เทียนหลง ดันเจี้ยน สเลเยอร์

ในมุมมองของคนที่อยู่ใกล้ๆกับดันเจี้ยน การฟันดาบของเทียนหลงเป็นอะไรที่เหลือเชื่อ เหนือจิตใต้สำนึกของคนธรรมดาทั่วไปหลายขั้น สิ่งที่พวกเขาได้เห็นนั้นก็คือหมาป่าขนสีแดงหลายสิบตัวที่โผล่ออกจากช่องว่างมิติหน้าดันเจี้ยน พวกมันมองศัตรูตรงหน้าเพียงแค่ชั่วขณะ ก่อนจะวิ่งเข้ามาโจมตีมนุษย์ที่อยู่ตรงหน้าของมัน เมื่อตัวหนึ่งเริ่มอีกหลายตัวก็วิ่งตามมาอย่างรวดเร็ว แต่ใครไม่เชื่อก็ต้องเชื่อแล้ว ฮันเตอร์ชุดดำขริบเงินคนนั้น ฟันดาบออกไปสอง-สามทีเท่านั้น กลุ่มหมาป่าขนแดงก็ถูกผ่าออกเป็นสองท่อนในพริบตาเดียว“พระเจ้า!! เขายังเป็นมนุษย์ธรรมดาอยู่หรือไม่..” ชายคนหนึ่งกล่าวออกมาอย่างอึ้งๆ“ใช่ๆ คนบ้าอะไรฟัน 2-3 ที มอนสเตอร์หมาป่าพวกนั้นก็ตายหมดแล้ว.” ชายอีกคนก็กล่าวชื่นชมเช่นกัน“เฮ้ๆ พวกนายที่เข้าไปสัมภาษณ์เขาเมื่อกี้น่ะ รู้ไหมว่าเขาเป็นใคร..” ชายคนแรกที่เห็นว่าเหล่านักข่าววิ่งมาทางนี้จึงเอ่ยถามขึ้นอย่างสนใจ ชื่อเสียงของฮันเตอร์คนนี้คงจะมีให้ได้ยินกันบ่อยๆแน่นอนหลังจากนี้ ดังนั้นติดตามชื่อของเขาเอาไว้ก่อนน่าจะเป็นการดีที่สุด“ห๊ะ!! อะไรนะ.. อ่อ เขาคือคุณเทียนหลงผู้โด่งดังไงครับ ผมว่าพวกเรารีบหนีกันดีกว่านะครับ ถึงจะเป็นคุณเทียนหลงก็ตาม แต่มอนสเตอร์มันมีเยอะเกินไป ไม่แน่ว่าอาจจะมีบางตัวที่หลุดมาทางนี้” นักข่าวชายคนหนึ่งวิ่งเข้ามาอย่างเหนื่อยหอบ เขาตอบคำถามของคนที่ถาม และเอ่ยเตือนเล็กน้อย แต่ทันใดนั้นเองเสียงของผู้หญิงคนหนึ่งก็กล่าวออกมาเสียงดัง“ใครใช้ให้แกวิ่งกลับมากันฮะ ไม่รู้หรือยังไงว่าสำนักข่าวต้องการภาพการต่อสู้ของเขา..” เธอโกรธมากที่ตากล้องคนนี้วิ่งกลับมาทางรถ เธอตะคอกเสียงใส่ผู้ใต้บังคับบัญชาอย่างโมโห“โถ่หัวหน้า นั่นมันมอนสเตอร์นะครับ ผมก็รักตัวกลัวตายเหมือนกัน..” ชายตากล้องกล่าวออกมา มันเป็นเรื่องที่ช่วยไม่ได้ เขาเป็นเพียงแค่คนธรรมดาทั่วๆไป จะเอาไปสู้กับพวกมัน ใช้กล้องฟาดมันอย่างนั้นเหรอ เป็นไปไม่ได้หรอก“ไอ้พวกไม่ได้เรื่อง ไม่เป็นมืออาชีพเลย.. เอากล้องมานี่ แล้วก็ไสหัวไปไกลๆ!!..” หญิงสาวที่อายุไม่มากนัก ถ้าดูจากใบหน้าของเธอ เธอคงจะมีอายุยังไม่ถึง 30 ปีเลยด้วยซ้ำ เธอคนนี้มีชื่อว่า ‘กิ๊ฟ’ ที่แปลว่าของขวัญ และกว่าที่เธอจะมายืนอยู่ในจุดนี้ได้มันก็เป็นเพราะเธอชอบทำอะไรเสี่ยงๆเสมอ งานที่เธอทำมาตั้งแต่เรียนจบก็คือการรายงานข่าวจากสถานที่ที่อาจจะเรียกว่าภัยพิบัติทั้งนั้น ไม่ว่าจะเป็นการบันทึกภาพภายในดันเจี้ยนชั้นลึกๆ ติดตามฮันเตอร์ระดับสูง หรือจะเป็นการเกาะติดสงครามภายนอกอย่างกระชั้นชิด เธอคือมือทองในเรื่องนี้ และเธอไม่กลัวอะไรทั้งนั้น“เสียเวลาจริงๆ... สุดยอด!! อย่างนั้นแหละ เอาเลย คุณต้องทำให้ฉันตื่นเต้นหน่อยสิ..” หลังจากที่แย่งกล้องมาได้แล้ว เธอก็หันไปถ่ายเทียนหลง และวิ่งเข้าไปหามุมถ่ายที่ดีที่สุดอย่างไม่กลัวตาย เธอโฟกัสแค่เทียนหลงคนเดียวเท่านั้น กลับมาที่ด้านของไอซ์...