หลิวซือซือไม่เปิดประตูและเธอก็ไม่ได้ออกไปไหนส่วนสองผู้เฒ่าบ้านหลิวก็ไม่ได้มารบกวนลูกสาวเช่นกัน แต่มีอยู่สองคนที่คอยแวะเวียนมาถามสารทุกข์สุกดิบอยู่ประจำนั่นก็คือพี่สี่และพี่สะใภ้สี่พวกเขามักจะมา่เลิกจากงานในแปลงนาแล้ว แต่ก็ไม่ได้รั้งอยู่นาน
เวลาที่ลูกๆนอนหญิงสาวก็จะเริ่มจัดการกับพื้นที่ด้านข้างและด้านหลังของบ้านเวลาเพียงไม่นานเธอก็สามารถพลิกหน้าดินได้หมดซึ่งพลั่วที่ใช้ก็นำออกมาจากพื้นที่ด้านในของแหวนหยกนั่นเอง
มีไม้ไผ่หลายลำที่เหลือจากทำคอกกั้นบนเตียงเตาเธอก็ได้ใช้เวลาเหล่านี้นำมาสานเป็เสื่อไม้ไผ่เอาไว้ปูบนพื้นห้องที่เป็พื้นดินทำให้พื้นบ้านดูดีขึ้นมาไม่น้อย
แม้จะมีผู้คนมากมายตั้งข้อสงสัยและคลางแคลงใจว่าหลิวซือซืออาจจะอยู่กับลูกแฝดที่บ้านดินอันห่างไกลได้ไม่นานแต่ในเมื่อประตูบ้านไม่เปิดทั้งคนก็ไม่ยอมออกมา พวกเขาก็ได้แต่พับเื่นี้ลงไปก่อนจากนั้นก็ตั้งหน้าตั้งตาเกี่ยวข้าวกันอย่างเอาเป็เอาตายนั่นก็เพราะว่าเวลาที่จะต้องส่งผลผลิตนั้นมันถูกร่นเข้ามาจนกระชั้นชิดนั่นเอง
หลิวซือซือเมื่อจัดการเื่ของบ้านดินและพื้นที่โดยรอบเรียบร้อยในระดับหนึ่งเธอก็ไม่ได้คิดจะออกไปไหนและไม่มีใครมารบกวน เธอก็ถือโอกาสพักอยู่ด้านในพื้นที่ของแหวนหยกอย่างสบายใจ
และเมื่อลูกชายลูกสาวนอนหลับเธอก็จะออกไปเก็บผลไม้ใส่ตะกร้าเอากลับมาเก็บที่บ้านหลังเล็กของเธอ
ทุกสิ่งทุกอย่างภายในพื้นที่แห่งนี้ถ้าถูกหยิบออกไปจากที่เคยเป็มันจะมีสิ่งที่เหมือนกันมาทดแทนทันทีนี่ก็รวมถึงผักผลไม้ทั้งหมดในพื้นที่แห่งนี้ด้วย
“ตอนนี้ทำอาหารเก็บเอาไว้กินดีกว่า”แม้ว่าเวลาจะไหลไปตามเวลาของข้างนอก แต่วัตถุดิบนั้นยังคงสภาพสดใหม่เหมือนเดิมอำนวยความสะดวกสุดๆไปเลย
ดังนั้นภายในเวลาครึ่งเดือนที่เธออาศัยอยู่แต่ภายในพื้นที่ของแหวนหยกก็มีอาหารมากมายหลายสิบอย่างที่ถูกปรุงเอาไว้ในหม้อขนาดใหญ่ พอหิวเธอก็จะมาตักพวกมันไปกินในส่วนนี้คือส่วนที่เธอปรุงขึ้นมาเองปริมาณของมันจะลดลงตามปกติ
เมื่อเื่อาหารการกินไม่ลำบากแล้วเธอก็คิดว่าถึงเวลาที่จะต้องพาสองแฝดออกไปตะลุยโลกด้านนอกดูเสียหน่อย
