รอยที่หัวขาดออกจากตัวก็ได้แต่นึกสงสัยว่าทำไมเขาถึงได้ตายเร็วอย่างนี้นะ ยังทำการอัญเชิญผีร้ายออกมาได้ไม่สำเร็จดีเลย ก็ถูกเ้าหนูรูปร่างเหมือนมนุษย์เข้าโจมตีด้วยความหิวกระหายซะแล้ว
ไม่ต้องสงสัยหรอกนะว่าทำไมรอยถึงได้เข้าใจในสิ่งที่มนุษย์หนูพูดทั้งที่มันเพียงแค่ขู่คำรามออกมาเท่านั้น เพราะั้แ่เด็กแล้วรอยมีความสามารถในการอ่านใจสิ่งมีชิวิตได้และมีเพียงแค่พ่อกับแม่ของเขาเท่านั้นที่รู้ถึงความสามารถที่ผิดมนุษย์ของรอยนี้ ความสามารถนี้ทำให้รอยเข้ากับคนอื่นได้ยากเป็พิเศษ เพราะไม่ว่าเพื่อนหรือญาติสนิทที่เข้ามาตีสนิทกับเขาด้วยนั้น ล้วนเข้ามาหาเขาด้วยความคิดที่ไม่ดีด้วยกันทั้งนั้น เลยทำให้ปัจจุบันรอยนั้นแทบจะมีเพื่อนสนิทที่นับด้วยมือนิ้วมือได้เลย
จากที่รอยได้ตายไปสักพักเสียงของแท่นบูชาก็พูดดังขึ้นมาว่า “จะทำการคืนชีพผู้เข้าทดสอบในอีก 10 วินาที”
แท่นบูชาปรากฏขึ้นมาอีกครั้งพร้อมกับสร้างร่างเนื้อและิญญาของรอยขึ้นมา อาวุธต่าง ๆมากมายของอาชีพผู้ใช้คำสาปปรากฏขึ้นมาอีกครั้ง มนุษย์หนูเองก็ดูเหมือนจะถูกทำให้หายไปทุกสิ่งทุกอย่างกลับสู่จุดเริ่มต้น
รอยที่คืนร่างอย่างสมบูรณ์แล้วก็มองสำรวจร่างของตัวเองด้วยความแปลกใจ เพราะทุกอย่างในร่างกายของเขากลับมาเป็ปกติเหมือนกับการชุบชีวิตไม่มีผิด
“นี่มันจะเหนือธรรมชาติเกินไปแล้วนะแบบนี้”
รอยได้ทำการเลือกหนังสืออัญเชิญผีร้ายออกมาเหมือนเดิมอีกครั้ง แต่คราวนี้รอยรีบทำการอัญเชิญผีร้ายออกมาทันทีโดยไม่รอช้าพร้อมกับตั้งท่าเตรียมต่อสู้
รอยเพ่งมองดวงตาสีแดงตรงหน้าอย่างใจจดใจจ่อ สั่งการให้ผีร้ายให้เข้าโจมตีทันทีโดยไม่รอช้า ผีร้ายที่เป็เหมือนิญญาร้ายลอยเข้าหาดวงตาสีแดงตรงหน้าพร้อมกับปล่อยลูกพลังไฟสีฟ้าออกไปโจมตี แต่เหมือนฟ้าจะไม่เป็ใจให้กับรอยเลย ลูกไฟิญญาที่ผีร้ายปล่อยออกมาลอยไปอย่างเชื่องช้า แม้แต่เต่าก็สามารถหลบได้ถ้าถูกโจมตีอย่างนี้
รอยอ้าปากค้างเพราะไม่คิดว่าผีร้ายที่ตนอัญเชิญมาจะกระจอกอย่างนี้
มนุษย์หนูพุ่งทะลุร่างของผีร้ายเข้ามาอย่างไม่ไยดี เหมือนกับว่ามันมองไม่เห็นผีร้ายที่อยู่ตรงหน้าของมันเลย
รอยที่ยืนอึ้งเพราะดันมานึกคิดย้อนกลับไปถึงเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ขึ้นมาชั่วขณะหนึ่ง ในตอนที่เขาถูกกรงเล็บที่แหลมคมของมนุษย์หนูฟันคอจนขาดก็เลยทำให้เขาขยับขาไม่ออก ถึงแม้ว่าจะพยายามคิดว่าจะะโหลบออกไปแล้วก็ตามที แต่ร่างกายก็ไม่ยอมทำตามที่สั่งเลย เพียงแค่ชั่วพริบตารอยก็ถูกมนุษย์หนูะโเข้ามางับเข้าหัว มันกัดกินหัวของรอยอย่างน่าสยดสยองก่อนที่จะกระชากหัวของเขาจนหลุดออกมาจากร่าง
