หนึ่งสัปดาห์ผ่านไปหลังจากเหตุการณ์ในคืนนั้น
พลอยใสยังคงระแวงวินอยู่ตลอด แต่ก็มีฟ้าและเพื่อน ๆ ของเธอคอยอยู่เคียงข้างเสมอ และหลังจากเหตุการณ์นั้นฟ้าก็เริ่มสืบเื่ของวินทันที จนได้รายละเอียดหลาย ๆ อย่าง
หลายวันก่อน ณ ซุ้มตึกคณะ
“เป็ยังไงบ้าง พี่คิว” ฟ้าถาม
“ไอ้วินอยู่คนละสาขากับแกก็จริงนะ แต่ว่าสาขาทัศนศิลป์ ส่วนใหญ่ก็เป็พวกเหี้ย ๆ ทั้งนั้นแหละ”
“มึงจะเข้าไปยุ่งกับเื่นี้จริง ๆ หรอ ฟ้า?” เรนนี่ถาม
“เออ นั่นดิมึงจะไปยุ่งทำไม?” สโนว์เสริม
“คนของกู ถ้าใครจะมาทำอะไร กูไม่ปล่อยมันไว้แน่”
ระหว่างที่คุยกันอยู่ พลอยใส โรส อลิซกำลังจะเดินเข้ามาหาพวกเธอ ฟ้าจึงส่งซิกแล้วเปลี่ยนเื่คุยกันทันที
“คุยอะไรกันหรอ?” พลอยใสถาม
“เปล่าค่ะ ไม่มีอะไร” ฟ้าพูด
บรรยากาศในคืนนั้นทำให้พลอยใสเริ่มเปิดใจกับฟ้ามากขึ้น ไว้ใจเธอมากขึ้น โรสกับอลิซก็มองฟ้าเปลี่ยนไปจากเมื่อตอนแรก
ปัจจุบัน เวลา 14:30 ณ ห้องเรียน
เสียงกริ่งหมดเวลาเรียนดังขึ้น ก่อนที่อาจารย์จะหยิบของและเดินออกจากห้องไปเช่นเคย ก็สั่งงานกลุ่มเอาไว้โดยให้จับกลุ่ม กลุ่มละ 4 คน โจทย์คือ การสร้างดนตรีผ่านการผสมผสานระหว่างดนตรีไทยกับดนตรีสากล ซึ่งในห้องเรียนพลอยใสสนิทแค่กับฟ้า หนิงหนิงและนายที่สุด จึงจับกลุ่มด้วยกัน หลังจากที่จับกลุ่มกันได้แล้วก็ได้แบ่งส่วนงานกัน โดยที่พลอยใสจะทำ Arrange และวาง Form ส่วนฟ้าช่วยในเื่ Balance เสียง หนิงหนิงกับนายนั้นให้ช่วยกันหา Sample เสียง
เวลาประมาณ 3 โมงเย็น ณ ร้านอาหารหลังมหา'ลัย
หลังจากที่จัดแจงงานกันเรียบร้อยแล้ว ก็ชวนกันไปกินข้าว เมื่อกินข้าวเสร็จก็ได้แยกย้ายกันกลับบ้าน โดยที่โรสกับอลิซมารับพลอยใสกลับบ้าน ส่วนหนิงหนิงกับนายก็เดินกลับหอของตัวเองไป หลังจากที่ทุกคนแยกย้ายกันไปแล้ว ฟ้าที่ยังยืนอยู่ เธอไม่ได้กลับหอ แต่กลับหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเห็นแชตของพี่คิวจึงกดเปิดอ่าน
(ข้อความ) คิว : “พี่เจอที่อยู่พวกมันแล้ว แต่ว่า…”
(ข้อความ) ฟ้า : “แต่ว่าอะไร?”
(ข้อความ) คิว : “แถวที่พวกมันอยู่ เป็เขตสีแดงน่ะ มีแต่พวกขายยา ยิงกันทุกวัน”
(ข้อความ) ฟ้า : “แล้วไง?”
(ข้อความ) คิว : “มันอันตรายนะฟ้า พี่เป็ห่วง”
(ข้อความ) ฟ้า : “งั้น…หนูขอคนของพี่หน่อยได้ไหม?”
