เกิดใหม่ครั้งนี้ ขอมีชีวิตรักที่ดีกว่าเดิม [แปลจบแล้ว]

        “หืม… คนเช่นเจ้าน่ะหรือ?” ผู้อาวุโสเว่ยปรายตามอง แล้วเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงขึงขัง“หากเจ้าไม่ไป ท่านเจ้าสำนักอาจจะเข้าใจผิด คิดว่าข้าส่งคนไปสอดแนมในสำนักฝูเซิงฮึ่ม… อย่างไรเสีย พวกเจ้าต้องออกไปจากจวนเดี๋ยวนี้!”

        ชายชราเกรงว่าเว่ยฉีหรานจะไม่ยอมรามือง่ายๆดังนั้น แม้รู้ว่าอีกฝ่ายอับจนหนทาง แต่ก็ไม่อาจออกหน้าช่วยเหลือ เพราะต้องเห็นแก่ทุกคนในคณะงิ้วสกุลเหมย

        ส่วนเหมยอี่เหลียนก็รู้สึกลำบากใจจึงได้แต่ยืนนิ่งงัน

        โจวชิงหวากัดฟันอดทนต่อความเจ็บปวดดั่งร่างถูกฉีกทึ้งพยายามหยัดกายลุกขึ้นไปหาหนีเจียเอ๋อร์ พลางพูดเบาๆ “อาหนี เราอาจจะทำให้แม่นางเหมยเดือดร้อนได้เช่นนั้น อย่าอยู่เป็นภาระพวกเขาเลย ไปกันเถอะ!”　

        หญิงสาวย่อมตระหนักดี ว่าไม่ควรดึงผู้อื่นมาเกี่ยวข้องแต่ก็ไม่อาจทนดูโจวชิงหวาตายด้วยพิษฝ่ามือน้ำแข็ง หากยังมีความหวัง ต่อให้ริบหรี่เพียงใดนางจะยอมแพ้ง่ายๆ ได้หรือ?　

        หนีเจียเอ๋อร์ทรุดตัวลงคุกเข่าต่อหน้าผู้อาวุโสเว่ยแอบหยิกตัวเองเพื่อบีบน้ำตา

        นอกจากฝ่าบาทและบิดานี่เป็นครั้งแรกที่นางคุกเข่าให้ผู้อื่น…

        แต่หญิงสาวไม่มีอะไรจะเสียแล้วนับประสาอะไรกับศักดิ์ศรีของตน!

        หนีเจียเอ๋อร์ต้องการช่วยชีวิตโจวชิงหวาเมื่อเทียบกับสิ่งที่อีกฝ่ายเคยเสียสละเพื่อนางแล้ว การคุกเข่าแค่นี้ ถือว่าเล็กน้อยยิ่งนัก

        โจวชิงหวามองสตรีที่คุกเข่าลงกับพื้นตรงหน้าโดยไม่อาจบรรยายความรู้สึกแปลกพิกลในใจได้... ช่างบีบคั้นจนแทบทนไม่ไหว!　

        ดังนั้น ชายหนุ่มจึงทรุดตัวลงคุกเข่าเคียงข้างอีกฝ่าย

        ในเมื่อนางสามารถคุกเข่าเพื่อให้เขามีชีวิตรอด...

        เขาก็ย่อมสามารถคุกเข่าเพื่อจะได้มีชีวิตอยู่ดูแลนางต่อไปเช่นกัน!

        เหมยอี่เหลียนเบิกตากว้างรีบยื่นมือไปพยุงร่างหนีเจียเอ๋อร์ “เจ้าจะทำอะไร ลุกขึ้น เร็วเข้า!”　

        ทว่า หญิงสาวยังคงดื้อดึง

        ไม่ว่าจะมีประโยชน์หรือไม่นางก็ขอลองเสี่ยงดูสักตั้ง จึงเล่าถึงชะตากรรมอันเลวร้ายที่ตระกูลหนีต้องประสบในชาติก่อนด้วยหวังว่าเหมยอี่เหลียนจะนึกเห็นใจ　

        “ในปีนั้นพี่ชายกับข้าพากันกลับบ้าน หลังจากมิได้ไปเยี่ยมเยียนเสียนาน แต่แล้วก็ต้องมาเห็นโลหิตหลั่งไหลเป็นสายน้ำตั้งแต่หน้าเรือนทว่าไม่กล้าผลักประตูเข้าไป เพราะไม่อาจยอมรับได้”　

        “แต่ความจริงย่อมไม่อาจหลีกหนีเมื่อพวกเราเข้าไป ก็พบกับร่างไร้วิญญาณของผู้คนในครอบครัว เหล่าพี่น้องล้วนนอนตายอย่างน่าสังเวชอีกทั้งบนร่างยังมีรอยแผลรูปดาราอยู่ด้วย”　