ดังนั้นหลังจากที่เก็บตัวมานาน ในที่สุดชาวบ้านที่กำลังจะเดินไปทำงานในแปลงนาจึงได้เห็นว่าหลิวซือซือพาลูกแฝดทั้งสองเดินออกจากบ้านดินั้แ่ตีสี่
ในความสว่างไสวของคบเพลิงทำให้ทุกคนพอจะจดจำใบหน้ากันได้ “หลิวซือซือเธอกำลังจะไปไหนหรือเธอเปลี่ยนใจยอมแต่งให้อาติงคนนั้นแล้วใช่ไหม ถึงยอมออกมาจากบ้าน”
หลิวซือซือกระชับผ้าคลุมตะกร้าเพื่อกันลมให้สองแฝดแล้วก็มองไปทางคนที่ถามเป็คู่ปรับของเธออย่างลี่อินนั่นเอง “ทุกวันนี้แค่เลี้ยงลูกปรับปรุงบ้านทำความสะอาดบ้านในแต่ละวันก็ไม่มีเวลามาคิดเื่ไร้สาระพวกนี้แล้วถ้าเธออยากแต่งให้เขาฉันยินดีจะหลีกทางให้เธอเลยลี่อิน ยินดีกับเธอล่วงหน้าด้วยนะฉันไปล่ะ”แล้วเธอก็เดินไปตามเส้นทางลงจากเขาไม่ได้คิดจะหันกลับไปมองคนกลุ่มใหญ่ที่เอาแต่ซุบซิบนินทาเธอลับหลัง
ลี่อินได้แต่เข่นเขี้ยวเคี้ยวฟัน“ทำเป็พูดดีไป ถ้าพ่อม่ายอย่างอาติงคนนั้นไม่สนใจหล่อนผู้ชายดีๆที่ไหนเขาจะอยากได้แม่ม่ายไปทำเมียกัน พวกเราก็ไปทำงานกันเถอะสนใจหล่อนไปก็ไม่ก่อให้เกิดประโยชน์อะไร”
“แต่ฉันได้ยินว่าอาติงคนนั้นให้สินสอดตั้งห้าสิบหยวนเลยนะลี่อินแม้แต่ดอกไม้งามของหมู่บ้านพวกเราที่เพิ่งแต่งออกไปก็ยังไม่ได้ค่าสินสอดมากเท่านี้เลยนะ”
“ห้าสิบหยวนอะไรกัน ใครจะรู้ว่าเป็แค่ข่าวลือหรือเปล่าถ้าพวกเธอสนใจเงินห้าสิบหยวนก็ไปถามเอากับพี่สะใภ้ใหญ่ของหลิวซือซือเสียสิ”ว่าแล้วเธอก็เดินตึงๆมุ่งหน้าไปยังแปลงนาวันนี้ต้องเกี่ยวข้าวให้ได้ตามเป้าที่รับงานมาจากเ้าหน้าที่หน่วยผลิตไม่อย่างนั้นการแจกจ่ายอาหารรอบนี้เธอก็คงได้ไม่เท่าพี่น้องคนอื่นในบ้าน
“เธอไม่สนใจอาติงคนนั้นจริงๆใช่ไหมลี่อินถ้าอย่างนั้นฉันจะลองติดต่อเขาดู” หญิงสาวที่พูดนั้นอายุสิบเก้าย่างยี่สิบปีเธอไม่อยากทำงานเป็วัวเป็ม้าให้พี่ชายน้องชายในบ้านอีกต่อไป เลยคิดว่าการแต่งงานน่าจะเป็ทางออกที่ดีที่สุดอีกอย่างอาติงคนนี้ก็ให้สินสอดตั้งห้าสิบหยวนเลยนะ
“แล้วแต่เธอเลยฉันไม่สนใจหรอกถ้าจะแต่งให้ใครสักคน สามีของฉันจะต้องเป็คนในเมืองเท่านั้น”