(ข้อความ) คิว : “กี่คน?”
(ข้อความ) ฟ้า : “4-5 คน”
(ข้อความ) คิว : “โอเค แล้วจะไปวันไหน?”
(ข้อความ) ฟ้า : “อีกประมาณ 2 วัน”
(ข้อความ) คิว : “ได้ งั้นแค่นี้นะ”
บทสนทนาจึงจบแค่นี้ ฟ้าเก็บโทรศัพท์ลงและเดินกลับห้องไป
ทางด้านพลอยใส
ระหว่างที่โรสกำลังขับรถอยู่ เธอสังเกตพลอยใสอยู่ตลอดเหมือนว่า หลายวันมานี้พลอยใสดูมีชีวิตชีวามากขึ้น แต่หน้ายังคงนิ่งเฉยอยู่เหมือนเดิม จู่ ๆ อลิซก็พูดขึ้นมา
“ไอ้โรส ไอ้พลอย หลายวันมานี้ทำไมกูไม่เห็นไอ K เลยวะ?”
“เออ นั่นดิ ปกติแล้วมันรู้ว่าพลอยเรียนสาขาไหนมันต้องรีบมาหาแล้ว” โรสพูด
“กูไม่รู้” พลอยใสพูด
อลิซรู้สึกใจหายแบบแปลก ๆ จึงทักแชตไปหา G
(ข้อความ) อลิซ : “ไอ้ G เป็ยังไงบ้าง?”
เวลาผ่านไปสักพักใหญ่ ๆ G ก็อ่านและตอบกลับอลิซ
(ข้อความ) G : “ไอ้ลิซ กูมีเื่จะบอกมึงว่ะ?”
(ข้อความ) อลิซ : “ว่า?”
(ข้อความ) G : “มึงเปิดข่าวดูเอานะ”
และ G ก็ส่งลิงก์ข่าวให้อลิซ เธอเห็นลิงก์เด้งเข้าแชตมาจึงเปิดดู แต่เธอลืมปิดเสียงโทรศัพท์ โรสกับพลอยใสจึงได้ยินเสียงข่าวที่อลิซกำลังดูอยู่ ได้ยินเสียงว่า
“เกิดเหตุสลด! วัยรุ่นกลุ่มหนึ่งชักปืนรัวยิงคู่อริในพื้นที่เขตสีแดงย่านปทุมธานี มีผู้าเ็สาหัสทั้งหมด 6 ราย ในที่เกิดเหตุพบผู้าเ็เป็หนุ่ม Rapper ชื่อดัง AKA ว่า G-SKY ชื่อจริงชื่อว่า นาย กิตติ สุขสรรค์ อายุ 19 ปี มีาแถูกยิงด้วยอาวุธปืนขนาด 9 มม. เข้าที่บริเวณ คอ แขนและขา จำนวน 4 นัด…”
หลังจากที่พลอยใสได้ยินข่าว เธอจำชื่อจริงของผู้ชายคนนี้ได้แม่นมาก อลิซรีบปิดข่าวนั้นลงทันทีแต่ก็ไม่ทัน พลอยใสหันมาหาอลิซด้วยความโกรธเป็อย่างมากเอ่ยถามเธอว่า
“ไอ้ลิซ มึงบอกไอ้ G ใช่ไหม?” พลอยใสพูดด้วยความโกรธและน้ำตาของเธอก็ไหลออกมา
“กู…กู…”
“กูเป็คนให้มันบอกเองแหละ จะโทษก็โทษกูเหอะ ไอ้พลอย” โรสพูดแทรกขึ้นมา
“กูบอกพวกมึงแล้วใช่ไหม ว่าอย่าบอกไอ้ G!” พลอยใสตะคอกทั้งน้ำตา “มึงจอดรถเดี๋ยวนี้ไอ้โรส กูจะไปหาไอ้ G!”
“ใจเย็น ๆ ไอ้พลอย เดี๋ยวกูถามก่อนว่าไอ้ G มันอยู่โรงพยาบาลไหน” อลิซพูดด้วยน้ำเสียงที่ลนลานและส่งข้อความไปที่โทรศัพท์ของ G
(ข้อความ) อลิซ : “ไอ้ G อยู่โรงพยาบาลไหน แล้วใครตอบแชตกู?”
