ตอนที่ 21 มาหาถึงหน้าประตู
วาจาที่เอ่ยออกมานั้นยิ่งกว่าการเอาเกลือสาดลงบนาแของอีกฝ่ายเสียอีก
ตอนนั้นเองที่เซี่ยเหมียวเหมียวโกรธมากจนทนไม่ไหว “ใครใกล้ตายกัน? พี่สาวของข้าจะไม่ตาย ท่านแม่บอกว่าขอเพียงแค่ดูแลบำรุงนางอย่างดีก็สามารถหายดีได้...”
“พวกเ้านี่เถียงคำไม่ตกฟากกันทุกคนเลยสินะ? อยากโดนตบหรือไง! ข้าจะถลกหนังพวกเ้าเสีย” ป้าซุนลิ่วเอ่ยพลางคว้าเด็กสาวทั้งสองคน
เซี่ยเหมียวเหมียวและเซี่ยเสี่ยวหย่ากลัวมากจึงพากันสับส้นเท้าวิ่งหนีอย่างรวดเร็ว
ป้าซุนลิ่วจับพวกนางไม่ได้ จึงสั่งลูก ๆ ของตนทันทีว่า
"พวกเ้ายังยืนนิ่งอยู่ทำไมอีก? ยังไม่รีบช่วยข้าจับพวกนางอีก นังเด็กตัวแสบพวกนี้ หากวันนี้ข้าไม่ได้ให้บทเรียนแก่พวกนาง พวกนางก็จะไม่รู้ว่าท่านหม่าอ๋องมีสามตา*[1]”
เซี่ยเหมียวเหมียวและเซี่ยเสี่ยวหย่านั้นอายุเพียงเท่าไหร่เอง คนโตสุดอายุเพียงสิบสามปีเท่านั้น ซ้ำยังผอมแห้งจนหนังแทบจะห่อกระดูก ราวกับต้นอ่อนอย่างไรอย่างนั้น ทว่าลูกชายทั้งสองคนของป้าซุนลิ่ว คนโตนั้นโตพอ ๆ กับลูกชายคนโตของตระกูลเซี่ย ส่วนคนเล็กนั้นก็โตกว่าเซี่ยเหมียวเหมียวอยู่ดี เมื่อผนวกรวมกับร่างกายอันแข็งแรงสมบูรณ์ของป้าซุนลิ่ว แม่สามี รวมถึงพี่สะใภ้น้องสะใภ้ทั้งสองของนางอีก...
ให้ตายสิ ์! เซี่ยเหมียวเหมียวและเซี่ยเสี่ยวหย่าซึ่งถูกไล่ตามไปทั่วทั้งลานบ้านไหนเลยจะเป็คู่ต่อสู้ของพวกเขา ไม่นานนัก พวกนางก็ถูกพวกเขาไล่ทัน คนหนึ่งคว้าแขน อีกคนหยิกเข้าที่ขา ซ้ำยังมีคนคิดหาเศษหาเลยกับสาวน้อยพวกนี้ด้วย ชายหนุ่มซึ่งใกล้จะแต่งงานพลันเอื้อมมือไปััร่างกายของพวกนางอีกด้วย
เมื่อหางตาของเซี่ยต้ายาซึ่งยืนพยุงตัวเกาะประตูอยู่เหลือบไปเห็นเข้า ไหนเลยจะมามัวสนใจความเ็ปของร่างกายอีก เด็กสาวหยิบไม้กวาดที่ข้างกำแพงแล้วฟาดเข้าไปทันที
"พวกเ้าทำอะไร?!"
“ปล่อยน้องสาวของข้า!”
"ข้าจะสู้กับพวกเ้าเอง!"
...
เซี่ยเหมียวเหมียวและเซี่ยเสี่ยวหย่าส่งเสียงร้องอย่างน่าสงสาร
"โอ๊ย... ช่วยด้วย! มีคนจะทำร้าย ช่วยด้วย!"
ที่ลานบ้านข้าง ๆ ป้าหลิวซึ่งกำลังยุ่งอยู่พลันสะดุ้งเมื่อได้ยินเสียงกรีดร้อง
“มีเื่อะไรกัน? คงไม่ใช่ว่าไป๋เพ่ยเพ่ยบ้าขึ้นมาอีก แล้วทุบตีเด็ก ๆ หรอกใช่ไหม?! ก็ดี ๆ กันอยู่ จะไปทุบตีใครทำไมอีก?”
