หวนคืนอีกครา พลิกชะตาแห่งคำทำนายเลือด (จบ)

        เวลาเที่ยงศาลาฉีอวิ๋นไม่มีแขก

        อวิ๋นจื่อนั่งเล่นที่ศาลาริมน้ำอย่างมีความสุขเมื่อมองดูสิ่งของที่นางนำติดตัวมาจากวังด้วย หญิงสาวก็คลายความคิดถึงไปชั่วขณะ

        นางนั่งเงียบๆ

        จู่ๆ ก็มีร่างหนึ่งปรากฏขึ้น

        ซูเจินนั่นเอง

        ชุดสีแดงเลือดหมูที่เขาสวมอยู่อีกทั้งรอยยิ้มเจ้าเล่ห์และดวงตาดอกท้อที่เปล่งประกายระยิบระยับของเขาทำให้ผู้คนไม่สามารถละสายตาได้

        อวิ๋นจื่อเงยหน้าขึ้นและกล่าวว่า“คุณชายซูดูงดงามยิ่งกว่าม่านอู่เสียอีก”

        ร่องรอยความไม่สบายใจฉายอยู่ในดวงตาของซูเจินเขากล่าวด้วยท่าทีของคุณชายเจ้าสำราญว่า “น่าเสียดายที่ข้าไม่ใช่หญิงสาวแต่ข้าจะรับคำชมนี้ไว้”

        อวิ๋นจื่อรู้สึกขบขันกับคำกล่าวของเขานางจึงส่งยิ้มให้

        เมื่อทั้งสองฝ่ายนั่งลง อวิ๋นจื่อก็มองไปที่ซูเจินอย่างลึกซึ้งด้วยดวงตาที่อ่อนโยนและเปล่งประกายในใจของนางมีความกังวลเล็กน้อย นางสังเกตเส้นผม ติ่งหู และหลังคอของอีกฝ่ายอย่างระมัดระวังก่อนที่ซูเจินจะทันได้พูดอะไร อวิ๋นจื่อก็ชิงพูดขึ้นมาก่อนว่า

        “คุณชายดูเหมือนข้าจะค้นพบความลับบางอย่าง”

        ซูเจินยิ้มอย่างอ่อนโยนและกล่าวว่า“หือ ความลับอะไร? เจ้าหมายถึงความลับของข้าหรือ?”

        รอยยิ้มของอวิ๋นจื่อกว้างขึ้น“คุณชายซู ข้ามีสหายคนหนึ่งที่สนใจเรื่องการปลอมตัวมาก เขาเคยบอกความลับบางอย่างแก่ข้าข้าสงสัยว่าคุณชายซูอยากรู้หรือไม่?”

        ซูเจินหยิบภาพวาดออกมาจากแขนเสื้ออย่างไม่เร่งรีบและกล่าวว่า“แม่นางดูนี่ก่อนเถิด”

        อวิ๋นจื่อหยิบภาพวาดนั้นขึ้นมาหลังจากมองเพียงครู่เดียวนางก็รู้สึกว่าปลายนิ้วของตนเองเย็นเฉียบ

        เป็นภาพวาดหญิงสาวนั่งพิงต้นไม้หญิงสาวคนนั้นไม่ใช่ใครอื่นนอกจากนาง!

        นางไม่รู้ว่าซูเจินไปหามาภาพวาดนี้มาจากที่ใด

        อวิ๋นจื่อสงบสติอารมณ์อย่างรวดเร็วและกล่าวว่า“เดิมทีคุณชายซูเป็นสตรีใช่หรือไม่?”