เหล่าสหายที่เดินตามลี่อินได้แต่ลอบเบ้ปากช่วยดูหนังหน้าของตัวเองก่อนได้ไหม อายุแค่สิบกว่าปีแต่ใครเห็นก็ต้องบอกว่ามีอายุสามสิบปีเข้าไปแล้วทั้งนั้น
หลิวซือซือไปแจ้งกับเ้าหน้าที่เวรยามที่ป้อมทางเข้าออกหมู่บ้านเธอแจ้งว่าจะพาสองแฝดไปหาหมอเพื่อฉีดวัคซีน ดังนั้นพวกเขาจึงไม่ได้ซักไซ้อะไรมาก
เธอเดินลงเขาั้แ่เช้ามืดกว่าจะถึงหมู่บ้านข้างล่างก็เป็เวลาตีห้าเกือบหกโมงเช้าแล้วเนื่องจากยังไม่ค่อยชินทางเท่าไหร่ต่อมาก็เร่งเดินเท้าโดยไม่พักเกือบหนึ่งชั่วโมงจึงมาถึงตลาดนัด
ตอนนี้คนยังไม่เยอะหาจุดที่ไม่มีคนแล้วเธอจึงได้นำเอาอุปกรณ์ที่จะทำเจียนปิ่งออกมาจัดใส่ตระกร้าแล้วก็เดินเข้าไปในตลาดนัด
หลังสอบถามเหล่าพ่อค้าแม่ค้าได้แล้วเธอก็ไปจับจองสถานที่ที่จะตั้งร้านขายเจียนปิ่ง
ส่วนสองแฝดนั้นเธอก็ปูเสื่อไม้ไผ่แล้วก็ปูผ้านวมหนานุ่มอีกชั้นให้พวกเขาได้นั่งเล่นของเล่นอยู่ตรงนั้นพวกเขาเป็เด็กดีมากนั่งเล่นของเล่นด้วยกันโดยไม่ร้องไห้งอแงแม้แต่นิดเดียว
เตาเล็กถูกนำมาตั้งวางเอาไว้มันค่อนข้างเข้ากับยุคสมัยพอสมควร เมื่อก่อไฟและใส่ถ่านก้อนลงไปแล้วจากนั้นเธอก็หยิบกระทะแบนก้นตื้นเก่าๆออกมากระทะนี้เป็กระทะั้แ่สมัยที่เธอหัดทำขนมใหม่ๆ หลายปีแล้วดังนั้นสภาพของมันจึงไม่น่าสงสัยสักเท่าไหร่
พอกระทะร้อนเธอก็ตักน้ำมันหมูที่เจียวได้จากหมูสามชั้นเทลงไปบนกระทะแทนการใช้เนยแล้วก็ตักแป้งที่ผสมเอาไว้ก่อนหน้าแล้วลงไปบนกระทะก้นตื้นใช้ไม้ปาดให้หน้ามันเรียบเสมอกันรออยู่สักครู่
พอแป้งเริ่มสุกก็ตอกไข่หนึ่งฟองลงไปเกลี่ยไข่จนทั่วแผ่นแป้งแล้วก็ตักหมูสับลงไปเกลี่ยบางๆแล้วก็โรยต้นหอมวัตถุดิบเหล่านี้ล้วนหาได้ในพื้นที่ของแหวนหยกซึ่งตอนนี้เธอถอดมันออกจากนิ้วเปลี่ยนเป็ใช้เชือกร้อยแล้วห้อยคอเอาไว้แทน
“เจียนปิ่งอร่อยๆ แผ่นละสามเหมาพร้อมกับคูปองอาหารหนึ่งเหลี่ยงเท่านั้นมีทั้งแป้ง น้ำตาล มีไข่และเนื้อหมูแสนอร่อย ไม่แพงๆแค่แผ่นละสามเหมาเท่านั้นกินตอนนี้อิ่มไปถึงตอนเที่ยงตอนบ่ายเลย” ร้องเรียกลูกค้าพลางหลิวซือซือที่เห็นว่าไข่และเนื้อหมูสับสุกแล้วก็พลิกแผ่นแป้งอย่างชำนาญเพราะฝึกทำมานับร้อยครั้งเพราะเธอก็ทำเก็บเอาไว้กินเองเหมือนกัน