        “ข้าไม่มีวันลืมภาพเหล่านั้นพวกเราจึงรอเวลาที่จะได้แก้แค้น แล้วเมื่อไม่กี่วันก่อน โอกาสนั้นก็มาถึง แต่ไม่คิดเลยว่าเว่ยฉีหรานจะมีฝีมือร้ายกาจเช่นนี้ นอกจากจะสังหารเขามิได้แล้วพี่ชายยังบาดเจ็บสาหัสอีกด้วย”　

        โจวชิงหวามองความโศกเศร้าและไฟแค้นที่ทะลักล้นออกมาจากดวงตาของหนีเจียเอ๋อร์ด้วยความประหลาดใจ โดยไม่อาจเอ่ยอันใดออกมาได้ความกังขาที่ฝังลึกภายในใจ ยิ่งเพิ่มพูนขึ้นไปอีก　

        เหตุใดท่าทางของนางถึงสมจริงราวกับเคยเผชิญกับเหตุการณ์เช่นนั้นมาก่อน?

        นี่คือตัวตนของหนีเจียเอ๋อร์ที่เขารู้จักจริงๆ หรือ?!

        ในตัวเจ้า มีความลับซุกซ่อนอยู่มากมายแค่ไหน?

        ผู้อาวุโสเว่ยและเหมยอี่เหลียนเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านการแสดง ย่อมมองสีหน้าผู้คนได้อย่างทะลุปรุโปร่ง ว่าผู้ใดโกหกผู้ใดพูดความจริง　

        หลังจากฟังคำบอกเล่าของหนีเจียเอ๋อร์แล้วผู้อาวุโสเว่ยก็ไม่ติดใจสงสัยคำพูดของนางแม้แต่น้อยทั้งยังออกปากด้วยหัวใจที่หนักอึ้ง “รอยแผลดารา คือสัญลักษณ์ที่ศิษย์สำนักฝูเซิงมักจะทิ้งไว้บนศพผู้ตาย…”　

        เหมยอี่เหลียนที่อยู่อีกด้านดวงตาแดงก่ำ กำหมัดแน่นจนข้อนิ้วซีดขาว　

        เมื่อนึกถึงบิดา ความแค้นเคืองของนางก็มิได้ยิ่งหย่อนไปกว่ากันหญิงสาวเคยสาบานว่าจะเอาคืนเว่ยฉีหราน ด้วยการฆ่าอีกฝ่ายด้วยมือของตัวเอง แล้วนำเลือดมาเซ่นไหว้ที่หน้าหลุมศพของผู้เป็นพ่อ

        ชะตากรรมของนาง ช่างคล้ายคลึงกับสิ่งที่สองพี่น้องได้ประสบพบเจอ　

        พวกเขาลำบากยากเข็ญถึงเพียงนี้หญิงสาวจึงไม่อาจหาเหตุผลที่จะไม่ช่วยเหลือ　

        ทว่าผู้อาวุโสเว่ยยังคงไม่เห็นด้วยเหมยอี่เหลียนจึงตัดบทไปว่าตนเป็นผู้ที่มีอำนาจสูงสุด และได้ตัดสินใจแล้ว ว่าจะช่วยคนทั้งสองผู้อาวุโสจึงเถียงไม่ออก ได้แต่แสดงท่าทีโมโหที่อีกฝ่ายไม่ฟังตน

        เหมยอี่เหลียนหันไปรับปากหนีเจียเอ๋อร์ว่าจะช่วยเกลี้ยกล่อมผู้อาวุโสเว่ยให้มารักษาโจวชิงหวา ระหว่างนั้น ก็ให้พวกเขาอยู่ที่นี่ได้อย่างสบายใจ

        ...　

        ช่วงบ่าย หลังกลับมาจากข้างนอกหนีเจียเอ๋อร์ก็ได้ยินว่ามีคนของคณะงิ้วจะเดินทางเข้าเมืองหลวง จึงเขียนจดหมายฝากคนผู้นั้นไป

        เพื่อหลีกเลี่ยงมิให้เว่ยฉีหรานสงสัยนางจึงให้ชายคนนั้นนำจดหมายไปส่งที่จวนของต้วนอวิ๋นหลาน และให้เขาส่งต่อไปยังหนีเจียเฮ่อ　

        หนีเจียเอ๋อร์ยัดเงินยี่สิบตำลึงให้คนผู้นั้นช่วยเก็บเรื่องส่งจดหมายไว้เป็นความลับจากเหมยอี่เหลียน เพราะเกรงว่าอีกฝ่ายจะรู้เข้า　

        เงินจำนวนมากมายเช่นนี้ต่อให้ทุ่มเทร้องงิ้วเป็นเวลาหนึ่งปีก็ยังไม่อาจได้มา ชายผู้นั้นจึงรับปากดวงตาหรี่แคบหันซ้ายหันขวาซ้ำแล้วซ้ำเล่า เพื่อให้มั่นใจว่าจะไม่มีผู้ใดมาเห็นจดหมายที่ตนจะนำไปส่งที่จวนแม่ทัพต้วน

        ...