        ซูเจินยิ้มอย่างเย็นชาเล็กน้อยก่อนจะกล่าวแบบทีเล่นทีจริงว่า“เจ้าเป็นคนแรกที่รู้ความลับที่ข้าซ่อนไว้มาหลายปี”

        มิตรภาพของเหล่าหญิงสาวเริ่มต้นด้วยการแลกเปลี่ยนความลับ

        ต่างคนต่างมองตากันด้วยรอยยิ้ม

        “เช่นนั้นช่วยเก็บความลับให้ข้าด้วย”

        “เจ้าก็ต้องเก็บความลับให้ข้าเหมือนกัน”

        ทั้งสองพยักหน้าเงียบๆต่างคนต่างสงบนิ่งราวกับบ่อน้ำลึก

        หลังจากนั้นครู่หนึ่งอวิ๋นจื่อก็ถามว่า“คุณชายรู้จักโจวยี่หรือไม่?”

        ดวงตาดอกท้อที่เปล่งประกายของซูเจินดูคมกล้าขึ้นก่อนจะตอบว่า“ตอนนี้นางอยู่ที่สำนักชิงซาน ประมุขคนก่อนของสำนักชิงซานทำทุกอย่างเพื่อนางและไม่มีใครสามารถฆ่านางได้แต่เจ้าไม่ต้องกังวลว่านางจะฆ่าเจ้า บิดาของเจ้าคือคนที่นางรักที่สุด นางย่อมไม่แตะต้องเจ้าแน่”

        อันที่จริงซูเจินก็รู้สึกแปลกใจเช่นกันด้วยความเฉลียวฉลาดของโจวยี่ อวิ๋นจื่อย่อมไม่สามารถหลบหนีจากเมืองอวิ๋นเมิ่งได้อย่างง่ายดายแต่กลับกลายเป็นว่าหญิงสาวผู้นี้มีความหลังกับบิดาของอวิ๋นจื่อ

        ซูเจินกล่าวต่อว่า “อันที่จริงโจวยี่เกือบจะได้เป็นอวิ๋นเมิ่งหวังเฟยแล้วแต่กลับเกิดเรื่องขึ้นเสียก่อน”

        เดิมทีอวิ๋นจื่อก็ชื่นชอบเรื่องซุบซิบอยู่แล้วนางอยากถามว่าเรื่องราวเป็นมาอย่างไร แต่ก็อายเกินกว่าจะทำเช่นนั้น

        ซูเจินกล่าวต่อว่า“เจ้าอาจไม่ค่อยรู้เกี่ยวกับเรื่องราวความรักของบิดาเจ้าตอนที่เขายังเป็นหนุ่มแต่ข้าเคยได้ยินมาบ้าง ครั้งที่อ๋องอวิ๋นเมิ่งยังเด็ก เขาเคยไปร่ำเรียนวรยุทธ์ที่สำนักชิงซานต่อมาตระกูลโจวได้ส่งโจวยี่ไปที่สำนักชิงซาน สองคนนี้จึงกลายเป็นศิษย์ร่วมสำนักกันกล่าวกันว่าโจวยี่เป็นสตรีคนเดียวในบรรดาศิษย์รุ่นนั้น ทุกคนจึงปฏิบัติต่อนางอย่างดีข้าได้ยินมาว่าพวกเขาสองคนมีความสัมพันธ์ที่ไม่ธรรมดา”

        อวิ๋นจื่อรู้สึกไม่ค่อยพอใจเมื่อได้ยินเช่นนี้นางจึงถามด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาเล็กน้อย “เหตุใดนางถึงเข้าวังได้?” อวิ๋นจื่อไม่ได้กล่าวต่อว่า‘เหตุใดนางถึงได้เป็นสนมของฮ่องเต้?’

        “เพราะอ๋องอวิ๋นเมิ่งสิ้นพระชนม์”ซูเจินกล่าวอย่างเป็นธรรมชาติมาก “มีข่าวลือว่าฮ่องเต้เซิ่งหยวนเป็นคนสังหารอ๋องอวิ๋นเมิ่ง”

        เหตุใดเสด็จแม่ไม่เคยกล่าวถึงเรื่องเหล่านี้เลยจวบจนสิ้นพระชนม์?

