คุณฟู่คลั่งรัก

บทที่ 42 ทนไม่ได้อีกต่อไป

หลีเกอรู้สึกประหลาดใจ แต่ก็รู้ว่าตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่เหมาะสม เธอรอให้ฟู่ซือเหยียนทักทายกับผู้ชายสองสามคน และกำลังจะหาที่นั่ง แต่แล้วก็มีเงาของใครบางคนพุ่งเข้าไปก่อน

“คุณหลี ที่ของคุณอยู่ตรงนั้น”

ฉู่ซือเจียววางกระเป๋าไว้ทางซ้ายของฟู่ซือเหยียนเพื่อจับจองที่นั่ง ส่วนตัวเธอนั่งอยู่ทางขวามือของเขา ให้หลีเกอไปนั่งกับหัวหน้าแผนกหลิว ราวกับกลัวว่าเธอจะแย่งฟู่ซือเหยียนไป

คิ้วของหลีเกอกระตุกเล็กน้อย เธอพยายามข่มอารมณ์ไว้แล้วจึงเดินไปนั่งกับหัวหน้าแผนกหลิว

เธอหลีกเลี่ยงได้!

“คุณหนูเจียวเจียวค่อนข้างซุกซน คุณหลีอย่าได้ถือสาเลย” หัวหน้าแผนกหลิวพูดยิ้ม ๆ เมื่อหลีเกอเดินมาถึง “นั่งกับผมก็ดี เราจะได้คุยกัน”

หลีเกอพูดเสียงเบา “คุณหนูคนโปรดของท่านประธานฟู่ ฉันจะกล้าไปยุ่งกับเธอได้ยังไงล่ะคะ”

“ฮ่า ๆ คุณก็เห็นเหมือนกันใช่ไหมว่าท่านประธานฟู่เอ็นดูเธอมาก”

“ก็ใช่น่ะสิคะ” หลีเกอยิ้มอย่างจนใจ “คุณดูสิ เธอเอากระเป๋ามาจองที่นั่ง ประธานฟู่ก็ยังตามใจเธออยู่”

และเธอไม่เคยเห็นฟู่ซือเหยียนตีฉู่ซือเจียวเลย มีแต่ดุด่าเท่านั้น

หัวหน้าแผนกหลิวพยักหน้า “ใช่แล้ว คุณหนูเจียวเจียวถือว่าเป็นคนที่ประธานฟู่เลี้ยงดูมากับมือ ถึงแม้จะซุกซนไปหน่อย แต่ก็เก่งมาก ไม่งั้นประธานฟู่คงไม่เก็บเธอไว้ข้างกายและตามใจขนาดนี้หรอก”

เก่งเรื่องไหน การแสดงหรือเปล่า?

จริง ๆ แล้วหลีเกอไม่ต้องถาม เธอก็เคยเห็นแล้ว

ผู้ชายผมทองสองสามคนนี้พูดภาษาอังกฤษ ไม่จำเป็นต้องให้หลีเกอและหัวหน้าแผนกทำอะไร เพียงแค่นั่งเงียบ ๆ ดูฟู่ซือเหยียนคุยเรื่องความร่วมมือกับผู้ชายพวกนั้น

ฉู่ซือเจียวเปลี่ยนจากท่าทางเอาแต่ใจ มาเป็นสาวเรียบร้อยที่นั่งข้างฟู่ซือเหยียน เพียงแค่ฟู่ซือเหยียนส่งสายตามาเธอก็เริ่มพูดคุยกับคู่ค้าเหล่านั้น

เธอไม่เพียงแต่พูดภาษาอังกฤษได้ แต่ยังเป็นสำเนียงลอนดอนแท้ ๆ เสียงนุ่มนวล ท่าทางสง่างาม ไม่เขินอาย บางครั้งก็เล่าเรื่องตลกทำให้คู่ค้าหัวเราะออกมา

