ฉันอึ้งจนพูดอะไรไม่ออกไม่รู้อันไหนจริง อันไหนหลอกแล้ว เ้าแมวนี่ เป็คนส่งฉันมาเกิดงั้นหรอ แล้วทำไมล่ะ
ก่อนที่ความคิดฉันจะเตลิดไปมากกว่านี้จู่ๆ เ้าแมว ก็แปลงกายเป็ชายร่างสูงใหญ่ ที่มีร่างกายสีทองเปล่งแสงออร่าจนแสบตา
“อะ อะไรอีกเนี้ย”
ชีวิตฉันจะพีคไปไหนเจอผีว่าน่ากลัวแล้ว ฉันยังต้องมาเจอ เทพเ้าในโลกนี้หรอ กรี๊ดดดฉันพึ่งขู่ถลกหนังเขาไป จะตกนรกไหมเนี้ย
“ใขนาดนั้นเลยหรอ”
ฉันที่ได้แต่นั่งตาโตอยู่แบบนั้นก็ได้ยินเสียงดีดนิ้ว แค่เสี้ยววินาที ร่างกายฉันก็โตขึ้น กลายเป็หญิงสาวคนนั้นและที่สำคัญ ฉันกำลังโป๊เปลือยต่อหน้าเทพเ้าค่าาาา
“ว้ายยย…นะ นี่ท่าน อย่ามองนะ!!”
“เชื่อแล้วสินะ”
เทพเ้า (เ้าเล่ห์)พูด ก่อนจะดีดนิ้วคืนร่างแมวให้ฉัน
“ ทำไม..? “
“ก็อย่างที่บอก ไม่มีร่างให้จุติ”
“...”
“ข้าเล่นสนุกพอแล้วล่ะ ต่อแต่นี้ไปเ้าต้องเป็ผู้กำหนดชะตาชีวิตเองแล้ว”
“ห้ะ…ยังไง”
“ทำตามที่เ้าคิดสิปล่อยให้มันเป็ไปตามที่ควรจะเป็..ข้าน่ะฝืนกฎฟ้าดินได้เพียงเท่านี้”
“...”
“ดัชเชล นางฝากความหวังไว้ที่เ้า จงใช้ชีวิตนี้ให้เป็ประโยชน์”
“ดะ เดี๋ยวสิ”
เทพเ้าตรงหน้าค่อยๆ จางหายไป จนเหลือเพียงอากาศและความเงียบสงัด ...3 วัน แค่ 3 วันงั้นหรอ ฉันต้องทำอะไรต่อไปล่ะควรเริ่มตรงไหนก่อน ฉันต้องรีบกลับไปบอกดยุก…
ถึงห้องทำงานจะคุยตอนนี้ไม่ได้ ฉันอยู่ในร่างแมว เราคงพูดกันไม่รู้เื่แน่ ตั้งสติสิน้ำอุ่นใจเย็นๆ สูดหายใจเข้าพุทธ หายใจออกโท ฟู่วววว
ฉันยืนทำสมาธิพักนึง ก่อนจะค่อยๆ เดินเข้าไปดยุกมองฉัน ก่อนจะก้มหน้าก้มตาทำงานต่อ
ฉันโดดขึ้นโต๊ะเขี่ยขวดน้ำหมึกให้หก ละจุ่มอุ้งเท้าน้อยๆ มาวาดภาพให้ดยุกดูขณะที่ฉันกำลังจะวาดรูป จู่ร่างกายเ้ากรรม ก็เปลี่ยนเป็คนอีกแล้วสภาพฉันคือนั่งคุกเข่าโป๊ะเปลือยอยู่บนโต๊ะทำงาน โดยมีดยุกนั่งอยู่ข้างหน้า และแน่นอนว่า
“กรี๊ดดดดด…อุ๊ปส์”
ดยุกรีบเอามือมาปิดปากฉันและทำท่าจุ๊ปากให้เงียบ ก่อนจะรีบถอดเสื้อตัวเองให้
“เ้าจะเสียงดังให้คนแห่มาหรอ”
ฉันรีบคว้าเสื้อมาคลุมตัวฉันเกลียดเทพเ้าโลกนี้ที่สุด ทำไมต้องทำให้ฉันเป็แบบนี้ด้วยนะเลือกเกิดเป็สักอย่าง ยังดีซะกว่า
