เมืองเงาไม้ไม่มีทางอ้อม
เรนบอกเื่นี้ขณะยืนอยู่ที่ขอบเมืองมองเข้าไปในพื้นที่ที่แสงมีสีต่างออกไป ไม่มืดกว่าป่าปกติ แต่แสงมีสีเงินราวกับแสงจันทร์ตอนกลางวัน ทั้งที่ตอนนี้ยังบ่ายอยู่
"มีทางอ้อมอยู่แต่ใช้เวลาเพิ่มสามวัน" เขาพูด "และในสามวันนั้นจินกับครุฑจะตีวงแคบลง"
"เข้าใจแล้ว"หลินพูด มองเข้าไปในเมือง "แล้วกฎในนั้นคืออะไร?"
"มณีบอกแล้ว"
"บอกอีกครั้งได้ไหม?"
เรนมองเธอ"เงาจะพูด จงฟัง แล้วยอมรับว่าสิ่งที่เงาพูดมีจริง ไม่ต้องแก้ไขทันทีไม่ต้องตอบ แค่รับรู้"
"แล้วเงาของคุณล่ะ?"
"ฉันรู้จักเงาของตัวเอง"เรนพูดเรียบ "ตามมา"
หลินก้าวเข้าไปในเมืองเงาไม้
แสงเปลี่ยนทันทีสีเงินที่ผสมกับทอง ต้นไม้ในเมืองนี้เตี้ยกว่าป่าปกติ ลำต้นเรียบและสีเข้มราวกับทำจากหินมากกว่าไม้ ไม่มีใบ แต่มีกิ่งที่ยื่นออกมาในมุมที่ดูตั้งใจราวกับถูกออกแบบมาให้เงาตกในทิศที่้า
แล้วหลินก็มองเห็นเงาของตัวเอง
ไม่ใช่เงาบนพื้นแต่เงาที่ยืนอยู่ตรงหน้า รูปร่างเหมือนหลินทุกอย่าง ผมเหมือนกัน เสื้อยืดเหมือนกันแต่สีดำล้วน ไม่มีรายละเอียด เหมือนโครงสีดำที่ถูกตัดมาจากรูปหลิน
ไม่ขยับตามหลิน
ยืนนิ่งมองหลิน
"สวัสดี"เงาพูด เสียงเหมือนหลินทุกประการ "มาช้ามากเลย"
หลินอยากปล่อยมุกมากรู้สึกได้ว่าสมองกำลังคิดมุกหลายมุกพร้อมกันแต่รู้สึกว่าถ้าพูดปล่อยมุกกับเงาของตัวเอง มันจะไม่ทำงาน เงารู้มุกของเธอทั้งหมด
"ฉันรู้ว่าคุณจะพูดอะไร"เงาพูด ราวกับอ่านความคิด "คุณจะบอกว่า 'โอเค นี่แปลกมาก' หรือไม่ก็พูดว่า'อย่างน้อยเงาของฉันดูดีนะ' คุณมีมุกสำรองสี่อย่างสำหรับสถานการณ์ประเภทนี้"
หลินหุบปาก
"เธอรู้ไหมว่าทำไมอันถึงรักเธอ?"เงาถาม น้ำเสียงเปลี่ยน ไม่เ็า แต่ตรงกว่า หนักกว่า"เพราะอันไม่เคยได้ยินหรือรู้จักหลินที่แท้จริง อันรู้จักหลินที่ตลก หลินที่กวนหลินที่มีมุกทุกสถานการณ์ แต่ไม่รู้จักหลินที่กลัว"
"อันรักฉัน—"
"อันรักเวอร์ชันของเธอที่เธอเลือกให้เขาเห็น"เงาพูดตัดบท ไม่โหดร้าย แต่ชัดเจน "นั่นไม่ใช่เื่เลวแต่ก็ไม่ใช่เื่จริงทั้งหมด"
หลินเดินต่อ
เงาเดินตามไม่ตามหลัง แต่เดินอยู่ข้างๆ ห่างสองก้าวเหมือนเพื่อนที่ไม่ได้ถูกเชิญแต่ก็ยังตามมา
"ทุกครั้งที่อันร้องไห้"เงาพูดต่อ "เธออยู่ที่ไหน?"