ภารกิจที่ 1 ล้มเหลว
เป็อีกครั้งแล้วที่รอยเสียหัวของเขาให้กับมนุษย์หนูไป
รอยตื่นขึ้นมาพร้อมกับแท่นบูชาอีกครั้ง คราวนี้รอยกลับมานั่งคิดทบทวนถึงเหตุการณ์ที่ตนถูกเ้ามนุษย์หนูฆ่าถึง 2 ครั้ง
“ั้แ่ที่ภารกิจเริ่ม เ้ามนุษย์หนูจะปรากฏตัวออกมาที่เดิมทั้งสองครั้ง” รอยคิดไปพร้อมกับเอาหินมาขีดวาดภาพร่างประกอบ
“มนุษย์หนูพอมันเล็งเป้าหมายไว้แล้วจะไม่สนใจอะไรในสิ่งรอบข้างเลย ถึงแม้ลูกไฟิญญาของผีร้ายจะถูกปล่อยออกไปมันก็หาได้สนใจไม่ มันเพียงแค่ขยับตัวหลบวิถีของลูกไฟิญญาออกไปเพียงเล็กน้อยเท่านั้น จากนั้นมันก็พุ่งเข้าหาเราด้วยความเร็วสูงทันที”
“เห้อ! ภารกิจฝันร้ายบ้าบอนี่มันไม่ง่ายเลย ความยากที่ไม่มีระดับดาวแถมยังไม่มีเวลาจำกัดอีกด้วย นี่เราคงจะไม่ติดอยู่ในนี้ไปตลอดชีวิตหรอกนะถ้าเราไม่สามารถฆ่าเ้ามนุษย์หนูตัวนี้ได้”
รอยหันไปมองสมุดอัญเชิญผีร้ายแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจ เพราะมันดูเหมือนจะไร้ประโยชน์สุด ๆเลยในเวลานี้ ผีร้ายที่ไม่สามารถเข้ามารับการโจมตีแทนรอยได้ แถมการโจมตีของมันก็แทบจะไร้ผลกับมนุษย์หนูที่มีความเร็วในการเคลื่อนที่ที่สูงนี่อีก ลูกไฟที่ไม่มีความแม่นยำแถมยังไร้ความเร็ว ดูยังไงก็ไร้ประโยชน์สุด ๆเลย ตัวเราที่ไม่มีอาวุธอะไรติดตัวยิ่งเลวร้ายเข้าไปใหญ่ ทักษะการต่อสู้อะไรกับเขาก็ไม่มี ต่อให้เมื่อก่อนที่เคยไปเป็ทหารจับปืนยิงเป้านิ่งมามากมายก็เถอะ แต่นั่นมันก็แค่เป้านิ่งที่ไร้ชีวิตจิตใจ แต่ที่เราต้องสู้นี่ซิมันคือสัตว์ประหลาดที่มีแต่ความหิวกระหาย พร้อมที่จะเข้ามาขย้ำหัวเราทุกครั้งที่มันเห็นว่าเราเป็เป้าหมายของมัน
ตอนนี้รอยมองไปที่สมุดอัญเชิญต่าง ๆก็ได้แต่นึกถึงหนังสืออัญเชิญโครงกระดูกนักรบที่ดูท่าทางน่าจะมีความหวังมากที่สุดในการสู้กับมนุษย์หนูแล้ว
รอยหยิบหนังสือปกสีแดงรูปเล่มหนาออกมาพร้อมกับภาพความทรงจำของยอดนักรบโครงกระดูกที่เข้ามาในหัว โครงกระดูกนับรบถูกอัญเชิญจากสนามรบขึ้นมาทำาระหว่างมนุษย์กับปีศาจ โครงกระดูกนักรบที่ถูกอัญเชิญขึ้นมาไม่ทันไรก็ถูกแรดขนาดใหญ่เท่ารถบรรทุกวิ่งผ่านมาเหยียบร่างโครงกระดูกนักรบจนแหลกละเอียดก่อนที่มันจะขึ้นออกมาจากพื้นดินซะอีก
“บ้าอะไรวะเนี่ย นี่มันกระจอกสุด ๆเลยไม่ใช่หรอ?”