หลังจากที่เขาใช้ทักษะดาบที่ติดตัวมาอย่าง อิไอ คลื่นดาบก็แสดงผลให้หมาป่ากลายเป็นสองท่อน บางตัวก็สามท่อน จากนั้นปีกด้านหลังของเขาก็งอกออกมา มันเป็นปีกเวทมนตร์ลักษณะคล้ายกับปีกของมังกร สีดำสนิท มิติมันเกิดหลายจุดเกินไป อย่างน้อยถ้าได้ใช้ความเร็วของการบิน และฟันพวกมันทีละตัวสองตัวก็อาจจะเสียเวลาน้อยกว่าวิ่งไปวิ่งมา มอนสเตอร์ที่ออกมามัวร์ได้แจ้งเป็นเสียงว่าพวกมันเป็นเพียงมอนสเตอร์ที่อยู่ในชั้นที่ 5-30 เท่านั้น จำนวนไม่มากไม่น้อย ดันเจี้ยนละ 1,000 ตัว แต่มันก็ยังมีหลายอย่างที่ไอซ์นั้นสงสัย หนึ่งคือทำไมมันถึงเกิดดันเจี้ยนเวฟนี้ขึ้นมาได้ สองคือทำไมเวลาจัดการพวกมันแล้วมอนสเตอร์พวกนี้กลับกลายเป็นแสง และหายไปในอากาศ แม้ว่าจะเข้าใจว่าเหตุใดจึงสามารถใช้พลังได้เต็มที่เนื่องจากพลังงานในดันเจี้ยนก็ไหลออกมาด้วยเช่นกัน แต่สำหรับสองข้อนี้ค่อยเก็บไว้ถามทีหลัง ต้องรีบจัดการศัตรูตรงหน้าก่อน“ตอนนี้เราฆ่าไปแล้วหลายสิบตัว มัวร์ช่วยนับหน่อยก็แล้ว..” ไอซ์บินไปฟันมันไปเรื่อยๆ มอนสเตอร์หลายสายพันธุ์ที่เห็นว่าเพื่อนๆของมันได้ตกตายไปเพียงเพราะมนุษย์เพียงคนเดียว พวกจึงเลือกพุ่งเป้าหมายมาที่มนุษย์ผู้นี้อย่างไม่ได้นัดหมาย“..56...57..58......70” มัวร์เอ่ยนับตามคำสั่งของผู้เป็นนายระบบ ไอซ์ยังคงบินโฉบไปโฉบมาฆ่าฟันไปเรื่อยๆ แต่เมื่อกลุ่มเล็กกลุ่มน้อยเริ่มให้ความสนใจเทียนหลงมากขึ้น พวกมันคิดในทางเดียวกัน คือจะต้องจัดการกับภัยพิบัติตัวนี้ให้ได้ก่อน เมื่อไอซ์เห็นว่าเจ้าพวกตัวน่ารำคาญได้รวมกระจุกรวมกันเป็นกลุ่ม เขาก็อดที่จะยิ้มออกมาไม่ได้ สภาพการณ์ทุกอย่างมันช่างเหมาะสมกับการให้ใช้ทักษะนั้นจริงๆ มันเป็นทักษะที่ถูกดัดแปลงมาอย่างประณีต ไอซ์หยุดยืนนึ่งอยู่กลางอากาศ พร้อมกับเรียกใช้ทักษะที่เขาคิดว่าทรงพลังมากที่สุดเท่าที่เขามี และเหมาะกับการโจมตีหมู่ มือข้างหนึ่งปัดแกว่งดาบสีดำไปทั่วบริเวณ มืออีกข้างปรากฏเป็นบอลเพลิงสีแดงฉาน ราวกับดวงอาทิตย์ดวงน้อยๆ มันคือทักษะเวทเวทมนตร์ที่เขาคิดค้นขึ้น ผสานระหว่างธาตุไฟกับธาตุแสง บอลเพลิงค่อยๆขยายขนาดใหญ่ขึ้นก่อนที่มันจะหดตัวลงอย่างกะทันหัน รอยยิ้มของไอซ์ปรากฏให้เห็นอย่างชัดเจน แต่เสียดายที่ไม่มีใครได้เห็นใบหน้าของเขาในเวลานี้“ทักษะเวทย์ผสานฉบับดัดแปลง.. เรน