.... ฟ่านจง เมื่อพาสามแม่ลูกแซ่หลี่มายังห้องรับรองแล้วก็รีบพูดขึ้น " น้องหลี่หยาน. เ้ามีเื่อะไรให้พี่ช่วยว่ามาเถอะ."
" ท่านพี่ ตอนนี้สามีข้า หลี่เหยียนถูก หวังชิงอ๋องจับตัวไป ข้าจึงหนีมาที่นี้เพื่อหวังพึ่งท่าน หากพี่ท่านไม่ว่าอะไรให้พวกเราจะขอหลบภัยอยู่ที่นี้ได้หรือไม่. " หลี่หยานเอ่ยออกไป
" อะไรนะ น้องหลี่เหยียนถูกจับอย่างนั้นหรือ น้องพี่เ้าไม่ต้องห่วงเ้ามาอยู่ที่นี้กับพี่ละดีแล้ว เมืองหลิวแห่งนี้อยู่ใต้การปรกครองของ. เหลียงอ๋องหยางเล่อ รับรองได้พวกคนแคว้นโจวไม่กล้ามาทำอะไรพวกเ้าแน่. " ฟ่านจงรีบพูดขึ้น
" ขอบคุณท่านพี่ที่ช่วยเหลือ ถ้ายังไงข้ากับลูกๆจะอยู่ช่วยท่านทำงานที่โรงเตี๊ยมแห่งนี้ก็แล้วกัน." หลี่หยานเอ่ยขึ้น
" ดีเลย ที่ห้องครัวของเรากำลังขาดคน. เ้าทำอาหารเก่งนักหากเ้ามาช่วยโรงเตี๊ยมแห่งนี้คงจะมีลูกค้ามากกว่าเก่าเป็แน่. ฮ่า ฮ่า ฮ่า " ฟ่านจงรีบพูดขึ้น
" ถ้าเช่นนั้นข้ากับลูกๆขอรบกวนท่านพี่ด้วย " หลีหยานเอ่ยขึ้นพร้อมกับกุมมือคำนับ
" น้องพี่ เ้าอย่าได้เกร่งใจเราเป็พี่น้องกัน เ้าเดือดร้อนข้าเป็พี่ยังไงก็ต้องช่วยเ้า. เอาละวันนี้พวกเ้าคงจะเหนื่อยแล้วก็พักผ่อนก่อนเถอะ เดี๋ยวเย็นๆข้าจะให้คนมาตามไปกินข้าว. " ฟ่านจงพูดขึ้นก่อนจะเดินออกไป
" ขอบคุณท่านพี่... หลี่หยานรีบพูดขึ้น. ก่อนจะหันมายัง บุตรทั้งสองคน." พวกเ้าก็ไปพักผ่อนก่อนเถอะ"
" ไม่...ท่านแม่ไหนท่านบอกว่าหากพวกเรามาถึงแคว้นเหลียงแล้ว ท่านจะเล่าทุกอย่างให้ข้าฟัง." หลี่เฟยหลงรีบพูดขึ้น
" เห้อ...ก็ได้ในเมื่อเ้าอยากจะรู้นักแม่จะเล่าให้เ้าฟัง. เดิมที่แม่กับพ่อของเ้าเป็ข้ารับใช้ อินซืออ๋อง พ่อของเ้านั้นเป็องครักษ์คู่พระทัยของ. อินซืออ๋อง ส่วนแม่เป็คนเฝ้าหอตำรา. ครั้งเมื่อหวังชิงก่อฏได้นำทหารบุกเข้าวังหลวง. เพื่อสังหาร อินซืออ๋อง. และวันนั้นก็เป็วันที่เ้าเกิดมาพอดี. "
" อะไรนะ... ท่านแม่ท่านจะบอกว่าพี่เฟยหลง. เป็บุตรของ อินซืออ๋องอย่างนั้นหรือ ". เม่ยเหนียงพูดขึ้น
.... หลี่เฟยหลงเมื่อได้ยินดังนั้นก็มองไปยัง หลี่หยาน แต่ไม่ได้เอ่ยอะไรออกมา
" ถูกแล้ว เฟยหลง แท้จริงเ้าเป็บุตรของ อินซืออ๋อง เนื่องด้วยว่าเมื่อครั้งนั้นพ่อของเ้าไม่อาจจะช่วย อินซืออ๋องได้ เข้าได้รับคำสั่งให้พาเ้าหนีออกมาพร้อมทั้งให้นำตำราโบราณที่ตกทอดมาั้แ่ยุคสามก๊กออกมาด้วย. " หลี่หยานเอ่ยขึ้นก่อนจะนำหีบที่ใส่ตำราสองเล่มออกมาว่างไว้ตรงหน้า หลี่เฟยหลง