(ข้อความ) G : “กูเอกเอง ตอนนี้ไอ้ G อยู่โรงพยาบาลแพทย์รังสิต ตอนนี้มันพ้นขีดอันตรายแล้ว กำลังรอให้มันรู้สึกตัวอยู่”
หลังจากรู้ที่อยู่ของ G แล้วก็รีบขับรถไปทันที ในระหว่างขับรถอยู่ พลอยใสนั่งขดตัวกอดเข่าแน่น ร้องไห้อยู่ตลอดทาง เธอพยายามจะโทษตัวเอง แต่อลิซดึงตัวพลอยใสไว้ กอดเธอ
“พลอย กูผิดเอง กูขอโทษ” อลิซพูด
“ทำไมวะ…ทำไมพวกมึงต้องบอกไอ้ G”
“เื่นี้ไอ้ G เป็คนบอกกูเองว่าอย่าบอกมึงเด็ดขาด ไม่ว่ามันจะเกิดอะไรขึ้น กู…กูขอโทษ”
เวลาผ่านไปไม่นานก็ถึงโรงพยาบาล พลอยใสรีบลงจากรถและรีบวิ่งไปทันที เธอวิ่งไปหน้าเคาน์เตอร์ถามพยาบาลที่ยืนอยู่บอกชื่อของ G ไปจึงได้ห้องที่ G พักอยู่จึงรีบเดินไปหา เธอเดินไปจนถึงหน้าประตู เห็นเอกและเพื่อน ๆ ในแก๊งอีก 7 คน
‘เอก’ รูปร่างสูงใหญ่ ตัวหนา ๆ ผิวสี หน้าตาดีมีหนวดมีเครา ทรงผมสกินเฮดสีดำ ใส่เครื่องประดับแนวฮิปฮอป หรูหรา ส่วนอีก 7 คนนั้นก็แต่งตัวสไตล์เดียวกัน
พลอยใสเดินเข้าไปหาเอกทันที ทุกคนในแก๊งต่างใเป็อย่างมาก เพราะหลาย ๆ คนไม่เคยเห็นพลอยใสมาก่อน
“ไอ้เอก ไอ้ G อยู่ไหน?”
เอกชี้ไปในห้องก่อนที่จะพูดไปว่า “นอนอยู่ในห้อง ยังไม่ฟื้นเลย”
“กู…กูขอโทษนะ”
“เฮ้ย มึงจะขอโทษทำไม คนกันเองน่า” เอกพูดพร้อมกับยิ้มให้
“แล้วมึงล่ะ โดนยิงหรือเปล่า” พลอยใสพูดด้วยความเป็ห่วง พร้อมกับเอามือทั้งสองข้างจับไปที่ไหล่และแขนของเอก
“กูไม่เป็ไร มีเพื่อนในแก๊งโดนยิงนิด ๆ หน่อย ๆ เอง แต่ไอ้ G อะ เจ็บสุด”
“ถ้าไอ้โรสกับไอ้ลิซไม่บอกพวกมึงก็คงไม่ต้องมาเจ็บตัวแบบนี้ ใช่ไหม?”
“เอาเหอะ มึงก็อย่าไปโทษพวกมันเลย พวกมันก็เป็ห่วงมึงมากเหมือนกันนะ อีกอย่างถ้ามึงไม่บอก มึงอย่าคิดนะว่าไอ้ G มันจะไม่รู้”
“กูขอโทษ…กูขอโทษ”
“ไม่เป็ไร ไอ้ K ก็โดนยิงเหมือนกัน น่าจะสาหัสกว่าไอ้ G อีก”
“พอ เลิกพูดเื่นี้ได้แล้ว กูขอเข้าไปดูไอ้ G ก่อน”
สิ้นสุดบทสนทนา พลอยใสรีบเปิดประตูทันที ทว่าภาพตรงหน้าที่เห็นเป็ภาพที่เธอไม่อยากเห็นที่สุดในชีวิต
จบตอนที่ 17
5K