จากนั้นก็บิแผ่นแป้งกรอบที่เตรียมเอาไว้เป็ชิ้นเล็กๆโรยใส่ลงไปจนทั่วต่อมาก็ใส่กะหล่ำปลีซอยลงไป ตามด้วยซอสพริกสูตรพิเศษทาลงไปจนทั่วแผ่นแป้ง
เมื่อแผ่นแป้งสุกได้ที่อีกครั้งเธอก็ใช้อุปกรณ์ที่คล้ายเกรียงแซะลงไปที่แผ่นแป้งจากนั้นก็พับแผ่นแป้งเป็สามทบตัดครึ่งแล้วก็ตักใส่ซองกระดาษที่เธอนั่งพับอยู่หลายวันเพื่อการนี้โดยเฉพาะ
ยังดีที่เธอมีกระดาษสีน้ำตาลพวกนี้อยู่ในตู้เก็บของจึงได้นำเอามาพับเลียนแบบซองใส่เจียนปิ่งในยุคปัจจุบัน
กลิ่นหอมของเจียนปิ่งรวมพลังเสียงของหลิวซือซือที่ร้องเรียกลูกค้าซ้ำๆอยู่นั้น ทำให้มีลูกค้าเดินเข้ามามุงที่ร้านของเธอ
“นี่ขายสามเหมาจริงๆเหรอแม่ค้า”ชายวัยกลางคนเอ่ยถามอย่างสนใจส่วนคูปองอาหารหนึ่งเหลี่ยงนั้นเขาก็มีเยอะเลย นับว่าคุ้มค่าเพราะดูจากวัตถุดิบที่อัดแน่นอยู่ภายในแผ่นแป้งแล้วเขารู้สึกได้เลยว่ามันคุ้มค่าที่จะจ่ายเงินออกไป เพราะมีเงินสามเหมาไม่อาจกินได้ทั้งไข่และเนื้อในเวลาเดียวกันดูสิหมูสับล้นทะลักออกมาน่ากินที่สุด ทั้งยังหอมซอสพริกแดงๆนั่นอีกด้วย
“จริงสิพี่ชายถ้าไม่เชื่อลองชิมดูก่อนก็ได้ นี่เป็จานที่ทำให้ลูกค้าลองชิมดูก่อน ชิมแล้วถ้าชอบค่อยซื้อก็ได้”
มือของเธอทำงานอย่างรวดเร็วเพียงผ่านไปอึดใจก็มีเจียนปิ่งถึงสามชิ้นแล้วสีสันของมันน่ากินชวนน้ำลายไหลเป็อย่างมาก
ชายวัยกลางคนที่ถูกแม่ค้าลูกสองเรียกว่าพี่ชายถึงกับยิ้มหน้าบานรีบใช้ไม้จิ้มเจียนปิ่งชิ้นเล็กเข้าปากอย่างว่องไว แล้วเขาก็ต้องตาโตเพราะไม่เคยกินเจียนปิ่งที่ไหนอร่อยเท่านี้มาก่อน
“อร่อยมากๆเลย วัตถุดิบก็สดใหม่ด้วยผมเอาห้าชิ้นเลยแม่ค้า”
“ได้เลยค่ะพี่ชายรอก่อนนะคะตอนนี้ได้สามชิ้นแล้ว”หลิวซือซือเร่งมือทำเจียนปิ่งให้กับลูกค้ามือเป็ระวิงบางจังหวะก็หันกลับไปมองสองแฝดที่กำลังนั่งเล่นของเล่น เห็นว่าพวกเขายังคงมีความสุขกับของเล่นอยู่เธอก็วางใจไม่นานเจียนปิ่งที่ลูกค้าสั่งก็เสร็จ ครบทั้งห้าชิ้น
“นี่เงินหนึ่งหยวนห้าเหมากับคูปองอาหาร”ชายวัยกลางคนได้ของกินมาแล้วก็ส่งเงินให้แม่ค้า
