ผมรู้สึกได้ถึงลางสังหรณ์ร้ายในตอนนั้นเองคิมนัมอุนก็หยิบอะไรบางอย่างออกมาจากกระเป๋า...ปลายมีดคมกริบสะท้อนแสงจากหลอดไฟสีขาวทิ่มแทงตา
มีดแมกไกเวอร์[1] สำหรับพกพา ลืมไปเสียสนิทเลยว่าเด็กนี่มันเป็โอตาคุทหารเข้ากระดูกดำ
ขวับบบบ!
สกิลเทคนิคต่อสู้ของ[ต่อสู้ด้วยมีด] ผสานเข้ากับสกิลเสริมพละกำลังอย่าง [ความชั่วร้าย]
ทิศทางของปลายมีดเล่มนั้นมันชัดเจนอยู่แล้ว
[หัวใจ]
การโจมตีที่ต่อให้รู้ทิศทางก็ไม่อาจหลบเลี่ยงได้ผมตัดสินใจอย่างรวดเร็วถ้าเป็การโจมตีที่หลบเลี่ยงไม่ได้ละก็ หากจำเป็จริง ๆ สู้รับมันไว้ด้วยการพยายามหลบเลี่ยงความเสียหายให้ได้มากที่สุดย่อมดีกว่า
คมมีดเฉียดหัวใจไปหวุดหวิดมันแทงลึกลงมายังบริเวณหัวไหล่แทน
เจ็บเจ็บชะมัด ความเ็ปราวกับผิวไหม้ไฟมันให้ความรู้สึกแบบนี้นี่เองสายตาผมเริ่มพร่ามัว รู้สึกได้ถึงความตายที่คืบคลานเข้ามา
“ฮ่า ๆ ตายซะเถอะ!”
กว่าซีนาริโอจะสิ้นสุดลงยังเหลือเวลาอีกหนึ่งนาทีสามสิบวินาทีผมเหลือบมองไปทางผู้สูงอายุคนนั้น รู้สึกผิดกับอีกฝ่ายเหมือนกันแต่ตอนนี้ผมคงได้แต่ใช้ ‘วิธีนั้น’ แล้ว
“โรงเรียนมัธยมปลายชองอิล ชั้นปีที่สอง คิมนัมอุนฉันมีคำถามข้อหนึ่งอยากจะถามนาย”
“...อะไร”
“ไข่แมลงถือเป็ ‘สิ่งมีชีวิต’ ใช่หรือไม่ใช่”
ผมหยิบเอาซากตั๊กแตนที่ฆ่าไปเมื่อครู่ออกมาจากกระเป๋ากางเกงถุงไข่ของมันหนาอวบอ้วน
เสียงบดขยี้ดังแผละพร้อมกับของเหลวที่ไหลทะลักออกมาััชื้นแฉะชุ่มเยิ้มไปทั่วมือให้ความรู้สึกน่าขยะแขยงขณะเดียวกันก็ได้ยินเสียงข้อความดังขึ้น
...
[คุณได้ฆ่าสิ่งมีชีวิต]
[ได้รับ 100 เหรียญเป็รางวัลเพิ่มเติม]
[คุณได้ฆ่าสิ่งมีชีวิต]
[ได้รับ 100 เหรียญเป็รางวัลเพิ่มเติม]
...
เสียงข้อความจำนวนนับไม่ถ้วนดังก้องอยู่ในหูคิมนัมอุนขมวดคิ้วแน่น
“ไข่แมลง? จู่ ๆ พูดเื่บ้าอะไรคิดจะถ่วงเวลาหรือไง”
“ก็ประมาณนั้น”
“ฉันจะไปรู้เื่บ้า ๆ แบบนั้นได้ไง ฉันหลับตลอดคาบเรียนชีวะนั่นแหละ”
คิมนัมอุนยิ้มราวกับมันเป็เื่น่าสนุกที่ได้เห็นไหล่ของผมอาบย้อมไปด้วยเื
“แต่ฉันมีเื่ที่แน่ใจอยู่อย่างหนึ่ง รู้มั้ยว่าอะไร”
“อะไรล่ะ”
“แกจะต้องตายตอนนี้ยังไงล่ะ!”