เอ่ยจบ ก็เดินออกจากบ้านไป
เมื่อชุยเม่ย ผู้เป็สะใภ้ซึ่งอยู่ลานบ้านเช่นกันเห็นดังนั้น ก็อารมณ์เสียขึ้นมาเล็กน้อย "ท่านแม่ ท่านจะไปสนใจพวกนางทำไม? นางกำลังสั่งสอนลูก หากท่านจะเข้าไปยุ่ง คนเขาจะไม่พอใจเอาได้...”
น่าเสียดายที่ป้าหลิวไม่ได้รอให้นางพูดจบก็เดินออกจากลานบ้านไปแล้ว
ครั้นนางเดินไปที่ทางเข้าลานบ้านของตระกูลเซี่ย ก็ทันเห็นป้าซุนลิ่วผลักเซี่ยต้ายาลงบนพื้นพอดี
ไม่ใช่ไป๋เพ่ยเพ่ยที่ไล่ตี แต่เป็คนนอกหรอกหรือ?!
แล้วไป๋เพ่ยเพ่ยและเซี่ยเหล่าเอ้อร์เล่า?
ตายกันหมดแล้วหรือไง?
ป้าหลิวะโว่า "พวกเ้าทำอะไรกัน?"
จากนั้นนางก็ะโสุดเสียงออกไปข้างนอก "ช่วยด้วย แย่แล้ว มีคนมาพังบ้านเหล่าเซี่ย!"
เมื่อป้าซุนลิ่วเห็นว่าเป็นาง ก็ยิ่งเดือดดาล "เ้าแซ่หลิว เ้ามายุ่งเื่ของชาวบ้านทำไม? ที่ข้าทุบตีอยู่ก็เป็คนของนังแพศยาไป๋เพ่ยเพ่ยนั่น เกี่ยวอะไรกับเ้า? หากเ้าจะยุ่งเื่ของคนอื่น ข้าก็จะจัดการเ้าด้วย“
ป้าหลิวไม่กลัวป้าซุนลิ่ว นางพับแขนเสื้อขึ้นแล้วก่นด่า
"เ้าเป็ประสาทไปแล้วหรือไง? หากเ้ามีความแค้นกับไป๋เพ่ยเพ่ย ก็ไปหาไป๋เพ่ยเพ่ย เ้าเอาชนะนางไม่ได้ กลับมาฉวยโอกาสในตอนที่บ้านนางไม่มีผู้ใหญ่อยู่บ้าน เอาความโกรธนั้นมาลงกับเด็ก ๆ ใช่หรือไม่? เ้ายังเป็คนอยู่หรือเปล่า?
หากเ้าทำเช่นนี้ ในอนาคต คนในหมู่บ้านนี้จะยังมีใครกล้าคบค้าสมาคมกับเ้าอีก ไม่แน่ว่าการที่เ้าก้าวเท้าเข้ามาหาเื่ให้เขาขุ่นเคืองก่อน ลูกของเ้าเองนั่นแหละที่จะต้องทนทุกข์ทรมานจากการไปล่วงเกินคนอื่นของเ้า...”
ทันทีที่เซี่ยต้ายาเห็นว่ามีคนมาหยุดไว้ นางก็ไม่สนใจความเ็ปบนร่างกายตัวเองแล้วรีบร้องขอความช่วยเหลือ
"ป้าหลิวได้โปรดช่วยเหมียวเหมียวกับเสี่ยวหย่าด้วย พวกเขาไม่ใช่แค่ทำร้ายพวกนาง แต่ยังปล่อยให้โก่ววาฉีกเสื้อผ้าของน้องสาวของข้าด้วย... น้องสาวของข้าอายุเพียงเท่านี้ หากถูกฉีกเสื้อผ้าจริง ต่อไปจะมีหน้าไปพบใครอีก?”
ป้าหลิวเดิมทีคิดว่าเป็เพียงการวิวาททำร้ายกัน แต่เมื่อนางได้ยินว่ามีเื่เช่นนี้ หญิงสูงวัยจึงหันมองไปและเห็นว่าลูกชายคนโตของป้าซุน ซุนโก่ววานั้นอยู่ข้าง ๆ เด็กสาวทั้งสอง และบนร่างกายของเซี่ยเหมียวเหมียวที่โตกว่านั้นมีร่องรอยของการถูกฉีกเสื้อผ้าอยู่ด้วย ทำเอาสีหน้าของนางแปรเปลี่ยนไปทันควัน
“สารเลวนัก! พวกเ้ายังมีความเป็คนอยู่หรือไม่?! พวกเ้าอยากกลายเป็คนที่ไม่มีลูกหลานสินะ? ถึงได้ให้กำเนิดลูกชายสารเลวเช่นนี้มา ยังไม่รีบปล่อยนางอีก...”