หลินไม่ตอบ
"กำลังคิดมุกอยู่ใช่ไหม?"เงาพูด ไม่เสียดสี แค่ถาม "ทุกครั้งที่บรรยากาศในบ้านหนักขึ้นเธอชอบปล่อยมุกเพื่อทำให้มันเบาลง เพราะเธอคิดว่านั่นคือสิ่งที่เธอทำได้ดีที่สุดแต่บางครั้งสิ่งที่อัน้าไม่ใช่มุก"
"ฉันรู้"หลินพูดโดยไม่ตั้งใจ เสียงเบา
"รู้แต่ยังทำ"
"ใช่"
เงาเดินเงียบไปสักพัก
"ฉันแค่อยากให้เขาโอเค"หลินพูด ไม่แน่ใจว่าพูดกับเงาหรือพูดกับตัวเอง"และถ้าทำให้เขาหัวเราะได้มันดูเหมือนโอเค ถ้าเขาหัวเราะได้ก็แปลว่าโอเค"
"นั่นไม่ใช่ตรรกะที่ใช่"
"ฉันรู้"
"แต่มันก็พอใช้งานได้"เงาพูด น้ำเสียงเบาลง "ทำแบบนี้มายาวนาน แต่มันก็พอใช้งานได้"
หลินเดินต่อเงาเดินข้างๆ ทั้งสองเงียบอยู่พักหนึ่ง
เรนเดินเข้ามาจากทางขวาก้าวมายืนระหว่างหลินกับเงา ท่าทางที่บอกว่ารู้ว่ากำลังทำอะไรอยู่
เงาหยุดมองเรน แล้วยิ้ม
"และเธอ"เงาพูดกับเรน "ยังไม่บอกเธอเื่อิงใช่ไหม?"
เรนไม่ขยับ
"ยังไม่บอกว่าอิงคือใครกับเธอยังไม่บอกว่าทำไมเธอถึงรู้จักเสียงของน้องสาวเธอในเสียงของมนุษย์คนนี้ยังไม่บอก—"
"พอ"เรนพูด น้ำเสียงเงียบ แต่มีน้ำหนัก
เงาหยุดพูดแต่ยังยิ้มอยู่
"เดิน"เรนพูดกับหลิน ไม่มองหลิน มองเงา
หลินเดินออกจากที่นั้นเรนเดินข้างๆ เงาไม่ตาม หยุดอยู่ที่เดิม
ออกมาจากเมืองเงาไม้แล้วทั้งสองยืนอยู่ที่ขอบฝั่งโน้น ป่าปกติข้างหน้า แสงสีทองแทนที่สีเงิน
หลินหายใจออก"โอเค"
เรนยืนข้างๆไม่พูด ไม่ขยับ
หลินมองเขามองหน้าที่แข็งกว่าปกติ ไม่ใช่แข็งแบบตอนอยู่หน้างานแต่แข็งแบบคนที่กำลังกลั้นบางอย่างไว้
"เงาของเธอพูดอะไร?"หลินถาม เสียงเบา
"ไม่สำคัญ"เรนพูดทันที
หลิน"น้ำเสียงที่เธอพูดว่า 'พอ' กับเงาฉัน มันฟังดูสำคัญมาก"
เรนนิ่ง
"โอเค"หลินพูด "ฉันไม่กดดัน เธอไม่ต้องบอก"
เรนมองเธอประหลาดใจเล็กน้อย แบบเดิมที่ทำทุกครั้งที่หลินไม่ทำในสิ่งที่เขาคาดไว้
"ฉันได้ยินนิดหน่อย"หลินพูด "แต่ฟังไม่ชัด"
"เธอฟังได้ดีกว่านั้น"
"ได้ยินว่ามีชื่ออิง"หลินพูดตรง "แล้วก็ได้ยินว่ามีเื่น้องสาว"
เรนเงียบ
"ฉันรู้ว่าสองเื่นั้นเชื่อมกัน"หลินพูดต่อ "และฉันรู้ว่าเธอจะบอกเมื่อพร้อมฉันแค่อยากให้รู้ว่าฉันไม่ได้ไม่อยากฟัง"
ป่าเงียบรอบข้าง
เรนมองหลินนานกว่าที่เคยมองตอนไม่ตอบคำถาม
"โอเค"เขาพูดในที่สุด
แค่นั้นแค่คำเดียว แต่หลินรู้สึกว่ามันเป็คำที่หนักกว่าคำอื่นๆ ที่เรนพูดมา
แล้วเขาก็หันหน้าเดินต่อเข้าป่า
หลินเดินตามความรู้สึกที่ค้างอยู่จากเมืองเงาไม้ไม่ได้หาย แต่ไม่หนักเท่าก่อน
บางทีการที่มีคนรับรู้อยู่ก็พอ
3.84M