มีดแมกไกเวอร์ของคิมนัมอุนเคลื่อนไหวก่อนที่เขาจะพูดจบเสียอีกมันเป็การโจมตีที่หลบได้ลำบากเหมือนเคย
[คุณได้รับเหรียญจำนวนมาก! คุณ้าตรวจสอบคำแนะนำในการใช้เหรียญหรือไม่]
ผมจัดการข้ามคำแนะนำต่างๆ นานาที่ดังขึ้นมาในหู อย่างไรมันก็เป็เื่ที่ผมรู้ดีอยู่แล้วไม่จำเป็ต้องฟังซ้ำอีกรอบหรอก
“ไม่ใช่ คนที่จะตายคือนายต่างหาก”
พร้อมกับที่คำพูดประโยคนั้นดังออกจากปากผมก็พึมพำอะไรบางอย่างอยู่ในใจ
[ใช้ 2,700 เหรียญ เพิ่มค่า ‘ความแข็งแกร่ง’]
[ความแข็งแกร่ง Lv.1 -> ความแข็งแกร่ง Lv.10]
[เลเวลความแข็งแกร่งเพิ่มสูงขึ้นมาก!]
[ความทนทานของร่างกายเพิ่มสูงขึ้นมาก!]
มีดแมกไกเวอร์ของคิมนัมอุนแทงเข้ามายังหัวใจของผม...พูดให้ถูกก็คือพยายามจะแทงเข้ามา
บริเวณผิวมีเพียงแค่รอยข่วนราวกับมันครูดเข้ากับหินก้อนั์ ั์ตาของคิมนัมอุนเต็มไปด้วยความตกตะลึง
“ได้ยังไงกัน!”
“ฉันจะบอกคำตอบที่ถูกต้องของคำถามเมื่อกี้นี้ให้ คำตอบคือ‘ไข่เป็สิ่งมีชีวิต’ ยังไงล่ะ”
“วะ...ว่าไงนะ”
“และตั๊กแตนที่กำลังอยู่ใน่ขยายพันธุ์ก็จะออกไข่จำนวนกว่าร้อยฟองในครั้งเดียว”
ไข่สิ่งมีชีวิตร้อยชีวิต
น่าเสียดายเวลาที่เหลือกระชั้นชิดเกินกว่าจะช่วยให้คิมนัมอุนหัวทึบคนนี้ได้ประมวลผลทำความเข้าใจข้อมูลพวกนั้น
“พล่ามบ้าอะไรวะ!”
“ไม่คิดอยู่แล้วว่านายจะเข้าใจ เอาละ ตอนนี้เหลืออีกแค่หนึ่งนาที”
ความหวาดกลัวเริ่มปรากฏขึ้นบนใบหน้าของคิมนัมอุน
“อ๊าาาาา! ตาย! ตายซะ!”
ทิศทางของมีดแมกไกเวอร์พุ่งเล็งตรงมายังลำคอผมจงใจไม่ป้องกันการโจมตีนั่น
ฉึกกกก!คงเพราะเป็บริเวณที่อ่อนนุ่มกว่าหน้าอกจึงทิ้งรอยแผลเอาไว้ลึกกว่าเมื่อครู่นี้อยู่หน่อย แต่ก็ไม่ได้ทำให้รู้สึกเจ็บอะไร
“คิมนัมอุน”
ผมมองเลยไปด้านหลังคิมนัมอุนผู้ซึ่งกำลังดิ้นรนคนมากมายยังคงพยายามไล่จับแมลงกันอยู่พวกคนที่ไม่ลังเลเลยที่จะทำร้ายคนอื่นแค่เพื่อให้ตัวเองได้มีชีวิตรอด
“ที่นายพูดเมื่อกี้น่ะถูกแล้วทั้งฉันทั้งนายต่างก็เป็มนุษย์ประเภทเดียวกัน”
พวกเขาเป็คนที่ผมสามารถช่วยได้ถ้าอยากจะช่วย
“แม่ง! อะไรวะ! ทำไมไม่ตายสักที! ทำไมฆ่าไม่ตาย!”