หลังจากที่หลีเกอได้เห็น เธอก็เข้าใจแล้ว

ฉู่ซือเจียวถึงแม้ภายนอกจะดูเอาแต่ใจไปหน่อย แต่เธอก็มีความสามารถในการเจรจาธุรกิจ ทั้งสวย เสียงนุ่มนวล ถือว่ามีคุณสมบัติที่จะให้คนรักใคร่เอ็นดูได้

การพูดคุยเกี่ยวกับการขนส่งสินค้าเพื่อการส่งออกเป็นการร่วมมือที่ทั้งสองฝ่ายต่างได้รับประโยชน์ จึงใช้เวลาเพียงครึ่งชั่วโมงก็เสร็จสิ้น เวลาที่เหลือก็คือการรับประทานอาหารและพูดคุยเรื่องอื่น ๆ

หัวหน้าแผนกหลิวพูดเบา ๆ ว่า “เสี่ยวหลี ออกไปคุยกันข้างนอกหน่อย”

“ได้ค่ะ”

หลีเกอรู้ว่าหัวหน้าแผนกมีเรื่องที่ไม่สะดวกจะพูดในห้องจึงตามเขาไปที่สนามกอล์ฟ

ตอนนี้ที่สนามกอล์ฟมีคนน้อยมาก พนักงานยื่นไม้กอล์ฟให้หัวหน้าแผนกหลิว หัวหน้าแผนกหลิวตีไปสองสามครั้งพอลงมาก็เหงื่อท่วมหัวแล้ว

หลีเกอยื่นผ้าขนหนูให้พร้อมกับยิ้ม “หัวหน้าเก่งจังเลยค่ะ ตีไปถึงสนามหญ้าตรงนั้นได้”

“แก่แล้ว เล่นกอล์ฟก็ไม่ไหวแล้ว” หัวหน้าแผนกหลิวใช้ผ้าขนหนูเช็ดเหงื่อ พลางพูดอย่างอารมณ์ดี “อีกไม่นานผมจะไปประจำที่สาขานิวยอร์ก คุณรู้เรื่องนี้หรือเปล่า?”

“รู้ค่ะ แต่คุณไม่ชอบไปต่างประเทศไม่ใช่เหรอคะ?”

ก่อนหน้านี้บริษัทก็อยากให้หัวหน้าแผนกหลิวไปสาขาที่นิวยอร์กแต่หัวหน้าแผนกหลิวปฏิเสธบอกว่าลูกสาวยังเล็ก กลัวว่าหากกลับมาแค่เดือนละครั้งจะทำให้ความสัมพันธ์กับลูกสาวห่างเหิน

“ท่านประธานฟู่สั่งเองเลย จะไม่ไปได้ยังไง?” หัวหน้าแผนกหลิวถอนหายใจ “อีกอย่างที่นั่นขาดคน ผู้บริหารระดับสูงรับพนักงานต่างชาติแค่ไม่กี่คน ที่เหลือต้องเป็นคนของเราเอง”

หลีเกอพยักหน้า เธอเข้าใจเรื่องนี้ดี

ไม่ใช่แค่บริษัทฟู่เท่านั้น แต่บริษัทการเงินหรือบริษัทวิจัยทางวิทยาศาสตร์ที่มีชื่อเสียงระดับโลก ตำแหน่งระดับสูงก็ใช้คนของตัวเอง รับพนักงานต่างชาติมาบ้างก็เพื่อให้คนภายนอกเห็นเท่านั้น

“คุณก็รู้ว่าหลังจากที่ผมไปแผนกแปลจะต้องการหัวหน้าคนใหม่” หัวหน้าแผนกหลิวเคาะไม้กอล์ฟลงกับพื้น “รองประธานซุนวางแผนจะส่งคนมาจากภายนอกเพื่อมาเป็นหัวหน้าฝ่ายแปลภาษา”

หลีเกอเงียบไปครู่หนึ่งแล้วถามว่า “หัวหน้าคิดยังไงกับเรื่องนี้คะ?”

