บทที่4
“ฟูเหรินเ้าขา” เสี่ยวหงทำเสียงออดอ้อน “ถึงจะไม่หิว ก็ควรจะกินสักเล็กน้อยนะเ้าคะ มิเช่นนั้นพ่อครัวที่ทำมาจะเสียใจได้”
คุณชายมองอาหารโต๊ะนั้น มันอุดมสมบูรณ์มากราวกับจะให้คนกินเก่งๆช่วยกันกินซักสิบคนเห็นจะได้
“ใช่แล้วเ้าค่ะ อย่างไรก็ช่วยชิมสักหน่อยนะเ้าคะ” เสี่ยวชุ่ยอ้อนวอนอีกแรง
“นี่มันมากเกินไป” คุณชายนั่งลงเพราะขัดต่อเสียงเกลี้ยกล่อมของสองสาวไม่ได้ ตะเกียบหยกขาวถูกส่งถึงมือ
“ฟูเหรินก็กินของที่ถูกปากก็พอเ้าค่ะ” เสี่ยวชุ่ยยิ้มแป้นเมื่อเห็นคุณชายเริ่มกินอาหาร
แต่คุณชายก็กินได้ไม่มากนัก กินข้าวได้ไม่ถึงครึ่งชาม กินกับไปเพียงเล็กน้อยก็อิ่ม เขามองอาหารที่เหลืออย่างนึกเสียดายของดีๆ “ที่เหลือนี่...”
“ทางห้องครัวต้องเททิ้งเ้าค่ะ” เสี่ยวหงรินชาส่งให้คุณชายดื่ม
“แจกจ่ายให้บ่าวไพร่ได้หรือไม่?” คุณชายถาม
“ถ้าเป็ความประสงค์ของฟูเหรินย่อมได้เ้าค่ะ” เสี่ยวหงเอ่ยพลางแย้มยิ้ม
คุณชายจึงยกถ้วยชาขึ้นดื่มอย่างยินดี
*
*
*
่บ่าย...จางจงเข้ามารายงานว่า “คุณชาย...พระชายามารอท่านอยู่ที่ห้องรับรองขอรับ” แล้วนำทางคุณชายไปยังห้องรับรอง
ในห้องรับรองของตำหนักใหญ่...พระชายานั่งอยู่ที่โต๊ะน้ำชาด้วยทีท่าหยิ่งผยอง มีสาวใช้คอยรินน้ำชาให้ด้วยกิริยานอบน้อม นางแสร้งทำเป็ไม่เห็นคุณชายที่เดินเข้ามา คุณชายจึงต้องเดินไปยังเบื้องหน้านางในระยะห่างพอสมควร แล้วน้อมคารวะ
“คารวะพระชายาขอรับ”
นางค่อยๆวางถ้วยน้ำชาลงบนโต๊ะ เหลือบตามองคุณชายอยู่ครู่หนึ่งด้วยทีท่าข่ม จนคุณชายรู้สึกอึดอัด นางจึงโบกมือขึ้นเบาๆ “ไม่ต้องมากพิธี”
คุณชายค่อยเหยียดกายยืนตรง
“ได้ข่าวว่าเ้าล้มป่วย?”
“ขอรับ”
“ทำไมไม่กลับไปพักรักษาตัวที่เรือนของเ้าเสียล่ะ?”
“ข้าน้อยรอพบท่านอ๋องเย็นนี้เพื่อขออนุญาตกลับเรือนขอรับ” คุณชายบอกจุดประสงค์ตามตรง
“ข้าไม่อนุญาต”
เสียงท่านอ๋องดังแทรกขึ้น แล้วเ้าของเสียงก็ก้าวยาวๆเข้ามาในห้อง ติดตามด้วยองครักษ์คนสนิททั้งสองและขันทีอีกหนึ่ง
“ท่านอ๋อง...” พระชายาเรียกขานพลางลุกขึ้นยืน ก่อนจะยอบกายอย่างแช่มช้อย “คารวะท่านอ๋องเ้าค่ะ”
คุณชายก็น้อมกาย “คารวะท่านอ๋องขอรับ”
ท่านอ๋องเดินไปนั่งที่เก้าอี้ตำแหน่งประธาน แล้วเอ่ยว่า “ทั้งสองนั่งลง”
พระชายานั่งลงที่ตำแหน่งเดิมด้วยกิริยาสง่านุ่มนวล
แต่คุณชายยังยืนลังเล...หากนั่งลงอีกฝั่งของโต๊ะน้ำชา ก็เท่ากับนั่งเสมอพระชายา เขาเกรงว่าพระชายาจะไม่พอใจ
“นั่งลงสิฟูเหริน” ท่านอ๋องเอ่ยสำทับทั้งผายมือมายังที่นั่งนั้น
คำเรียก ‘ฟูเหริน’ ของท่านอ๋อง ทำให้พระชายานึกขัดใจ ชายตามองคุณชายแวบหนึ่ง