โครงกระดูกนักรบผุดขึ้นมาจากดินด้วยความยากลำบากและก็นั่นแหละอย่างที่เห็นในความทรงจำก่อนหน้านี้ไม่มีผิด มนุษย์หนูะโเข้ามาเหยียบที่หัวของนักรบโครงกระดูกที่ยังลุกขึ้นมาจากพื้นดินไม่ทันเสร็จ หัวของมันที่รับน้ำหนักของมนุษย์หนูไม่ไหวก็แตกกระจายออกเป็เสี่ยง ๆรอยที่ยืนอึ้งก็ได้แต่ยอมรับชะตากรรมอีก 1 ชีวิตที่ต้องเสียไปอีกแล้ว
ภารกิจที่ 1 ล้มเหลว
“บ้าเอ้ย!! คิดว่าการตายมันเป็เื่ธรรมดาขนาดนั้นเลยหรือไงวะ?”
รอยสบถออกมาอย่างหัวเสียที่ต้องตายไปเป็ครั้งที่ 3 อย่างไร้ความหมายที่ไม่ได้แม้แต่จะแตะต้องตัวของเ้ามนุษย์หนูได้เลยสักนิด
รอบนี้รอยพยายามมองไปรอบ ๆเผื่อว่าสามารถเอาอะไรมาใช้ประโยชน์ได้แต่กลับไม่มีอะไรเลย มันมีแต่ความว่างเปล่าพื้นที่รอบ ๆที่มืดมิดที่ยากเกินจะมองเห็นก็ดูเหมือนจะว่างเปล่าไม่มีสิ่งใดใช้ได้เลย ยิ่งเดินออกไปไกลมากเท่าไหร่ก็ไม่พบกับจุดที่สิ้นสุด เหมือนกับว่าตรงจุดแท่นบูชาจะเป็พื้นที่ที่พิเศษ รอยไม่สามารถเดินออกไปไหนได้เลย พื้นดินรอบ ๆก็ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้ รอยพยายามนึกที่จะสร้างหลุมกับดักขึ้นมาแต่พอขุดลึกลงไปแล้ว เวลาผ่านไปไม่นานพื้นดินที่ถูกขุดตรงหน้าก็กลับฟื้นคืนสภาพขึ้นมาเป็ปกติเหมือนเดิม
รอยก็ได้พบกับความจริงที่ว่ามันไม่มีทางที่จะเปลี่ยนแปลงสภาพแวดล้อมหรือทางหนีออกไปได้เลย
รอยได้แต่นึกอยู่ในใจว่าอยากให้ฝันร้ายนี้มันผ่านพ้นไปสักทีจะได้ไม่ต้องมาทรมานกับการถูกฆ่าวนลูปอยู่อย่างนี้
รอยเดินกลับมาที่แท่นบูชาอีกครั้งหลังจากบ่นตัดพ้อกับชีวิตของตัวเองไปพักใหญ่ คราวนี้รอยกลับมามองดูกับอาวุธของอาชีพผู้ใช้คำสาปให้ถี่ถ้วนอีกครั้ง เพราะตัวเขาเองยังไม่สามารถเข้าใจหรือรู้ความสามารถอะไรของอาวุธแต่ละชนิดเลยว่ามันสามารถทำอะไรได้ ถ้าเรายังไม่ได้ทำการเลือกมันออกมาและอาวุธแต่ละชนิดเองก็ดูเหมือนจะมีความทรงจำต่าง ๆของตัวมันเองด้วย ถ้าเป็แบบนี้รอยคิดว่าต้องยิ่งทำความเข้าใจกับอาวุธแต่ละชนิดก่อนว่ามันสามารถทำอะไรได้ ถ้าเราไปเจอภารกิจที่ยากกว่านี้ขึ้นมาแล้วไม่รู้ว่าอาวุธชนิดนั้น ๆที่เราเลือกมันสามารถทำอะไรได้บ้าง ถึงตอนนั้นเราคงจะได้แต่ยืนงงแล้วคงตายอย่างโง่ ๆเหมือนกับที่ผ่านมาเป็แน่