ห้าสิบห้าวินาทีห้าสิบวินาที สี่สิบห้าวินาที
มีดยังคงกระหน่ำแทงลงมาแต่ก็เหลือทิ้งไว้แค่รอยบาดบาง ๆ เืไหลรินออกมาเป็ทางแต่คมมีดไม่อาจแทงลึกลงไปใต้ผิวเนื้ออ่อนได้
ตอนที่คิมนัมอุนอ้าปากพูดอีกครั้งก็เหลือเวลาแค่สามสิบวินาทีแล้วคิมนัมอุนโยนมีดในมือทิ้งเด็กหนุ่มคุกเข่าลงตรงหน้าผม
“ชะ...ช่วยด้วย”
ยี่สิบห้าวินาที
“บอกให้ช่วยไง! ได้โปรด! ช่วยฉันด้วย!”
“ฉันเหรอ ทำไมล่ะ”
ยี่สิบวินาที
“ชะ...ชีวิตคนมันสำคัญไม่ใช่เหรอไง!นั่นเป็เื่แน่นอนอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ!”
“นั่นมันกฎของ ‘โลกเก่า’ ต่างหากล่ะ นายพูดเองไม่ใช่หรือว่าโลกใบใหม่ก็ต้องมีกฎเกณฑ์ใหม่”
สิบวินาที
“ไม่...ไม่! ฉันยังไม่อยากตาย! อ๊าาาาาาา!”
ห้าวินาที
คิมนัมอุนกรีดร้องโหยหวนเขาวิ่งตรงเข้ามา ยกมีดขึ้นเล็งมาที่ั์ตาของผมวินาทีที่คมมีดกำลังจะแทงลงมาบนกระจกตานั้นเอง...
[สิ้นสุดระยะเวลาที่กำหนด]
เสียงปิ๊บๆ ๆ ดังขึ้นพร้อมกับศีรษะของคิมนัมอุนที่ะเิกระจุย
[เริ่มคำนวณการเก็บค่าบริการ]
เริ่มจากคิมนัมอุนตามด้วยศีรษะของผู้คนที่ะเิกระจายไปทั่วทุกหนแห่ง
หนึ่งสอง สาม สี่...
ศีรษะทั้งหลายที่ะเิออกราวกับพลุไฟที่บอกให้รู้ว่าโลกได้เข้าสู่ยุคสมัยใหม่แล้ว
ผมเฝ้ามองทัศนียภาพตรงหน้าท่ามกลางความรู้สึกผิดความรู้สึกดีใจเล็กน้อย และความเฉยชาที่ไม่อาจรู้ได้ว่าเกิดขึ้นเพราะเหตุใด
ทำไมกันนะทั้ง ๆ ที่เห็นภาพพวกนี้แล้วทำไมผมถึงยังสงบนิ่งได้อยู่อีกราวกับว่าแค่กำลังอ่านนิยายเื่หนึ่ง
[คุณได้ลงมือสังหารสิ่งมีชีวิตทั้งหมด 124 ชีวิต]
[ประวัติการสังหาร : ตั๊กแตน 1 ตัว ไข่ตั๊กแตน 123ฟอง]
[เนื่องจากลงมือสังหารสิ่งมีชีวิตที่ไม่อาจกระทำการขัดขืนได้จำนวนเหรียญที่ได้รับจะถูกลดลงครึ่งหนึ่ง]
[คุณได้รับเหรียญทั้งหมด 6,200 เหรียญ]
[จำนวนเหรียญที่ใช้ในการอัปเลเวลค่าสถานะถูกหักลบโดยอัตโนมัติ]
[คุณได้รับเหรียญทั้งหมด 3,500 เหรียญ]
[บรรลุ ‘เพชฌฆาตสังหารหมู่’ จากการสังหารจำนวนมากได้สำเร็จ]