“ขอบคุณมากๆนะคะที่แวะมาอุดหนุนร้านเจียนปิ่งของฉัน”หลิวซือซือรับเงินหนึ่งหยวนห้าเหมากับคูปองอาหารมาพร้อมกับกล่าวขอบคุณลูกค้า
ที่หมู่บ้านบนเขาทุกอย่างล้วนอัตคัดขัดสนมากกว่าหมู่บ้านด้านล่างตอนนี้สถานการณ์ทุกอย่างคลี่คลายผู้คนก็เริ่มมีเงินกันมากขึ้น ดังนั้นเจียนปิ่งที่อัดแน่นด้วยวัตถุดิบสดใหม่และอร่อยในราคาสามเหมาจึงเป็ราคาที่เธอคิดว่าลูกค้าสามารถจ่ายได้แน่นอน
ลูกค้าวัยกลางคนไหนเลยจะเคยได้รับการปฏิบัติราวกับเขาเป็ฮ่องเต้แบบนี้มาก่อนไปดูเ้าหน้าที่ที่สหกรณ์ร้านค้าหรือห้างสรรพสินค้าสิ ลูกค้าต้องง้อพวกเขาราวกับท่านบรรพบุรุษของสกุลเสียอีก
จึงได้แต่พยักหน้าอย่างพึงพอใจแล้วก็คิดเอาไว้แล้วว่าถ้ามีตลาดนัดในสัปดาห์ต่อไปเขาจะแวะมาอุดหนุนแม่ค้าคนนี้อีก
เมื่อลูกค้าคนแรกผ่านไปก็มีลูกค้าอีกหลายคนแวะเวียนเข้ามาที่ร้านขายเจียนปิ่งของหลิวซือซือไม่ขาดสายเธอต้องเติมถ่านเข้าไปในเตาถึงหกเจ็ดรอบ เพราะเจียนปิ่งของเธอขายดีมาก
สองแฝดที่อยู่ในชุดฤดูใบไม้ร่วงตัดใหม่ มองผู้เป็แม่ขายเจียนปิ่งแล้วก็ได้แต่ยิ้มกริ่มจากนั้นก็นั่งเล่นของเล่นของพวกเขาต่อไป ซึ่งของเล่นที่ว่าก็คือกลเก้าห่วงของคุณแม่ที่เจอในบ้านหลังเล็กนั่นเอง
“หมดแล้วเหรอครับแม่ค้า”ชายหนุ่มในชุดทหารเดินเข้ามาถามหลิวซือซือด้วยความสนใจเพราะก่อนหน้านั้นเขากำลังซื้อของฝากจากชนบทเพื่อนำกลับไปฝากผู้เป็แม่ที่ปักกิ่งคิดว่าซื้อของเสร็จแล้วจะมาซื้อของกินที่คนมุงกันซื้อ
“หมดแล้วล่ะค่ะ วันนี้ฉันขายเจียนปิ่งเป็วันแรกเลยไม่ได้เตรียมวัตถุดิบเยอะค่ะเอาไว้รอบหน้านะคะฉันจะทำเยอะกว่านี้”หลิวซือซือพูดกับลูกค้าไปพลางก็เริ่มเก็บของลงตะกร้าไม้ไผ่สานไปด้วยเหลือเอาไว้แค่เตาขนาดเล็กเท่านั้นเพราะมันยังมีความร้อนสะสมอยู่ในตัวเตา
“น่าเสียดายจังเลยนะครับผมคิดว่าจะมาซื้อไปชิมเสียหน่อยเห็นคนมุงกันเยอะ แต่มาช้าไปหน่อยสัปดาห์หน้าก็คงไม่ได้มาซื้อ แม่ค้าจะมาขายทุกสัปดาห์หรือเปล่าครับ”