" เมื่อพ่อของเ้านำเ้าไปยังหอตำรา. ก็พบกับแม่ ก่อนที่เราสองคนจะหลบหนีออกมาจากเมืองหลวงต้าโจว. และพวกเราอาศัยอยู่ด้วกันและเลี้ยงดูเ้ามาจนถึงทุกวันนี้ "
" พ่อของเ้าได้บอกแม่ว่า หากวันได้เขาเกิดเื่ให้แม่นำตำราทั้งสองมอบให้เ้าพร้อมทั้งของที่อยู่ในนี้ด้วย. " หลี่หยานพูดขึ้นก่อนจะเปิดหีบทันที
.... หลี่เฟยหลงได้ฟังดังนั้น เขาก็มองไปยังภายในหีบ ก่อนจะเห็นว่าภายในหีบไม่เพียงมีตำราสองเล่มกับยังมีหยกขาวบริสุทธิ์และสลักรวดลายัด้านหลังเขียนคำว่า. อินเอาไว้
.... หลี่เฟยหลง. หยิบแผ่นหยกขึ้นมา ก่อนจะเอ่ยถามออกไป " ท่านแม่นี้คือ? "
" หยกชิ้นนี้คือหยกประจำตระกูลอิน. อินซืออ๋องเป็คนให้พ่อของเ้ามา เฟยหลง แม้พวกเราจะไม่ใช้พ่อแม่ที่แท้จริงของเ้า. แต่ว่าสำหรับพวกเราแล้วเ้าคือลูกแท้ๆของพวกเรา. พ่อของเ้าหวังเสมอว่าเมื่อเ้าโตขึ้นจะต้องล้างแค้นแทน อินซืออ๋องผู้เป็บิดาที่แท้จริงของเ้าให้ได้." หลี่หยานเอ่ยออกไป
" ไม่น่าล่ะ ท่านพ่อถึงบังคับให้ข้าฝึกแต่วิชา. ท่านแม่ไม่ต้องห่วง แม้ท่านกับท่านพ่อจะไม่ได้เป็ พ่อและแม่แท้ๆของข้า แต่สำหรับข้าแล้วพวกท่านก็คือพ่อและแม่ของข้า หลี่เฟยหลงผู้นี้. ส่วนเื่ของพ่อแท้ๆของข้า อินซืออ๋อง ข้าต้องแก้แค้นแน่." หลี่เฟยหลงพูดขึ้น ก่อนจะนำป้ายหยกมอบให้แก่ หลี่หยาน พร้อมกับพูดขึ้น " ท่านแม่ป้ายหยกนี้เก็บไว้กับท่านก่อน ส่วนเื่ของท่านพ่อที่ถูกหวังชิงจับไป. ข้าสาบานว่าจะต้องช่วยท่านออกมาให้จงได้."
" ลูกแม่ตอนนี้เ้ายังเด็กนัก รอเ้าโตกว่านี้ก่อนค่อยคิดเื่พวกนี้เถอะ." หลี่หยานรีบพูดขึ้น
" ท่านแม่ตำราทั้งสองเล่มนี้ข้าขอได้หรือไม่ " หลี่เฟยหลงเอ่ยขึ้น
" ได้สิลูกมันเป็ของเ้าอยู่แล้ว จงอ่านมันละศึกษามันให้กระจ่าง. เมื่อถึงเวลามันจะเป็ประโยชน์กับเ้าเป็อย่างมาก." หลี่หยานพูดขึ้น
" ขอรับท่านแม่ข้าจะไม่ทำให้พวกท่านผิดหวัง. " หลี่เฟยหลงเอ่ยออกไป
" เม่ยเหนียง เื่ที่เ้าได้ยินในวันนี้ เ้าห้ามไปบอกใครโดยเด็ดขาด แม้จะมีคนฆ่าเ้า เ้าก็ห้ามพูดออกมาแม้แต่ครึ่งคำ เข้าใจไหม. " หลี่หยานรีบพูดขึ้น
" ท่านแม่ว่างใจได้... ข้าจะไม่พูดเด็ดขาด แม้จะมีคนเอามีดมาจอคอข้า ข้าก็จะขอตาย." เม่ยเหนียงรีบพูดขึ้น
"ดี....ถ้าเช่นนั้นเ้าสองคนก็ไปพักผ่อนเถอะ. อีกซักพักก็จะเย็นแล้ว "
.... ทั้งสองจึงเดินไปยังห้องพักของตน. หลี่เฟยหลง ที่อดกลั้นมาตลอดก็มีน้ำตาใหลออกมา ตัวเขาไม่คิดเลยว่าชีวิตของเขาจะมีเคราะห์กรรมเช่นนี้. แต่ไม่นานเขาก็หยุดลงพร้อมๆกับเปิดตำราทั้งสองเล่มออกมาดู ซึ่งการกระทำของเขานับว่าเข้มแข็งกว่าเด็กในวัยเดียวกันมากนัก.....