“นี่มันบาปกรรมนะ!”
ซุนโก่ววา ลูกชายคนโตของป้าซันลิ่วกล้าทำเพราะไม่มีคนนอก อาศัยว่าไม่มีใครรู้ มาตอนนี้ ทันทีที่ถูกเอ่ยเรียก สีหน้าของเขาก็พลันอับอายขึ้นมา ก่อนจะรีบดึงมือออกไปซ่อนไว้ด้านข้าง
ผู้หญิงในตระกูลซุนนั้นไม่มีใครสังเกตเห็นสิ่งนี้จริง ๆ ตอนนี้เมื่อถูกเปิดเผยออกมาพวกนางก็ไม่ได้แปลกใจเลยแม้แต่น้อย ท้ายที่สุดแล้ว คนนอกไม่รู้ว่าซุนโก่ววามีพฤติกรรมอันน่ารังเกียจอย่างไร แต่คนในครอบครัวจะไม่รู้เชียวหรือ?
โดยเฉพาะอย่างยิ่งพี่สะใภ้น้องสะใภ้ทั้งสองของป้าซุนลิ่ว พวกนางยังเคยได้ยินลูกสาวพร่ำบอกว่าซุนโก่วว่ามาแอบดูพวกนางอาบน้ำ
บรรดาญาติ ๆ ในครอบครัวหากต้องแตกคอกันก็คงไม่ดีนัก พวกนางจึงทำได้เพียงคอยจับตาดูเด็กสาวในบ้าน ให้อยู่ห่างจากซุนโก่ววาให้ไกลออกไปอีกสักหน่อย
รู้หรือไม่นั่นก็เื่หนึ่ง แต่จะยอมรับหรือไม่ เป็อีกเื่หนึ่ง ลูกชายของพวกเขาจะแต่งงานเร็ว ๆ นี้ ป้าซุนลิ่วไหนเลยจะปล่อยให้ซุนโก่วววามีชื่อเสียงที่ไม่ดีแบบนี้ติดตัวไป จึงรีบะโทันที
“นังแพศยา! นังโสเภณีผ่านมือชายมานับพัน อายุเพียงเท่านี้ก็คิดจะให้ท่าผู้ชายแล้ว ก็เหมือนกับแม่ที่หน้าด้านไร้ยางอายของพวกเ้านั่นแหละ ล้วนแล้วแต่ไม่ใช่ของดี...”
ไม่ว่าจะนังแพศยา นังโสเภณี ของเหม็นเน่าสกปรกใดล้วนถูกพ่นออกมาจากปาก อยากจะเหยียบย่ำเด็กสาวทั้งสองไว้ใต้เท้า ให้พวกนางเละเทะในสายตาคนอื่น
เมื่อถูกสวมหมวก*[2] ใบใหญ่เช่นนี้เข้า เซี่ยเสี่ยวหย่าก็กลัวมากเสียจนร้องไห้ฟูมฟายออกมา
สีหน้าของเซี่ยเหมียวเหมียวพลันขาวซีด ไม่รู้ว่าต้องทำเช่นไร
เซี่ยต้ายารู้สึกว่าราวกับท้องฟ้าถล่ม หากเป็นางก็ยังพอว่า แต่หญิงชั่วร้ายคนนี้กลับจะสาดน้ำโคลนใส่น้องสาวของนางเช่นนี้ได้อย่างไร? แล้วในอนาคตน้องสาวของนางจะทำอย่างไรกัน...
"ข้าจะฆ่าเ้า!"
เซี่ยต้าถูกอาบไปด้วยความโกรธรุดเข้าไปหาป้าซุนลิ่ว
ป้าหลิวนั้นกำลังปกป้องเซี่ยเหมียวเหมียวและเซี่ยเสี่ยวหย่า จึงไม่อาจห้ามนางไว้ได้ทัน ทำได้เพียงเฝ้าดูเซี่ยต้ายาถูกป้าซุนลิ่วคว้าตัวไว้ แล้วดึงเสื้อผ้าของเซี่ยต้ายาออก ก่อนจะตบเสียงดัง “เพียะ!” ไปยังใบหน้าของเซี่ยต้ายา
“ของชั้นต่ำ! พอข้าไม่ตบเ้า ตอนนี้ิัของเ้าคงจะคันมาเลยสินะ ยังกล้าจะมาสู้กับข้าอีก เดี๋ยวข้าจะถลกหนังเ้าเสีย...”