เดอร์ ซัน..” ไอซ์ที่กล่าวชื่อทักษะเอาเท่ก็โยนลูกบอลขึ้นไปเหนือศีรษะอย่างรวดเร็ว เมื่อมันลอยไปถึงจุดจุดหนึ่งแล้ว บอลลูกนั้นก็แตกออกเป็นสิ่งที่คล้ายๆเข็ม แต่มันเป็นเข็มที่ค่อนข้างใหญ่พอสมควร เข็มแสงอันร้อนแรงนี้ มีคุณสมบัติทั้งทะลุทะลวงของธาตุแสง และเผาไหม้ของธาตุไฟ ไม่ว่ามอนสเตอร์ตัวไหนโดนพวกมันเข้าไป ก็สามารถบาดเจ็บหนักจนถึงขั้นตกตายได้เลยทีเดียว เพราะมันไม่ได้เพียงแค่ทะลุร่างกายเท่านั้น เมื่อมันทะลุร่างเนื้อ กระบวนการถัดไปก็คือเผาไหม้ จุดที่โดนพวกมันเข้าไปจะเผาไหม้อย่างช้าๆให้กับร่างกายศัตรูตายไปทีละนิดๆ และที่สำคัญมันสามารถควบคุมได้จากสายตา ภาพที่เห็นคือหลังจากระเบิดบนอากาศเข็มนับร้อยนับพันก็ลอยเด่นอยู่บนอากาศ เหมือนกับลูกศรที่รอคำสั่งยิง เพียงแค่เทียนหลงคิดในใจ ศรเข็มเล่มหนึ่งก็จะพุ่งไปในทิศทางที่เขาคิดทันที พวกมันมีความเร็วมากกว่าเสียงเสียอีก มอนสเตอร์ตัวไหนก็หนีจากมันไม่ทันทั้งนั้น “พระเจ้า!!.. เขาเป็นเทพเจ้ายอนหรืออย่างไร.. ศรเข็มพวกนั้นน่ากลัวมาก” หลายคนที่ยังไม่ได้หนีไปไหน พวกเขายังรอลุ้นกับการต่อสู้ของเทียนหลง ราวกับภาพยนตร์ที่ทำเอฟเฟคนับปี มันทั้งสวยงาม และอันตราย“ยอดเยี่ยมมากคุณเทียนหลง... แสดงให้ฉันดูอีก คุณมีอะไรดี แสดงออกมาให้หมด” กิ๊ฟที่ยังคงอยู่ในสถานที่ที่อันตราย จะกล่าวได้ว่ามอนสเตอร์อยู่ใกล้กับตัวเธอมากที่สุดหากไม่นับไอซ์ที่ต่อสู้อยู่เพียงลำพังนี้ ไอซ์เพียงแค่กวาดตาออกผ่านๆไปที่มอนสเตอร์พร้อมกับสั่งการภายในหัวของเขา เข็มสังหารก็มุ่งเอาชีวิตของพวกมันแล้ว เข็มแต่ละเข็มไม่เคยพลาดเป้าสังหารของมัน แสงจากการตายของมอนสเตอร์สว่างไปทั่วจนแสบตา“850...851.....913.....970....” มัวร์ยังนับตามคำสั่งของไอซ์ ซึ่งมันทำให้เขายิ้มออกมาอย่างชื่นชม เพราะพวกมันใกล้จะหมดเมืองแห่งนี้แล้ว พวกมันเหลือเพียงแค่สามสิบตัวเท่านั้น แต่ในตอนนั้นเองที่เขากำลังเลื่อนมองไปยังศัตรูที่เหลือ สายตาของไอซ์ก็หันไปพบกับหญิงสาวที่ถือกล้องถ่ายเขาอย่างไม่กลัวตาย แต่นั่นมันไม่ใช่ประเด็น เพราะว่าตอนนี้มอนสเตอร์ประเภทเสือสองตัว กำลังพุ่งเข้าไปจู่โจมผู้หญิงตรงหน้า ไอซ์อดไม่ได้กับความบ้าบิ่นของเธอ ใจจริงเขาไม่ต้องการที่จะช่วยเหลือใดๆกับนักข่าวเหล่านี้ เขาเพียงแค่อยากจะทำสิ่งที่ตั้งใจให้สำเร็จเพียงเท่านั้น..

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 26

นิยายแนะนำ

เทียนหลง ดันเจี้ยน สเลเยอร์

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 26

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้