่า”ซูเจี่ยนอันยังคงลวกต่อไป “น่าเสียดายที่เมือง A ไม่มีร้านแบบนี้”

        “เธอชอบ?” ลู่เป๋าเหยียนถาม

        “ชอบสิ!”ซูเจี่ยนอันจัดการวางผักกาดที่ลวกแล้วลงบนจานของลู่เป๋าเหยียน

        “การกินหม้อไฟเป็นอะไรที่สนุกนะหลายๆ คนนั่งล้อมอยู่ด้วยกันอย่างสนิสนม เฮ้อ...ฉันเริ่มอยากกินอีกแล้วสิ”

        ว่าแล้วเธอก็คีบผักกาดขาวที่อยู่บนจานของลู่เป๋าเหยียนขึ้นมาจิ้มน้ำจิ้มและส่งเข้าปาก

        เธอเป็นคนแรกที่กล้าทำแบบนี้แต่ลู่เป๋าเหยียนกลับไม่รู้สึกรังเกียจอะไร ตอนนี้เขายังคงคิดถึงคำพูดเมื่อครู่สนิทสนมอย่างนั้นเหรอ

        เขายิ้มมุมปาก“มู่ซือเจวี๋ยกำลังคิดจะเปิดสาขาที่เมือง A พอดี”

        “เอ๋?” ซูเจี่ยนอันพูดด้วยสีหน้าแปลกใจ“จริงเหรอ เขาทำธุรกิจร้านอาหารงั้นเหรอ?”

        “อืม...”

        ซูเจี่ยนอันพูดอย่างตื่นเต้น“งั้นรอเขาเปิดร้านสาขาเมื่อไร ฉันจะต้องไปชิมให้ได้เลย”

        คุณชายเจ็ดตระกูลมู่ของเมือง G คนที่สามารถเรียกลมเรียกฝนได้อย่างมู่ซือเจวี๋ยกลับกลายเป็นเถ้าแก่ประจำร้านหม้อไฟไปเสียแล้วขนาดเจ้าตัวยังไม่เคยรู้เลยว่าตนจะไปเปิดร้านสาขาที่เมือง A

        กว่าซูเจี่ยนอันกับลู่เป๋าเหยียนออกจากร้านก็สองทุ่มกว่าแล้วอากาศตอนกลางคืนเริ่มเย็นลงกว่าเดิม ลู่เป๋าเหยียนจูงมือซูเจี่ยนอันพลางกล่าว

        “ดึกแล้วเรากลับโรงแรมไปพักผ่อนกันเถอะ”

        ซูเจี่ยนอันชี้ไปยังสวนสาธารณะด้านหน้า“ฉันอยากเดินเล่น”

        ลู่เป๋าเหยียนถามอย่างสงสัย“เธอไหว?”

        “แล้วทำไมจะไม่ไหว?”

        เธอก็นับว่าเป็นตำรวจเหมือนกันนะ!ผ่านการฝึกมาก็เยอะ!

        ซูเจี่ยนอันกระโดดขึ้นลงสองทีเพื่อแสดงความแข็งแกร่งของตัวเองอย่างไม่ยอมแพ้

        “ดูสิ ฉัน...”

        จู่ๆ รอยยิ้มของเธอก็ชะงักค้าง

        ลู่เป๋าเหยียนขมวดคิ้วมุ่น“เป็นอะไรหรือเปล่า”

        “ปะ เปล่า”ซูเจี่ยนอันหน้าแดงเป็นลูกตำลึง “ฉันกลับไปร้านอาหารแป๊บหนึ่งนะ”

        ว่าแล้วเธอก็หมุนตัววิ่งกลับไปลู่เป๋าเหยียนคิดจะรั้งเธอไว้ถามให้หายสงสัยแต่ทว่าสายตากลับมองไปเห็นรอยเปื้อนสีแดงบนกางเกงของเธอโดยไม่ตั้งใจเขาเข้าใจในทันที หูของเขาเริ่มร้อนขึ้นมาพลางเดินกลับร้านอาหารตามหลังเธอไป