“เรียบร้อยหรือยัง”
“..แล้ว”
ดยุกค่อยๆ หันมาไม่แน่ใจว่าเป็เพราะแสงอาทิตย์ที่กำลังจะตกดินหรืออะไรดยุกหน้าตาแดงอย่างกับคนเมา แถมมือยังสั่นจนเห็นได้ชัด
ตอนนั้นให้ห้องตกอยู่ในความเงียบฉันที่อับอายจนไม่กล้าพูดอะไร ก็ลงมาจากโต๊ะ ก่อนจะไปนั่งที่โซฟาแทน
“คะ คือ ฉันจะบอกว่า อีก 3 วันฉันจะเปลี่ยนเป็ร่างคนเต็มตัว”
“ร่างคน หมายถึงไม่กลับไปเป็แมวแล้วหรอ”
“ค่ะ”
“ทำไม…”
ฉันเล่าเหตุการณ์นั้นให้ดยุกฟังตอนแรกดยุกทำท่าจะไม่เชื่อ ก่อนจะนิ่งไปพักใหญ่
“ข้าจะปั้นตัวตนเ้าขึ้นมา ต่อไปนี้เ้าคือสาวใช้ส่วนตัวของข้า พ่อแม่เ้าขายเ้ามา และเ้านามว่า .. ซาลิน่า”
“ซาลิน่า…เข้าใจแล้วค่ะ”
เอาวะเื่มาถึงขั้นนี้แล้ว จะให้ทำไงได้ล่ะ สิ่งที่สำคัญที่สุดคือฉันต้องสร้างตัวตนให้ตัวเองก่อน ไม่งั้นคนคงสงสัยก่อนทั่วบ้านทั่วเมืองแน่
“หลังจากนี้ไป เ้าต้องคอยติดตามข้า และห้ามทำอะไรโดยพละการเด็ดขาดโดยเฉพาะ่นี้ ห้ามไปไหนมาไหนคนเดียว”
“ค่ะ”
ฉันรับคำ ดยุกค่อยๆย่องไปเปิดประตูเพื่อดูคนภายนอก ก่อนจะส่งสัญญาณให้ฉันเดินตามเขาจนเรามาถึงห้องนอน
“วันนี้เ้านอนนี่แหละ ข้าจะไปนอนห้องทำงาน”
“ดะ เดี๋ยวสิ…”
ฉันแอบเกาะชายเสื้อดยุกไว้และก้มหน้าลงมองพื้นเพราะกำลังอายในสิ่งที่ตัวเองกำลังจะพูด
“ชะ ่นี้ ฉันไม่ค่อยสบายใจที่จะอยู่คนเดียวคุณอยู่เป็เพื่อน..ได้ไหม”
“...”
“เอ่ออ ฉันนอนบนโซฟาก็ได้ค่ะคุณก็มานอนบนเตียงของคุณ”
“ไม่ต้องหรอก ข้านอนบนโซฟาละกัน”
ดยุกพูด ก่อนจะหยิบหมอนไปที่โซฟาข้างเตียง
“...ขอบคุณค่ะ”
ดยุกไปอาบน้ำส่วนฉันนั่งอยู่บนเตียง ก็ไม่รู้จะทำอะไร จนดยุกออกมา ร่างกายที่ชุ่มไปด้วยน้ำกับผ้าขาวบางที่ห่มท่อนล่างนั้น อยากกระชากออกชะมัด
“อะแฮ่ม… หน้าตาเ้า มันบอกนะว่าเ้าคิดอะไรอยู่”
เฮือกกฉันรีบหันหน้าหลบอย่างไว ลืมไปว่าตัวเองเป็คนจะมานั่งจ้องซิกแพ็คผู้ชายนั่นคงจะไม่ได้แล้วววว
“ฉะ ฉัน ไปอาบน้ำบ้างดีกว่า”
ฉันเขินจนไม่รู้จะแก้ตัวยังไงก็หาเื่หลบหน้าไปอาบน้ำแทน
“เห้อออ ไม่ได้อาบน้ำแบบนี้มานานแล้วสินะ”
962