ต่อจากนี้ไปก็เข้าสู่นรกที่แท้จริง เพราะรอยต้องเสียชีวิตไปถึง 2 ครั้งในการทำความเข้าใจกับอาวุธในแต่ล่ะชนิด ความตายนับครั้งไม่ถ้วนเปลี่ยนรอยจากคนที่มีแววตาหวาดกลัวทุกครั้งที่ต้องเจอกับมนุษย์หนูตรงหน้า ให้กลับกลายเป็คนชินชาไร้อารมณ์ ดูเหมือนว่าการตายนับครั้งไม่ถ้วนที่ผ่านมาจะเปลี่ยนจากรอยคนเดิมไปมิใช่น้อย
ร่างกายของรอยที่ผ่านการต่อสู้มามายนับครั้งไม่ถ้วนไม่มีการพัฒนาใด ๆขึ้นมาเลย มีแต่เพียงจิตใจของเขาเท่านั้นที่ดูเหมือนจะพัฒนาขึ้น จนถึงตอนนี้เหลือเพียงอาวุธชิ้นสุดท้ายที่เป็ดาบมือเดียวที่เขายังไม่ได้ทำการเลือกมัน ถึงแม้ว่ามีอาวุธที่เขาเคยเลือกมาก่อนหน้านี้จะทำให้เขาผ่านการทดสอบได้ แต่เขาก็ยังอยากที่จะลองเลือกอาวุธชิ้นสุดท้ายอยู่ดีเพราะไม่รู้ว่าอนาคตข้างหน้าของเขาจะต้องเจอกับอะไรบ้าง
รอยหยิบดาบมือเดียวที่ดูเหมือนจะพังแหล่มิพังแหล่ขึ้นมา รอยบิ่นมากมายที่ดูเหมือนจะผ่านศึกามามิใช่น้อย รอยมองดูก็ได้แต่ถอนหายใจด้วยความอนาถเพราะไม่รู้ว่าจะไปฟันเ้ามนุษย์หนูนั่นแล้วจะพังขึ้นมารึเปล่าก็ไม่รู้ แต่แล้วความทรงจำของผู้ใช้ดาบเล่มนี้ก็ผุดขึ้นมาให้เขาได้เห็นทันที
กลายเป็ว่าความน่ากลัวของดาบเล่มนี้ไม่ใช่ที่รูปลักษณ์ของมัน ความน่ากลัวของมันคือเมื่อเราจับดาบเล่มนี้เมื่อไหร่ิญญาก็จะหลุดออกจากร่างทันที รูปลักษณ์ของตัวดาบที่แท้จริงก็ปรากฏออกมาให้เห็น มันคืออาวุธิญญาไร้รูปที่คงสภาพให้เหมือนกับรูปลักษณ์ความถนัดของผู้ใช้มันคนล่าสุด ที่ใช้เปลี่ยนให้มันกลายเป็ดาบตัดิญญา ที่สามารถฟาดฟันิญญาของศัตรูให้ขาดออกจากร่างหลักได้นั่นเอง
แต่ข้อเสียอีกอย่างของมันก็คือเมื่อเราจับดาบเล่มนี้เมื่อไหร่ตอนนั้นแหละที่อันตราย ร่างหลักที่ยืนนิ่งอยู่กับที่มันไม่ต่างอะไรกับเป้านิ่งเลยมิใช่หรือ
รอยที่ิญญาหลุดออกจากร่าง รูปลักษณ์กายภาพของเขายังคงสภาพเดิม แต่ร่างกายตอนนี้กลายเป็เหมือนกับหมอกควันสีเขียว รอยเคลื่อนที่ออกไปดักรอใกล้จุดที่มนุษย์หนูจะโผล่ออกมา
ซ๊า!!