คุณชายจึงต้องนั่งลงตามคำสั่ง
สาวใช้คนหนึ่งนำน้ำชามาต้อนรับท่านอ๋อง ส่วนอีกคนก็นำน้ำชามาให้คุณชาย
“ข้าจะให้พระชายารองอยู่ที่ตำหนักนี้เป็การถาวร” ท่านอ๋องกล่าวแล้วยกน้ำชาขึ้นดื่มคำหนึ่ง
“ทำเช่นนี้หาได้เหมาะสมไม่นะเ้าคะ ท่านอ๋องโปรดใคร่ครวญดูอีกทีเถิดเ้าค่ะ” พระชายาเอ่ยแย้งทันที สีหน้าไม่เห็นด้วยอย่างเต็มที่
“เหมาะสมหรือไม่ ข้าเป็ผู้ตัดสินใจเอง”
เมื่อท่านอ๋องกล่าวเช่นนี้ พระชายาก็ไม่กล้าคัดค้านอีก ส่วนคุณชายไม่มีสิทธิ์จะปฏิเสธอะไรได้อยู่แล้ว
“และประเพณีที่พระชายารองจะต้องไปยกน้ำชาถามไถ่พระชายาเอกทุกเช้านั้นก็ให้งดเสีย”
น้ำเสียงท่านอ๋องแม้เรียบเรื่อย แต่บาดใจพระชายาตู้อย่างแรง นางกะจะใช้่เวลานั้นเยาะเย้ยถากถางอีกฝ่ายให้เจ็บช้ำน้ำใจบ้าง แม้พอจะคาดเดาได้ว่าต่อจากนี้คงใช้อำนาจทำร้ายร่างกายของเขาไม่ได้อีก
“หากพระชายาไร้เื่ราวใดแล้ว เชิญกลับตำหนักไปเถิด”
เมื่อถูกไล่ซึ่งๆหน้าเช่นนี้...พระชายาก็ได้แต่ลุกขึ้นยืนแล้วยอบกายคารวะ
“ข้าน้อยขอตัวก่อนเ้าค่ะ”
แล้วเดินผ่านหน้าของคุณชายที่ลุกขึ้นยืนสงบอยู่ นางปลายตามองคุณชายอย่างชิงชัง แล้วก้าวผ่านไปด้วยกิริยาสง่างามและแช่มช้อย สาวใช้ทั้งสองที่ติดตามนางมาด้วยก็ยอบกายคารวะและติดตามนางไปเงียบๆ
พอพระชายาไปแล้ว คุณชายก็น้อมคำนับท่านอ๋อง “ข้าน้อยขอตัวก่อนขอรับ”
“เ้าจะไปไหน?”
“.....” ไปไหนได้นอกจากกลับไปที่ห้องข้าง
“ไปหลบซ่อนตัวที่ห้องข้างหรือ?”
“.....” รู้แล้วยังจะถามทำไม
“อาการของเ้าเป็อย่างไรบ้าง?”
กับคำถามนี้จะไม่ตอบก็ไม่ได้ “ดีขึ้นมากแล้วขอรับ”
“อืม...เช่นนั้นเ้าตามข้ามา”
ท่านอ๋องสั่งแล้วเดินมาใกล้ เอื้อมมือจับข้อมือคุณชาย จูงพาเดินไปยังห้องนอนใหญ่
ห้องนอนใหญ่กว้างขวางโอ่อ่า ตกแต่งเรียบหรู ข้าวของทุกชิ้นล้วนล้ำค่า
“ต่อไป เ้าก็ย้ายมาอยู่ที่ห้องนี้”
“ห๊ะ...?”
“ใอันใด?” คิ้วเข้มของท่านอ๋องเลิกขึ้นเล็กน้อย
“คือ...ข้าว่า...ไม่ดี...เอ่อ...ข้าน้อยหมายถึงว่าอยู่ห้องข้างดังเก่าก็ดีอยู่แล้วขอรับ”
จะให้ดีกว่านั้น...ให้ข้ากลับไปอยู่เรือนเล็กท้ายจวนเหมือนเดิมเถอะนะ
“เช่นนั้นเวลาข้า้าจะกอดเ้านอนเล่า ข้ามิต้องไปนอนที่ห้องข้างหรอกหรือ?”
คุณชายอ้าปากค้าง สมองไม่ทำงานไปครู่หนึ่ง
“ถึงเวลาที่เ้าจะต้องทำหน้าที่ภรรยาแล้ว”
“แต่ข้าไม่พร้อม”
หลุดปากไปแล้ว ใจของคุณชายก็เต้นตึกๆจนตัวเองยังได้ยิน เพราะเกรงว่าจะไปกระตุ้นโทสะของอีกฝ่ายเข้า
แต่ท่านอ๋องหัวเราะเบาๆ “หึๆๆ...ค่อยๆฝึกไป”
คุณชายกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก
“เริ่มจาก...ช่วยอาบน้ำให้ข้าก่อน”
#####
420