ใบหน้าของผมสะท้อนอยู่บนกระจกรถไฟอันแสนมืดมิดนั่นเป็สีหน้าที่ไม่เคยได้เห็นมาก่อนเลยสักครั้งแม้ว่าจะเคยส่องกระจกมาจำนวนนับครั้งไม่ถ้วน
ผมเช็ดหยดเืที่เลอะเปรอะแก้มออกแต่คราบเืนั่นก็ไม่หายไปพอลองสังเกตดูอีกทีถึงได้เห็นว่ามันเป็เืที่เลอะอยู่บนกระจกต่างหาก
ผมรู้สึกว่าร่างกายโงนเงนเซถลาเล็กน้อยรถไฟเริ่มออกวิ่งอีกครั้งเกิดเป็เสียงกึก ๆ ๆ
ความมืดมิดถูกชำระล้างด้วยแสงอาทิตย์ที่สาดส่องเข้ามาผ่านทางหน้าต่างรถไฟฟ้าสายสามวิ่งขึ้นสู่พื้นดินมุ่งหน้าจากอับกูจองไปยังอกซู
นอกหน้าต่างเผยให้เห็นทัศนียภาพของกรุงโซลรวมถึงแม่น้ำฮัน
อาาา...
ใครบางคนหลุดอุทานเสียงแ่เสียงอุทานผสมความรู้สึกโล่งใจว่าตัวเองรอดแล้วแต่เพียงไม่นานความหมายของเสียงอุทานนั่นก็เปลี่ยนแปลงไปอย่างสิ้นเชิง
อา...อา...
ทัศนียภาพที่เผยให้เห็นนอกหน้าต่างไม่ใช่กรุงโซลที่พวกเขาเคยรู้จักอีกต่อไป
ย่านกลางเมืองที่ล่มสลายกลายเป็ซากปรักหักพังท่ามกลางเศษฝุ่นและควันไฟสะพานข้ามแม่น้ำฮันพังทลาย เืจากซากศพของเหล่าทหารกล้าย้อมสีแม่น้ำซากปรักหักพังของตึก สัตว์ประหลาดเหยียบย่ำรถถัง K1 ราวกับมันเป็ของเด็กเล่น
[ซีนาริโอหลัก #1 – พิสูจน์คุณค่าสิ้นสุดลงแล้ว]
[คุณได้รับรางวัล 300 เหรียญจากการเคลียร์ซีนาริโอ]
[100เหรียญถูกหักเป็ค่าธรรมเนียมการใช้บริการช่อง]
[เริ่มคิดคำนวณการชำระเงินรางวัลเพิ่มเติม]
โลกใบหนึ่งล่มสลายลงโลกใบใหม่ได้ถือกำเนิดขึ้น
และผมก็เป็นักอ่านเพียงหนึ่งเดียวที่รู้ฉากจบของโลกใบนี้
[1] แม็กไกเวอร์เป็ชื่อของตัวเอกในซีรีส์ตะวันตกเื่ แม็กไกเวอร์ ยอดคนสมองเพชร(MacGyver) อาวุธของตัวเอกคนนี้คือมีดสวิสอาร์มีหรือมีดพกอเนกประสงค์ซึ่งเขาใช้มันทำได้สารพัดอย่าง แม้กระทั่งทำะเิ ความที่ซีรีส์โด่งดังอย่างมากพลอยทำให้มีดพกอเนกประสงค์แบบในเื่ถูกเรียกว่ามีดแม็กไกเวอร์ไปด้วย
1K
![My Duty Is Saving The Another World [ผมต้องช่วยต่างโลกไว้ให้ได้]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1769983386_48222441.webp)