.... ไม่นาน. ฟ่างจง ก็ให้คนมาตามพวกเขาทั้งสามไปกินข้าว. ทั้งสามจึงออกมายังห้องโถง ก่อนจะพบกับ ฟ่านจงและเด็กสาวคนนึง ดูๆแล้วนางจะมีอายุมากกว่า หลีเฟยหลงหนึ่งปี
" อ้าว พวกเ้ามาแล้ว มาๆเชิญนั่ง ฟ่านชิงเอ๋อ คำนับท่านน้าเร็วเข้า." ฟ่านจงรีบพูดขึ้น
" ฟ่านชิงเอ๋อ คำนับท่านน้า หลี่หยานเ้าค่ะ. " ฟ่านชิงเอ๋อ แม้จะยังเด็กแต่ก็ฉายแววความงามออกมาไม่น้อย
" หลี่หยาน นี้คือบุตรสาวข้า แม่ของนางเสียไปั้แ่ยังเด็ก ยังไงเมื่อเ้ามาอยู่ที่นี้แล้วก็ช่วยข้าดูแลนางด้วยละ." ฟ่านจงเอ่ยออกไป.
" ท่ายพี่...ว่างใจ ข้าจะดูแลนางไม่ต่างจากบุตรของข้าเลย. เอ้าพวกเ้าสองคนยังไม่ทักทายพี่ ชิงเอ๋ออีกหรอ. " หลี่หยานพูดขึ้น
" ทักทายพี่ ชิงเอ๋อ " ทั้งสองเอ่ยออกมาพร้อมกัน
" อืม..ทักทายน้องทั้งสอง " ชิงเอ๋อตอบกลับไป
" เอาละ. ต่อไปพวกเราก็คือครอบครัวเดียวกัน ไม่ต้องมากพิธีหรอกนะ มาๆกินข้าวเถอะ. "
..... ทั้งหมดจึงกินข้าวพร้อมกันพูดคุยกันไปต่างๆนาๆ โดยเฉพาะ หลี่เม่ยเหนียง กับ ฟ่านชิงเอ๋อจะพูดคุยกันถูกคอเป็พิเศษ. อาจจะเป็เพาะว่าทั้งสองเป็เด็กสาวเหมือนกันก็เป็ได้
.... ทางด้าน หลี่เฟยหลงเมื่อกินเสร็จก็รีบกับเข้าห้องมาศึกษาตำราทันที เขาจึงพบว่า ตำรายุทธที่เขาได้รำเรียนนั้นคือหนึ่งในสองเล่มนี้. เขาจึงค่อยๆเปิดตำราอีกเล่ม ก่อนจะพบว่า. ตำราอีกเล่มเป็ตำราพิชัยา เขาจึงเริ่มศึกษามันทันที ตลอดเวลาที่เขาอยู่ที่นี้ กลางวันช่วยงานในโรงเตี๊ยมส่วนกลางคืนฝึกเพลงทวนและกระบี่พร้อมๆกับศึกษาตำราพิชัยาไปด้วย. จึงทำให้เขาแตกฉานวิชาในตำราทั้งสองเล่มได้อย่างรวดเร็ว...
.... กาลเวลาผ่านไป สามแม่ลูกแซ่หลี่ก็อยู่ที่เมืองหลิวมาแล้วห้าปีกว่า. บัดนี้ เฟยหลงก็เติมโตเป็หนุ่มรูปงามเพียบพร้อมทั้งบุ๋นและบู้ ตำราโบราณทั้งสองเล่มเขาก็อ่านจนแตกฉาน. และที่เมืองแห่งนี้เองจะเป็จุดเริ่มต้นของเขาในการสร้างชื่อะเืทั่วทั้งแผ่นดิน....
3K