        ซูเจี่ยนอันขอความช่วยเหลือจากพนักงานซึ่วจำได้ว่าเธอคือคุณนายลู่จึงบอกว่า

        “คุณเข้าไปรอที่ห้องน้ำก่อนนะคะเดี๋ยวฉันไปหยิบมาให้”

        “ขอบคุณค่ะ”

        ซูเจี่ยนอันซาบซึ้งสุดหัวใจเมื่อเธอออกมาจากห้องน้ำ ก็เจอลู่เป๋าเหยียนที่กำลังยืนรออยู่พอดี

        เขาต้องรู้แล้วแน่ๆซูเจี่ยนอันคิดแล้วได้แต่ก้มหน้าแดงๆ ของเธอพลางพูด

        “ไปกันเถอะ”

        ลู่เป๋าเหยียนไม่ขยับเขายื่นเสื้อคลุมให้เธอ

        “ใส่ไว้”

        ซูเจี่ยนอันนิ่งไป

        “ฉันไม่หนาว”

        ลู่เป๋าเหยียนตอบด้วยสีหน้าแปลกๆ

        “กางเกงเธอ”

        ซูเจี่ยนอันรีบหันไปส่องกระจกด้านหลังในทันทีหรือว่า...

        เธออยากจะเป็นลมซูเจี่ยนอันหน้าแดงจนร้อนไปหมดเธอรับเสื้อคลุมของลู่เป๋าเหยียนเอาไว้และรีบใส่ทับในทันที จากนั้นจึงวิ่งหนีไป

        นอกจากเรื่องที่แม่จากเธอไปชีวิตของเธอก็ราบรื่นมาโดยตลอด ไม่ว่าจะเรื่องเรียนหรือเรื่องงานแต่ดูท่าสวรรค์คงเห็นว่าเธอได้ใจมากเกินไป จึงลงโทษให้เธอทำแต่เรื่องขายหน้าต่อหน้าลู่เป๋าเหยียนไม่หยุดหย่อน

        เขาคือคนสุดท้ายที่เธออยากให้เห็นเรื่องน่าอายพวกนี้

        ซูเจี่ยนอันคิดพลางถอนหายใจเงาดำพาดผ่านเข้ามาพร้อมกับมืออุ่นอันคุ้นเคยที่เข้ามากุมมือเธอไว้

        เธอหันกลับไปมองคนที่จูงมือเธอสีหน้าเขาดูปกติ สายตาเข้มดูสงบนิ่ง แสงไฟที่สะท้อนบนร่างสูง ถึงจะไม่ชัดเจนแต่ก็เห็นได้ถึงโครงหน้าเด่นชัดอันหล่อเหลาของเขา

        “คนขับจอดรถไว้ที่ด้านหน้าประตูใหญ่ของสวนสาธารณะพวกเราเดินไปแล้วกัน”

        เสียงของเขาดั่งมีเวทมนตร์เมื่อได้ยินดังนั้น เธอจึงเดินตามเขาไปอย่างไม่รู้ตัว

        สวนสาธารณะแห่งนี้ใหญ่มากประตูใหญ่ด้านหน้าอยู่ใกล้กับทิศใต้ของสถานีรถไฟฟ้าใต้ดินจากร้านอาหารจะใช้เวลาเดินประมาณสิบกว่านาที ระหว่างทางสามารถเดินเล่นริมแม่น้ำเพื่อชมวิวทิวทัศน์และเรือท่องเที่ยวที่ติดไฟหลากสี