“แน่นอนค่ะว่าฉันจะมาขายทุกสัปดาห์ที่มีตลาดนัดของตำบลแต่คงต้องหยุดตอนฤดูหนาว” เธอเก็บกล่องใส่เงินลงไปในตะกร้าอย่างคล่องแคล่วจากนั้นก็หันไปยิ้มให้ลูกแฝดทั้งสอง “รอเตาเย็นก่อนนะจ๊ะเด็กๆแล้วแม่จะพาพวกเธอสองคนกลับบ้าน”
ทหารหนุ่มมองเด็กน้อยทั้งสองแล้วก็ได้แต่อมยิ้มอย่างเอ็นดู“ถ้ามีโอกาสผมจะแวะมาอุดหนุนนะครับ” แล้วเขาก็เดินกลับไปหาสหายที่ถือข้าวของรออยู่ทางออกตลาดนัด
หลิวซือซือรอจนเตาเย็นเธอก็เก็บข้าวของทั้งหมดแล้วก็พาลูกๆของเธอเดินทางกลับหมู่บ้านสกุลหลิวที่อยู่บนเขาห่างออกไปจากตัวตำบลนับสิบกิโลเมตร
เมื่อเดินเท้ามาได้ไกลพอสมควรเธอก็เดินเลี่ยงเข้าไปในป่าทึบส่งตะกร้าอุปกรณ์ขายเจียนปิ่งเข้าไปในพื้นที่ของแหวนหยกจากนั้นก็พาสองแฝดเข้าไปป้อนนมในนั้นครู่ใหญ่จึงพาพวกเขาออกมาด้านนอกแล้วก็เร่งเดินทางกลับหมู่บ้านบนเขาเพราะตอนนี้ดูจากดวงอาทิตย์เวลาน่าจะสิบนาฬิกาแล้วกว่าจะถึงหมู่บ้านก็คงเที่ยง
แต่พอเดินมาได้สักพักเธอก็คิดได้ว่าลูกแฝดทั้งสองยังไม่เคยฉีดวัคซีนเลยสักเข็มดังนั้นเธอจึงเปลี่ยนเส้นทางคือไปยังสถานีอนามัยของตำบลแทน
เมื่อไปถึงก็นำเอาทะเบียนบ้านที่มีชื่อเธอและลูกๆออกมาจากแหวนหยกพร้อมกับหนังสือที่มีตราประทับของเ้าหน้าที่เวรยามหมู่บ้านสกุลหลิว
ใช้เวลาครู่ใหญ่เธอก็ได้พาสองแฝดเข้าไปฉีดวัคซีนนับว่าพวกเขาเก่งทีเดียวเพราะตอนที่ถูกเข็มฉีดยาจิ้มเข้าไปในเนื้อนิ่มๆนั้นเพียงแค่ร้องไห้ออกมาครู่เดียวเท่านั้นแล้วก็หยุด
จ่ายเงินค่าฉีดวัคซีนเรียบร้อยแล้วเธอก็รีบพาสองแฝดกลับบ้านเพราะไม่แน่ใจว่าพวกเขาจะมีไข้หรือเปล่า
แต่ใครจะไปรู้ล่ะว่าในขณะที่เธอกำลังเร่งรีบอยู่นั้นก็มีผู้ชายคนหนึ่งมาขวางทางเดินของเธอเอาไว้
“เธอคือหลิวซือซือจากหมู่บ้านสกุลหลิวใช่ไหม”
หลิวซือซือมองผู้ชายตรงหน้าแล้วก็ร้องฮึอยู่ในใจ“ใช่ค่ะ แล้วสหายล่ะคุณคือใครมีเหตุเร่งด่วนอันใดถึงได้มาขวางทางฉันเช่นนี้”
“ผมคือหวังเสี่ยวติงครับคุณอาจเคยได้ยินชื่อของผมแล้วสหายหลิวซือซือ”
“อ้อเป็ญาติของพี่สะใภ้ใหญ่คนนั้นนั่นเอง ฉันได้บอกความประสงค์ของฉันไปแล้วหวังว่าคุณจะเคารพการตัดสินใจของฉันนะคะสหายหวัง”
“ผมสงสารและเห็นใจคุณมากนะครับสหายหลิวผู้หญิงตัวคนเดียวจะอยู่อย่างไรโดยไม่มีผู้ชายคอยปกป้องดูแล”
