ท่ามกลางเมฆหมอกที่กำลังลอยตัวอยู่บนผืนฟ้าสีคราม กายหยาบของสตรีผู้หนึ่งได้ลอยเข้ามาปะทะกับสายลมที่ก่อตัวเป็รูปร่างของสตรี ทันใดนั้นเองก็ปรากฏลำแสงสว่างจ้า ส่องประกายดั่งอัญมณี จากนั้นก็แตกกระจายออกเป็เศษเสี้ยวิญญาลอยออกไป
"ฮายอน ฮายอน เ้าได้ยินข้าไหม ฮายอน "
'ฮายอนคือใครกันคนผู้นี้เรียกหาใครกัน ข้าชื่อจางจองอิม ต่างหากเล่า แล้วใครกันคือฮายอน คนผู้นี้กำลังพูดถึงใครกัน'
พรึ่บ!!!
ร่างบอบบางของซอฮายอนเด้งตัวขึ้น พยายามหาอากาศให้ตัวเองมากที่สุดเท่าที่จะทำได้ ก่อนจะจับที่หน้าอกตัวเอง ที่มันเจ็บแปลบไปทั่วทั้งร่างกาย แฮซูและสาวใช้ที่ช่วยกันผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ รีบถอยห่างทันที ทุกคนต่างก็ยืนมองคุณหนูของพวกนางอย่างใ
“คุณหนู!”
เสียงเรียกจากแฮซู ทำให้จองอิมหันไปมองทันที สายตากลมโตตกตะลึง และงงงวยกับสิ่งที่เห็น
'ที่นี่ที่ไหน...ข้ามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไรกัน ทำไมทุกคนถึงจ้องมองข้าด้วยสายตาแบบนั้น'
'เดี๋ยวนะ!! ใช่แล้วข้าจำได้ว่า ตกลงไปในสระน้ำ แล้วกำลังจะจมน้ำ... นี่แสดงว่าข้าตายแล้วอย่างนั้นหรือ'
“โอ้ยยย ปวดหัวจัง” จองอิมหลับตากุมหัวตัวเองอย่างสับสน ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมามองสบตากับสตรีทั้งสามที่ยืนเรียงกันตรงหน้านางอีกครั้ง
“พวกเ้าเป็ใคร แล้วที่นี่คือที่ใดกัน” นางถามออกไปด้วยความสับสน
“บ่าวคือ แฮซูไงเ้าค่ะคุณหนู และสองคนนี้ก็แชยอง กับ ชินบีไงเ้าค่ะ”
เพี้ยะ!!
โอ้ยยย!! เจ็บจัง!
จองอิมตบหน้าตัวเองไปทีหนึ่ง เพื่อพิสูจน์ว่านางไม่ได้ฝันไป ปรากฎว่า นางไม่ได้ฝันไป แต่นี้มันคือเื่จริง!
“แล้วที่นี่คือที่ใดกัน” นางพยายามตั้งสติ
“เมืองชิลลา จวนแม่ทัพซอเ้าค่ะคุณหนู คุณหนูจำอะไรมิได้เลยหรือเ้าค่ะ” แฮซูรู้สึกใจเสีย ที่คุณหนูของนางฟื้นขึ้นมา แล้วมีท่าทีแปลกไป
“เอ๊ะ ทำไมคุณหนูดูแปลกๆ เ้าค่ะ แถมพูดประโยคยาวๆ รู้เื่ด้วย” แฮซูถามด้วยความสงสัย
“อย่าพูดมากได้ไหม ข้าก็ยังไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน” นางไม่เข้าใจว่าตอนนี้นางมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง
นางไม่สามารถ เก็บซ่อนความสงสัยไว้ได้ เพื่อเป็การพิสูจน์ นางจึงเดินไปที่โต๊ะและส่องกระจกที่อยู่บนนั้น เพื่อหาความจริงที่เกิดขึ้น
เมื่อเห็นใบหน้าที่แปลกใหม่ของตนนั้น จองอิมก็นิ่งอึ้งไป ร่างที่ิญญาของนางเข้ามาอยู่ กลับดูงามสะท้านแผ่นดิน ผิวพรรณขาวเนียนอมชมพู ผ่องใสราวกับหยกเนื้อดี คิ้วเรียวบางประกอบกับดวงตาเรียวหวาน ริมฝีปากเล็กๆ เป็สีแดงอมชมพู ดูงดงามอ่อนหวานเรียบร้อย ประกอบกับผมยาวนุ่มสลวยที่ทิ้งตัวลงมาอยู่ข้างแก้มทั้งสองของนางยิ่งเพิ่มเสน่ห์อันน่าเย้ายวนให้เด่นชัดมากขึ้น เรียกได้ว่างดงามปานล่มบ้านล่มเมืองเลยทีเดียว
จองอิมจ้องมองร่างที่สะท้อนในกระจก อย่างตกตะลึง และพลันหวนนึกไปถึงเื่ราวในอดีตของนาง
ถ้าหากชีวิตนางก่อนหน้า มีรูปโฉมที่งดงามเช่นนี้ ไหนเลยจะจบชีวิตลงเช่นนั้นกัน เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ หัวใจของนางก็รู้สึกเ็ปขึ้นมาเบาๆ
---
ร่างที่จองอิมเข้ามาอยู่คือ ร่างของคุณหนู ซอฮายอน บุตรีคนเล็กแห่งจวนแม่ทัพใหญ่ซอมูยอง ซึ่งเพิ่งมีอายุได้เพียงสิบเก้าปีเท่านั้น นางเกิดจากภรรยาคนที่สี่ ของท่านแม่ทัพ แต่มารดาของนางกลับเสียชีวิตตั้งเเต่นางยังเยาว์วัย นางมีพี่ชายต่างมารดาอีกหนึ่งคนที่รักนาง และพี่สาวต่างมารดาอีกสามคนที่เกลียดชังนาง
ด้วยเหตุที่ตระกูลซอเป็ทหารทำให้ทั้งท่านพ่อและพี่ชายต้องออกไปทำศึกที่ชายเเดนบ่อยครั้ง นานทีจึงจะกลับมาหานางผู้เป็น้องสาวได้ นางจึงต้องอยู่ในความดูแลของ ฮูหยินใหญ่ ผู้ซึ่งเกลียดชังมารดาของนางที่สุด นางเลยโดนพี่น้องต่างมารดารุมกลั่นแกล้งทุกวี่ทุกวันราวกับไม่ใช่คน นางได้รับความกระทบกระเทือนจิตใจอย่างหนักเมื่อครั้งมารดาเสียชีวิต จนสติฟั่นเฟื่อน และกอบกับโดนบรรดาภรรยานอื่นของท่านพ่อและพี่สาวรังแกทุกวี่วัน จึงทำให้อาการของนางแย่ลงเรื่อยๆ
5K