เซี่ยเหมียวเหมียวและเซี่ยเสี่ยวหย่าซึ่งกำลังเฝ้ามองเซี่ยต้ายาถูกทำร้ายด้วยตาเนื้อของตัวเองก็พลันกรีดร้อง "อา... พี่สาว! พี่สาวใหญ่"
ไป๋เพ่ยเพ่ยและเซี่ยเหลาเอ้อร์เอ้อระเหยลอยชายจึงมาถึงช้า ทันทีที่พวกเขาเดินมาใกล้ถึงบ้าน ก็เห็นคนจำนวนไม่น้อยวิ่งไปทางบ้านของตน
ทันทีที่ได้ยินเสียงร้องห่มร้องไห้มาจากลานบ้าน นางก็สาวเท้าออกวิ่งตรงไปที่บ้านโดยพลัน
เมื่อผู้คนเห็นไป๋เพ่ยเพ่ยก็รีบหลบทางให้นาง
ไป๋เพ่ยเพ่ยรีบไปยังประตูเข้าลานบ้าน ได้ทันเห็นว่าป้าซุนลิ่วกำลังลงมือทำร้ายเซี่ยต้ายา ทั้งหัวใจและิญญาของนางสั่นเทา "เ้าช่างกล้า"
“ข้ากล้า ทำไม? ข้ากล้าทำต่อหน้าเ้าเสียด้วยซ้ำไป” ป้าซุนลิ่วมองไปยังไป๋เพ่ยเพ่ยที่ในที่สุดก็ปรากฏตัว ใบหน้าของนางฉายชัดถึงความลำพองใจ
ครั้งนี้นางไม่ได้ตัวคนเดียว นางไม่เชื่อหรอกว่าคนมากมายถึงเพียงนี้จะยังเอาชนะไป๋เพ่ยเพ่ยไม่ได้อีก?
ไม่เพียงแต่กล่าวเช่นนั้น นางยังตบเซี่ยต้ายาอีกครั้งต่อหน้าไป๋เพ่ยเพ่ย
เมื่อเด็กสาวทั้งสามคนในลานบ้านเห็นร่างของไป๋เพ่ยเพ่ย แสงแห่งความหวังก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของพวกนาง
เืร้อนในกายของไป๋เพ่ยเพ่ยพลุ่งพล่าน หญิงสาวพุ่งเข้าไปดึงตัวเซี่ยต้ายาออกมาอย่างแรง ก่อนจะเตะเข้าที่ท้องของป้าซุนลิ่ว จนทำให้นางกระเด็นออกไปทันที
“กล้าตีลูกสาวข้าหรือ? เช่นนั้นข้าจะเอาชีวิตเ้า”
เซี่ยต้ายาโซซัดโซเซ รู้สึกว่าตัวเองนั้นยังไม่ทันได้ยืนให้มั่น ก็ถูกคนดึงให้ล้มลงไปกับพื้น จากนั้นคนอยู่ข้าง ๆ นางก็หายไป
ทันทีหลังจากนั้น ฉากที่น่าตกตะลึงก็พลันปรากฏขึ้น
ป้าซุนลิ่วกรีดร้องอย่างน่าสมเพช ไม่ทันที่นางจะได้พยุงตัวลุกขึ้น ก็ถูกไป๋เพ่ยเพ่ยที่ตามมาจัดการนางเตะสวนกลับ ลูกเตะนั้นรวดเร็วรุนแรง พร้อมกับปากที่ก่นด่าสาปแช่ง
"หยุดทำร้ายนาง! หยุดทุบตีนางเสีย! พอข้าไม่อยู่ เ้าก็อยากจะพลิกฟ้า กล้าที่จะทุบตีลูกสาวของข้า ข้าจะเอาให้เ้าถึงตายเลย...”
*[1] ท่านหม่าอ๋องมีสามตา หมายถึงเทพองค์หนึ่งซึ่งมีรูปลักษณ์น่าเกรงขาม มีสามตา โดยเปรียบเทียบแสดงถึงความร้ายกาจ
*[2] สวมหมวกในที่นี่หมายถึงการตีตราแปะป้ายใส่ร้ายคนอื่น
274