ใบหน้าของหลิวซือซือกลายเป็แข็งทื่อชาติที่แล้วเธออายุตั้งเยอะและก็ยังไม่แต่งงาน ยังสามารถอยู่ได้อย่างสุขสบายกว่าคนที่แต่งงานมีครอบครัวตั้งหลายเท่าเลยมาชาตินี้ทำไมจะอยู่เพียงลำพังไม่ได้ล่ะ
“ขอบคุณในความหวังดีของคุณนะคะสหายหวังแต่ฉันยังย้ำจุดยืนเดิมค่ะ หวังว่าคุณจะเข้าใจนะคะ”
หวังเสี่ยวติงมองหลิวซือซือด้วยความชื่นชมน่าเสียดายที่เธอเป็ผู้หญิงที่มีหัวใจเด็ดเดี่ยว “ผมเข้าใจแล้วครับสหายหลิวแต่ต่อไปถ้าคุณพบหน้าผมได้โปรดอย่ารังเกียจผมจะได้ไหมครับแม้ไม่ได้แต่งคุณเข้าบ้านสกุลหวังแต่ผมก็อยากจะเป็สหายกับคุณ”
“ได้สิคะ ขอแค่เจตนาของคุณบริสุทธิ์ฉันก็ยินดีจะคบคุณเป็สหาย”
“ขอบคุณนะครับ”แล้วเขาก็ยอมหลีกทางให้เธอแม้จะเสียดายแต่ด้วยประสบการณ์ชีวิตของเขาที่พบผู้คนมามากมายรู้ดีว่าคนแบบหลิวซือซือนั้นหาได้ยาก ได้แค่เป็สหายของเธอก็ยังดี
หลิวซือซือเพียงพยักหน้าให้อีกฝ่ายแล้วก็กระชับปมผ้าคลุมตะกร้าเอาไว้ให้แน่นขึ้นเพื่อไม่ให้ลมลอดผ่านเข้าไปในตะกร้าได้
แล้วเธอก็เร่งเดินทางกลับหมู่บ้านบนเขา ใช้เวลาไม่นานก็บรรลุถึงทางเข้าหมู่บ้าน
“เป็ยังไงบ้างเสี่ยวซือซือสองแฝดงอแงหรือเปล่า” ท่านผู้เฒ่าหลิวที่ทำหน้าที่เฝ้าเวรยามของหมู่บ้านเอ่ยถามหลิวซือซือด้วยความเอ็นดู
หลิวซือซือยื่นเอกสารส่งให้ท่านผู้เฒ่าหลิว“ตอนหมอฉีดวัคซีนร้องได้นิดหน่อยค่ะปู่หลิวหลังจากนั้นก็ไม่งอแงแต่ฉันก็ไม่มั่นใจว่าพวกเขาจะมีไข้หลังจากฉีดวัคซีนหรือเปล่าก็เลยเร่งเดินทางกลับมาค่ะ” เธอยื่นใบแจ้งการฉีดวัคซีนในครั้งต่อไปให้ท่านผู้เฒ่าหลิวได้ตรวจสอบ
“อืมภูมิต้านทานของเด็กแต่ละคนไม่เหมือนกัน รอดูอาการไปก่อนก็แล้วกันถ้ามีไข้รุมๆก็ใช้ผ้าชุบน้ำเช็ดตัวแต่ถ้ามีไข้สูงต้องรีบมาหาพ่อแม่ของเธอนะเข้าใจไหม”ประสบการณ์เหล่านี้ท่านผู้เฒ่าได้รู้มาจากลูกหลานในบ้านนั่นเอง
“ค่ะปู่หลิวฉันพาพวกเขากลับบ้านก่อนนะคะ”
ผู้เฒ่าหลิวส่งเอกสารทั้งหมดคืนให้หลิวซือซือ“รีบไปเถอะ ถ้ามีปัญหาอะไรก็มาหาตาแก่คนนี้ได้นะเสี่ยวซือซือ”
“ฉันจะจำไว้ค่ะปู่หลิว”
1K