        เหตุใดเสด็จพ่อถึงไม่ค่อยพูดถึงเหตุการณ์ต่างๆที่เกิดขึ้นในรัชศกเทียนโหย่ว?

        เหตุใดเสด็จพ่อจึงไม่กล่าวถึงมัน?

        แม้แต่จินเหนียงก็ไม่ได้กล่าวอะไรสักคำ

        ยังมีอะไรอีกบ้างที่นางยังไม่รู้?

        ในใจของอวิ๋นจื่อเต็มไปด้วยความสงสัยและนางไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นจากตรงไหน

        ซูเจินยิ้ม “อันที่จริงสหายของเจ้ารู้เรื่องนี้เป็นอย่างดี”

        อวิ๋นจื่อรู้สึกงงงวยมากยิ่งขึ้น

        ดวงตาดอกท้อของซูเจินนั้นสว่างสดใสเขาทำปากเป็นคำบางคำโดยไม่เปล่งเสียงออกมา

        อวิ๋นจื่ออ่านปากและรู้สึกประหลาดใจมาก

        เซียวเหยียนน่ะหรือ?

        แล้วเหตุใดซูเจินที่มาจากตระกูลขุนนางจึงรู้เรื่องนี้?

        อวิ๋นจื่อรู้สึกว่ามุมปากของนางกระตุก“คุณชายซูช่างรอบรู้จริงๆ”

        ซูเจินยิ้มอย่างเศร้าสร้อยความสิ้นหวังฉายอยู่ในดวงตาดอกท้อ “เจ้ามีเรื่องที่ไม่รู้ ข้ามีเรื่องที่ไม่รู้ คนอื่นๆก็เช่นกัน ตัวอย่างเช่น ข้าไม่รู้เลยว่าเจ้ารักเย่เช่อหรือไม่”

        หลังจากได้ยินคำกล่าวนี้ อวิ๋นจื่อก็รู้สึกว่ามีอารมณ์บางอย่างที่อธิบายไม่ได้ผุดขึ้นมาในใจของนางนางจึงกล่าวออกไปโดยไม่รู้ตัวว่า

        “ดูเหมือนคุณชายจะสนใจเรื่องนี้มากเจ้ารักเขาหรือ?”

        “ความรักน่ะหรือ? มันไม่มีอยู่จริงแต่เป็นเพียงความรู้สึก” ซูเจินกล่าวเสริมว่า“แม่นางโปรดเตรียมตัวให้ดีทุกปีข้าจะเป็นแขกผู้มีเกียรติในพิธีประชันสาวงามของที่นี่”

        อวิ๋นจื่อยังคงงุนงงและไม่รู้จะตอบอย่างไร

        กว่านางจะได้สตินางก็มองเห็นเพียงชายผ้าของซูเจินที่กำลังเดินออกไปแล้วเท่านั้น

        นางต้องเข้าร่วมพิธีประชันสาวงามด้วยหรือ?

        คนผู้นี้บอกว่าจะมาไถ่ตัวนางไม่ใช่หรือ?

        แล้วเหตุใดต้องให้นางเข้าร่วมพิธีประชันสาวงามด้วย?

        นางเติบโตในวังตั้งแต่เด็กและเข้าใจความสำคัญของผู้หนุนหลังที่มีต่อหญิงสาวมากที่สุดถ้านางกลายเป็นคณิกาอันดับต้นๆ ที่โดดเด่นสะดุดตา ใครจะรู้ว่าวันหนึ่งอดีตที่สวยงามเช่นนี้จะย้อนกลับมาทำลายนางหรือไม่?

        ซูเจินต้องการทำอะไรกันแน่?

        อวิ๋นจื่อคิดไม่ออกจริงๆ

        ในช่วงนี้มีหลายอย่างที่นางไม่เข้าใจ

        ท้องฟ้าเริ่มมืดลงและชายผ้าสีเขียวก็เคลื่อนผ่านกรอบประตูเข้ามา

        ในที่สุดคนที่นางต้องการพบก็มาถึง