        ที่นี่เงียบสงบเสียจนซูเจี่ยนอันได้ยินเสียงหัวใจเต้นของตัวเอง

        เธอไม่เคยเดินเล่นกับเขาแบบนี้เธอสัมผัสได้ถึงมืออุ่นที่กำลังกุมมือเธออย่างชัดเจนซูเจี่ยนอันลอบมองซีกหน้าด้านข้างของเขาเพียงแค่เสี้ยวเดียวของใบหน้าก็ทำให้หัวใจเธอเริ่มเต้นแรง

        หลังจากที่กระโดดขึ้นลงเมื่อกี้ท้องน้อยของเธอก็เริ่มปวดอีกครั้ง แต่ถึงจะอย่างนั้นเธอก็อยากให้ทางเดินแห่งนี้ทอดยาวออกไปสักนิด เธอยอมเดินอยู่อย่างนี้ตลอดไป

        ลู่เป๋าเหยียนรู้สึกได้ว่ามือน้อยที่เขากุมอยู่เริ่มเกร็งจึงหันไปมองและสบตากับเจ้าตัวพอดี

        ซูเจี่ยนอันมีดวงตากลมโตคู่งามนัยน์ตาของเธอไร้ซึ่งมารยาใดๆ และมักทอประกายสดใสบริสุทธิ์อย่างไม่มีสิ่งเจือปน

        ต่อให้ท้องฟ้ายามค่ำคืนจะมืดแค่ไหนก็ไม่อาจกลบความสว่างสดใสในนัยน์ตาเธอได้

        ดวงตาคู่นี้คือคู่ที่มองผ่านเข้าไปในหัวใจของเขาตั้งแต่เมื่อสิบปีก่อน

        ซูเจี่ยนอันไม่นึกว่าเขาจะหันมาสบตากับเธอดวงตาของลู่เป๋าเหยียนดำสนิทเสียยิ่งกว่าท้องฟ้ายามค่ำคืน ทุกครั้งที่สบตาเขาเธอมักจะรู้สึกเหมือนโดนดึงดูดเข้าไปอย่างไม่อาจต้านทาน

        เธอหลุบตาลงพลางถาม

        “มีอะไรเหรอ”

        “เธอหนาวมากงั้นเหรอ”ลู่เป๋าเหยียนถาม

        “เปล่านะ”ซูเจี่ยนอันเงยหน้าขึ้นมา “ทำไมถึงถามแบบนั้น”

        ลู่เป๋าเหยียนลูบมือน้อยที่เกร็งขึ้นเมื่อครู่พลางกระชับมือให้แน่นขึ้น

        “ไม่หนาวก็ดีแล้วไปกันเถอะ”

        “อืม”

        ซูเจี่ยนอันเดินตามลู่เป๋าเหยียนไปอย่างว่าง่ายโดยไม่กล้าแอบมองเขาอีกเลยตลอดทาง

        หลังจากเดินไปได้ประมาณสิบกว่านาทีพวกเธอก็มาถึงที่หมาย รถ S 600 จอดรอพวกเธออยู่ที่ด้านหน้า ซูเจี่ยนอันถอนหายใจพลางขึ้นรถไปลู่เป๋าเหยียนสั่งให้คนขับตรงไปที่โรงแรมทันที

        เมื่อกลับมาถึงห้องซูเจี่ยนอันก็เตรียมตัวอาบน้ำ แต่เมื่อเดินเข้าห้องน้ำมาก็นึกขึ้นได้ถึงเรื่องชุดนอนของตน

        ชุดนอนสองชุดที่เลขาสาวซื้อมาให้เมื่อวานอีกชุดหนึ่งโป๊ยิ่งกว่าชุดเดิมเสียอีก ตอนแรกเธอตั้งใจจะไปซื้อใหม่วันนี้แต่ดูท่าคงไม่ทันแล้ว

        สุดท้ายคงต้องใส่ชุดเดิมสินะว่าแล้วเธอก็อดย้อนคิดไปถึงภาพเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อวานไม่ได้จนหน้านวลเริ่มแดงก่ำขึ้นมาทีละนิด...