สำหรับท่านแม่ถังเซียนอวิ๋น เซียวหนิงเอ๋อ คือบุตรสาวสุดที่รัก คืออัจฉริยะ1ในรอบร้อยปี! การสามารถบรรลุโฮ่วเทียนขั้น5 ในวัย12ปี! ได้อภิญญาปราณวิเศษ!.. แล้วต่อมาบรรลุโฮ่วเทียนขั้น10 ในวัย16ปี! ได้อภิญญาปราณวิเศษ และบรรลุธรรมชั้นสูง!.. หากเื่นี้แพร่ออกไป หนิงเอ๋อจะต้องตกเป็ที่หมายปองของหลายๆ คน! และตกเป็เป้าหมายสังหาร ของอีกหลายคน!
ท่านแม่จึงไม่แปลกใจนัก หากหนิงเอ๋อจะเกิดเหตุอะเมสซิ่ง อินเครดิเบิ้ล หรือความเซอร์ไพรส์ใดๆ ขอเพียงลูกสุดที่รักดำเนินชีวิตให้ดีเท่านั้น จะมีก็แต่การล้มป่วยหนักเหมือนกำลังจะตาย.. เมื่อหลายวันก่อน ที่ทำเอาท่านแม่แทบหัวใจวายตาย!
ประเด็นที่2 ที่ท่านแม่ยังไม่เข้าใจก็มีอีกเื่ คือ เ้าพ่อบ้าผู้นี้ มันคงไม่ยอมปล่อยแม่กับพลอยไปง่ายๆ แน่ เพราะในสายตาของมันแล้ว แม่กับพลอยคือ ทรัพย์สิน และของเล่น ของมันเอง!
ขณะนี้สาวสาวสาว3คน ก็ได้เคาะประตูห้อง.. ท่านแม่ก็เอ่ย “เข้ามาได้”
2คนเดินยิ้มๆ มา ส่วนหงเสวียน ก็อยู่ระหว่างทำใจให้ดีขึ้น
พลอยรอให้ทุกคนนั่งลง ก็กล่าวกับท่านแม่ต่อ “ข้าคิดเห็นว่า ท่านพ่อคงไม่ยอมอย่าร้างกับท่านแม่ง่ายๆ แน่ ท่านแม่ค่อยๆ หาทางเจรจานะเ้าค่ะ .. เราต้องพยายามออกจากจวนนี้ให้เร็วที่สุด”
ทั้ง3สาวใมากกับความพูดของฉัน ทำท่าทางจะพูดบางอย่าง แต่ก็อึกอักไม่กล้ากล่าวอันใดออกมา
แม่ดูแปลกใจ แต่ก็กล่าวยิ้มๆ “เ้ากังวลเกินไปหรือไม่? พ่อของเ้าก็น่าจะ้าหย่าขาดจากแม่อยู่แล้ว เอาเถอะ แม่จะพูดคุยกับเขาอย่างระมัดระวัง แล้วเรา2คนก็เตรียมย้ายไปอยู่ที่เจิ้งโจวกันนะ”
คราวนี้ เปาเอ้อไม่สามารถทนได้แล้ว นางรีบคุกเข่าลงกับพื้นใกล้กับพลอย แล้วกล่าวอย่างแตกตื่น “ฮูหยิน! คุณหนู! อย่าทิ้งเปาเอ้อเลยนะเ้าคะ! หากเปาเอ้อกระทำการใดบกพร่องผิดพลาดไป เปาเอ้อต้องขออภัยพวกท่านด้วย! ให้โอกาสเปาเอ้อได้อยู่ทำงานรับใช้พวกท่านต่อไปเถิดนะเ้าคะ!”
หงเสวียนกับบิวตี้ ก็มีท่าทีทำตัวไม่ถูก ไม่รู้จะนั่ง จะวางมืออย่างไร?
พลอยนิ่งสักครู่ สำรวจทั้ง3คน แล้วก็ยิ้ม “เปาเอ้อของข้ากล่าวอันใดออกมากัน ผู้ใดจะทิ้งเ้า? คุกเข่าทำไม? ลุกขึ้นเถอะ.. เหตุใดจึงตื่นใเช่นนี้เล่า หากข้ากับท่านแม่จะย้ายที่พำนัก เ้าก็ต้องติดตามพวกเราไปด้วยซิ .. หึหึ เว้นแต่ว่าเปาเอ้อจะไม่อยากติดตามมาด้วยหรอกนะ”
หลังจากหยอกล้อเปาเอ้อเล็กน้อย เปาเอ้อก็กลับมานั่งแบบสบายๆ อีกครั้ง พลันส่งสายตาหวานเยิ้มมาให้พลอยต่อ.. เหมือนจะมีเสียง ปิ้งๆ! ออกมาจากแววตาด้วยนะ T T
แล้วฉันก็หันมาพูดกับน้องสาวต่างแม่ทั้ง2 “ข้าและท่านแม่เตรียมการจะตัดสัมพันธ์กับท่านเ้าเมือง แล้วย้ายออกจากจวนในเวลาอันใกล้นี้.. ข้าจะให้พวกเ้าทั้ง2คนได้ตัดสินใจ.. ้าจะติดตามพวกเราไปหรือไม่?”
ท่านแม่ใ อะไรกัน!? นี่จะพาพวกนางไปด้วยงั้นรึ?? / น้องสาวทั้ง2ก็ประหลาดใจมาก มีท่าทางหลากหลาย ยินดี กังวล กลัว ฯ
พลอย “ในวันนี้ จากพฤติกรรมเ้าเมือง และผู้อาศัยอยู่ในจวนแห่งนี้! อีกไม่นานที่นี่ต้องเกิดภัยพิบัติเป็แน่! .. ข้าถือว่าพวกเ้าเป็น้องสาว จึง้ายื่นมือช่วยเหลือ แต่ว่า พวกเ้าก็ต้องช่วยเหลือตัวเองเช่นกัน พวกเ้ามีเวลาตัดสินใจอีกสักระยะ.. หากพวกเ้าเลือกจะให้ข้าช่วยเหลือ ก็ต้องพิจารณาตนเองด้วยว่า จะประพฤติตนดีงามให้สมกับที่ข้าถือว่าเ้าเป็น้องสาว หรือไม่?”
น้องสาวทั้ง2ยังลังเล พลอยเห็นว่าบิวตี้้าเอ่ยปากของติดตามมาด้วย.. แต่ก็ยังไม่กล้าเอ่ยปาก ส่วนหงเสวียน ตอนนี้กำลังสับสนอย่างหนัก ด้วยสภาวะจิตใจไม่ปกติ จึงไม่สามารถที่จะคิดจะติดสินใจได้ว่าควรทำอย่างไรดี?
พลอยกล่าวยิ้มๆ “เอาล่ะ พวกเ้าอย่าได้คิดมากไปนักเลย .. ค่อยๆ ใช้สติปัญญาของพวกเ้าไตร่ตรอง คำตอบจะออกมาได้ไม่ช้า..
ว่าแต่คืนนี้ พวกเ้า้ากลับไปพักผ่อนที่เรือนของตน.. หรือจะขอพักอยู่ที่เรือนรับรองแขกของท่านแม่ล่ะ?”
884