เสียงขู่ที่มาพร้อมกับดวงตาสีแดงคู่เดิมที่รอยคุ้นเคยกับมันเป็อย่างดี มนุษย์หนูเห็นร่างรอยที่ยืนนิ่งก็พุ่งออกมาอย่างไม่รอช้า แต่ด้วยร่างิญญาที่รอยดักรออยู่ก่อนแล้วฟันดาบิญญาไร้รูปออกไปเข้าที่่ขาของมนุษย์หนูเพื่อหยุดการเคลื่อนไหวของมัน แต่ภาพตรงหน้าสร้างความใให้กับรอยมิใช่น้อย สิ่งที่รอยฟันขาดมันคือขาของมนุษย์หนูนั่นแหละ แต่ที่ขาดออกมาไม่ใช่ขาจริง ๆของมนุษย์หนูแต่เป็ิญญาตรงส่วนขาของมันที่ขาดออกมา
มนุษย์หนูที่กำลังวิ่งเมื่อโดนดาบิญญาไร้รูปฟันเข้าไปก็ล้มกลิ้งตีลังกาเหมือนกับว่ามันสะดุดกับอะไรเข้าสักอย่าง
มนุษย์หนูพยายามลุกขึ้นมาด้วยขาทั้งสองข้างของมันแต่กลับกลายเป็ว่าขาของมันไร้เรี่ยวแรงที่จะลุกขึ้นมายืนหยัดขึ้นอีกครั้ง แต่มันก็ยังพยายามใช้มือทั้งสองข้างของมันที่เหลืออยู่พยายามคลืบคลานออกไปข้างหน้า เพราะเป้าหมายของมันยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม มันแทบจะไม่สนเลยว่าขาของมันใช้การไม่ได้
รอยขยับเข้ามาใกล้ ๆแล้วใช้ดาบฟันเข้าไปที่แขนทั้งสองข้างของมนุษย์หนูที่มันกำลังขยับเข้าไปใกล้ร่างของเขาเรื่อย ๆ
ฉับ! การฟันที่ไร้เสียงตัดแขนทั้งสองข้างที่มนุษย์หนูใช้ตัดหัวของรอยมาหลายครั้งนับไม่ถ้วนออกจากร่างอย่างกับตัดกิ่งไม้ แขนทั้งสองข้างที่อยู่ในรูปลักษณ์ิญญาสีเขียวของมนุษย์หนูลอยออกมาจากร่างอย่างช้า ๆ
รอยลองเอาเท้าไปเหยียบแขนข้างหนึ่งที่อยู่ข้าง ๆเท้าของเขา แขนข้างซ้ายของมนุษย์หนูถูกเหยียบจนแตกสลายหายไปราวกับควัน ิญญาของแขนซ้ายมนุษย์หนูที่แตกสลายไปก็ถูกดูดเข้ามาที่ร่างของรอยราวกับว่าตัวของรอยกลายเป็เครื่องดูดฝุ่น ความสดชื่นที่อธิบายเป็คำพูดไม่ได้ถาโถมซึมซับเข้ามาที่ร่างิญญาของรอยอย่างช้า ๆ
ซ๊ากก!
มนุษย์หนูร้องออกมาอย่างเ็ปทุกข์ทรมานเมื่อิญญาแขนของมันถูกเหยียบจนสลาย
มนุษย์หนูที่ไร้ิญญาแขนกับขาทั้งสองข้างตอนนี้มันไม่สามารถขยับส่วนนั้น ๆที่ถูกตัดออกไปได้เลยและนี่เป็ครั้งแรกเลยที่รอยได้เห็นแววตาที่หวาดกลัวของมนุษย์หนู
173