        ตกกลางคืน ร่างกายของโจวชิงหวายิ่งเย็นลงแม้จะห่อตัวด้วยผ้าห่มสองผืนก็ไม่เพียงพอ หนีเจียเอ๋อร์จึงจุดเตาไฟเพิ่มอีก ทว่าไร้ประโยชน์　

        เพียงหนึ่งก้านธูปต่อมาคิ้วของชายหนุ่มเริ่มมีเกล็ดน้ำแข็งเกาะอย่างน่าประหลาด ริมฝีปากของเขาซีดเผือด ประหนึ่งกลีบดอกอิง[1]สีขาว

        หนีเจียเอ๋อร์บอกบ่าวตัวน้อยให้ช่วยดูแลโจวชิงหวาก่อนส่วนตัวเองก็รีบพุ่งไปหาผู้อาวุโสเว่ย แต่ไม่ว่าจะตะโกนเรียกอย่างไร ก็ไร้เสียงขานรับ　

        เหมยอี่เหลียนสวมชุดคลุมออกมาทันทีที่ได้ยินเสียงร้อนรนของนางหลังร้องเรียกอยู่สองสามครั้งก็ยังไม่มีคนตอบ ด้วยอารมณ์อันเร่งร้อน หญิงสาวจึงยกขาขึ้นเตะประตูเปิดผางพลางคว้ามือของหนีเจียเอ๋อร์ ปรี่เข้าไปหาชายชราซึ่งนอนอยู่บนเตียง　

        จากนั้น เหมยอี่เหลียนก็พูดเสียงดัง“ชีวิตคนกำลังแขวนอยู่บนเส้นด้ายรอให้ท่านไปช่วยเหลือหากท่านไม่ลงมือแล้วใครจะทำ ยังไม่รีบอีก!”　

        ผู้อาวุโสเว่ยนั้น นับว่าเป็นชายชราร่างใหญ่ผู้หนึ่งแต่ยามนี้กลับถูกสตรีทั้งสองหิ้วออกมาจากห้องอย่างง่ายดาย

        พวกนางทิ้งร่างของเขาไว้ที่หน้าห้องส่วนผู้อาวุโสเว่ยก็ประท้วงด้วยการเอาแต่นั่งนิ่ง ไม่ยอมขยับเขยื้อนเคลื่อนไหว หนีเจียเอ๋อร์จึงยิ่งโมโหหนักจนถึงขนาดดึงมีดสั้นออกมาจากแขนเสื้อ และจี้เข้าไปที่คอของชายชรา พลางเอ่ยถาม “ท่านจะไปหรือไม่?”　

        พอคมมีดเย็นๆ ทาบมาบนลำคอผู้อาวุโสเว่ยก็ตื่นตระหนก แล้วร้องโพล่งออกมา “ไม่ไป!”　

        ขีดความอดทนพลันขาดสะบั้นหนีเจียเอ๋อร์ขบกรามแน่น ทำท่าจะกดปลายมีดลง...

        เหมยอี่เหลียนรีบเข้าไปจับมืออีกฝ่ายแต่ก็ไม่อาจดึงนางกลับมาได้　

        หนีเจียเอ๋อร์กับผู้อาวุโสเว่ยเผชิญหน้ากันโดยไม่มีผู้ใดล่าถอย

        เหมยอี่เหลียนเกรงว่านางจะทำร้ายผู้อาวุโสจริงๆจึงเตือนสติเสียงเคร่ง “อาหนี วางมีดลง!”　

        หนีเจียเอ๋อร์เม้มปากแน่นดวงตาแดงก่ำไม่ต่างไปจากเปลวไฟอันลุกโชน หมายจะท้าทายผู้อาวุโสเว่ยจนถึงที่สุด

        ทว่า ผู้อาวุโสเว่ยยังคงยืนกรานปฏิเสธต่อให้มีดมาจ่อถึงคอแล้ว ก็ไม่มีวี่แววว่าจะเปลี่ยนใจ　

        เมื่อมองไปยังคนดื้อดึงทั้งสองเหมยอี่เหลียนก็ยิ่งกังวล ขณะเดินวนไปมาที่หน้าห้อง นางก็เอ่ยเบาๆ “อาหนี เขาเป็นญาติคนเดียวที่เหลืออยู่ของข้าเห็นแก่ข้าเถอะนะ ช่วยวางมีดลงก่อนได้หรือไม่?”　

        หนีเจียเอ๋อร์มองเหมยอี่เหลียนพลางกัดฟันแน่น แล้วค่อยๆ ลดมือลง แต่กระนั้นก็ยังคงยืนจังก้า ไม่ยอมล่าถอย

        เหมยอี่เหลียนพลันตบหน้าอกด้วยความโล่งใจ　

        ผู้อาวุโสเว่ยปรายตามองหนีเจียเอ๋อร์พูดตามตรง เขาค่อนข้างถูกใจนิสัยของนาง หากมิใช่ว่าตอนนี้พวกตนกำลังถูกเว่ยฉีหรานเพ่งเล็งเขาคงยินดีที่จะช่วยเหลือคนทั้งสอง

-------------------------------------

        [1] ดอกอิง(櫻花: อิงฮวา) คือ ดอกซากุระ