“ผมไม่อยากให้เป็นแบบนั้นหรอก คนของเขามาอยู่ที่แผนกแปล ต้องทำให้แผนกแปลวุ่นวายแน่ ในแผนกมีแค่คุณกับเจียงจิ้งที่มีความสามารถโดดเด่น แต่เลือกเจียงจิ้งไม่ได้”

“เพราะเธอเป็นคนของรองประธานเกาใช่ไหมคะ?” 

หลีเกอฉลาด เธอเข้าใจบางสิ่งบางอย่าง ‘ฉันมีความสามารถแต่ไม่มีคนหนุนหลัง ถ้านั่งตำแหน่งนี้ก็จะไม่มีสถานการณ์ที่เป็นผลเสียต่อบริษัท”

จริง ๆ แล้ว ตั้งแต่ฟู่ซือเหยียนกลับมาประเทศและไปที่บริษัทบ่อย ๆ หลีเกอก็รู้สึกว่ามีอะไรผิดปกติ ตอนนี้ฟู่ซือเหยียนไม่สนใจความต้องการของหัวหน้าแผนกหลิว และย้ายเขาไปสาขานิวยอร์ก

“เสี่ยวหลี คุณรู้ใช่ไหมว่าประธานฟู่เป็นลูกบุญธรรมของคุณท่าน คนที่ไม่มีสายเลือดของตระกูลฟู่ ควบคุมบริษัทฟู่ ถึงแม้ว่าเขาจะมีความสามารถที่โดดเด่นแค่ไหน คนในตระกูลฟู่ก็จะไม่ยอมรับ"”

หลังจากหยุดไปครู่หนึ่ง เขาตบไหล่หลีเกอสองครั้ง “ถึงแม้ในใจคุณจะไม่อยากทำ แต่ผมก็อยากให้คุณนั่งตำแหน่งนี้ นอกจากคุณแล้ว ผมไม่ไว้ใจคนอื่น”

“หัวหน้าก็รู้ว่าฉันไม่ค่อยอยากได้อะไร” หลีเกอเม้มปาก “ฉันไม่สนใจตำแหน่ง แค่อยากหาเงินเลี้ยงตัวเอง ไม่อยากเข้าไปพัวพันกับการต่อสู้อะไรทั้งนั้น”

ในการต่อสู้ของตระกูลมหาเศรษฐี จะมีใครที่สามารถถอนตัวออกไปได้อย่างปลอดภัยบ้าง?

เธอตั้งใจจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับฟู่ซือเหยียนอีก แต่ก็ถูกเขาวางกับดัก เธอไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องตกลงช่วยเขาเจรจาความร่วมมือให้สำเร็จส่วนตระกูลฟู่จะเป็นยังไงเธอไม่สนใจ

“ผมรู้ ไม่อย่างนั้นผมคงไม่สนับสนุนคุณขนาดนี้” หัวหน้าแผนกหลิวเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วพูดอีกครั้ง “เสี่ยวหลี ถือว่าช่วยปกป้องแผนกที่คุณทำงานอยู่แล้วกันนะ”

“ผมจะไปคุยกับประธานฟู่ ให้คุณมารับตำแหน่งแทนผม ระหว่างนี้คุณก็นั่งไปก่อน พอผมหาคนได้ผมจะบอกคุณ คุณจะสบายใจได้ ว่าไง”

หลีเกอไม่ได้ตอบทันที

ถ้าหัวหน้าแผนกหลิวหาคนไม่ได้ภายในหนึ่งปี เธอจะไม่ต้องนั่งตำแหน่งนั้นหนึ่งปีเลยเหรอ ภายในหนึ่งเดือนก็เกิดการเปลี่ยนแปลงได้มากมายแล้ว นับประสาอะไรกับหนึ่งปี

หลังจากคิดอย่างรอบคอบแล้วหลีเกอก็ตกลง “ได้ค่ะ แต่ฉันไม่ได้ทำเพื่อบริษัทฟู่นะ ฉันอยู่บริษัทฟู่มานาน หัวหน้าก็เหมือนครูที่สอนอะไรฉันหลายอย่าง ฉันถือว่าช่วยเหลือหัวหน้าแล้วกันนะคะ”

หัวหน้าแผนกหลิวยิ้มออกมาอย่างโล่งใจ “แค่นี้ผมก็วางใจแล้ว”

“ไม่ได้บอกว่าเล่นกอล์ฟไม่เป็นเหรอ แล้วทำไมถึงมาที่สนาม?” ขณะที่ทั้งสองคนกำลังคุยกันอยู่ ฉู่ซือเจียวก็เดินเข้ามาพูดจาเสียดสีหลีเกอทันที

หลีเกอหันหน้าหนีด้วยความเบื่อหน่าย ไม่อยากสนใจเธออีก

คนอย่างฉู่ซือเจียว ยิ่งถูกเมิน ยิ่งเรียกร้องความสนใจ ยิ่งอยากเอาชนะ

แน่นอนเมื่อฉู่ซือเจียวเห็นว่าหลีเกอไม่สนใจตัวเองก็บอกให้พนักงานเอากระเป๋าใส่ไม้กอล์ฟของเธอมา ส่วนฟู่ซือเหยียนก็หาที่นั่งดื่มชากับพันธมิตรทางธุรกิจอีกสองสามคน

วันนี้ฉู่ซือเจียวสวมชุดกีฬาสีชมพูอ่อน ดูอ่อนหวานน่ารัก ตอนตีกอล์ฟก็รวบผมยาวหยักศกขึ้น พอขึ้นสนามก็เหมือนกลายเป็นคนละคน ดูเป็นคนที่มีสมาธิมาก

เธอเหวี่ยงไม้กอล์ฟออกไปอย่างแรง ลูกกอล์ฟสีขาวพุ่งไปยังอีกฟากหนึ่งของสนามหญ้า เหล่าหุ้นส่วนต่างพากันปรบมือชื่นชม ฟู่ซือเหยียนยิ้มบาง ๆ อย่างพึงพอใจ

ฉู่ซือเจียวเชิดหน้าใส่หลีเกอ “เธอไม่มีทางเข้าใจหรอกว่ากอล์ฟมันสนุกยังไง”

“จริงเหรอคะ? งั้นฉันก็อยากลองสัมผัสดูเหมือนกัน” หลังจากถูกยั่วยุหลายครั้ง หลีเกอก็เริ่มรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาบ้าง “หัวหน้าคะ ขอยืมไม้กอล์ฟหน่อยได้ไหมคะ?”

หัวหน้าแผนกหลิวหัวเราะ “ไม้กอล์ฟธรรมดาอันนี้เทียบกับของคุณหนูเจียวไม่ได้หรอก คงตีไม่ไกลมากนัก”

“ไม่เป็นไรค่ะ”

หลีเกอไม่ได้จับไม้กอล์ฟมาสองสามปีแล้ว รู้สึกว่ามือยังไม่ชิน พอขึ้นไปยังไม่ทันได้โพสท่าที่ถูกต้อง ฉู่ซือเจียวที่อยู่ข้าง ๆ ก็พูดจาไม่ไว้หน้าว่า “ถ้าทำไม่ได้ก็อย่าฝืนเลย” 

หัวหน้าแผนกหลิวให้คำแนะนำหลีเกอเล็กน้อย

หลีเกอกำไม้กอล์ฟแน่น หายใจเข้าลึก ๆ แล้วเหวี่ยงแขนอย่างแรงไม้กอล์ฟฟาดลงบนลูกกอล์ฟที่ตั้งอยู่บนแท่นวาง ลูกกอล์ฟสีขาวสีขาวพุ่งออกไปอย่างรวดเร็ว พุ่งไปยังสนามหญ้าที่อยู่ไกลออกไป