ตอนที่ 7 สู้เพื่อวันข้างหน้า (2)
อวี๋จิ้นจงแย้มยิ้มพลางมองดูนายน้อยรองผู้มีท่วงท่าสง่างาม แล้วจึงรีบโค้งคำนับกลับไปพร้อมกล่าวว่า “นายน้อยรองเชิญรอสักครู่ บ่าวจะไปรายงานเดี๋ยวนี้”
ผ่านไปได้ชั่วครู่ เขาเดินออกมาจากห้องตำราแล้วส่งสัญญาณให้อวี๋จือรุ่นเข้าไปด้านใน
ห้องตำรามีขนาดใหญ่ สองฝั่งของห้องเต็มไปด้วยหนังสือหลากหลายประเภท มีทั้งบันทึกประวัติศาสตร์และพงศาวดาร อวี๋ฉางเหวินที่อยู่ในชุดลำลองนั่งอยู่ด้านหลังโต๊ะหนังสือ เมื่อเห็นลูกชายผู้มีรูปร่างสูงใหญ่ ลักษณะสง่าผ่าเผยเดินเข้ามาหา ใบหน้าสุขุมนุ่มลึกก็อดฉายรอยยิ้มออกมาไม่ได้ “จือรุ่นมาแล้วหรือ วันก่อนถูกอาจารย์ทำโทษ วันนี้เลยจะมาฟ้องพ่ออย่างนั้นหรือ”
อวี๋จือรุ่นโค้งคำนับ แก้มทั้งสองข้างปรากฏสีแดงระเรื่อแล้วพูดอย่างรู้สึกผิดว่า “เื่เมื่อวันก่อนเป็ความผิดของลูกเอง ลูกไม่ควรทำให้การเรียนล่าช้า ที่ถูกอาจารย์ทำโทษก็สมควรแล้ว แล้วจะมีหน้ามาฟ้องท่านพ่อได้อย่างไร ท่านพ่ออย่าได้หยอกล้อลูกเช่นนี้เลยขอรับ” เขารู้ดีว่าทุกความเคลื่อนไหวของตน ไม่มีทางพ้นสายตาของบิดาไปได้เลย แต่มันกลับทำให้เขายิ่งรู้สึกปวดใจ ไม่ว่าอย่างไรเจียวเจียวก็เป็เืเนื้อเชื้อไขของบิดา ลูกสาวล้มป่วยถึงขนาดนั้น เขาไม่คิดมีใจห่วงใยสักนิดเลยหรือ
อวี๋ฉางเหวินหัวเราะดังลั่น ราวกับชอบใจในความเขินอายของลูกชาย แล้วจึงถามอย่างอ่อนโยนว่า “ในเมื่อไม่ได้มาร้องทุกข์ ดึกเพียงนี้แล้ว เ้ามาหาพ่อด้วยเื่อันใดกัน”
ทั้งๆ ที่บิดาพูดเกี่ยวข้องกับเื่เมื่อครู่ แต่ความหมายที่แฝงอยู่ในคำพูดนั้น ทำให้อวี๋จือรุ่นรู้สึกตกตะลึงในใจ ‘ร้องทุกข์ หมายถึงเื่ของเจียวเจียวงั้นหรือ’
เมื่อคิดทบทวนดีแล้ว อวี๋จือรุ่นเงยหน้าขึ้นด้วยสีหน้าละอายใจ เขาสะบัดชายเสื้อคุกเข่าลงต่อหน้าบิดาแล้วพูดด้วยเสียงทุ้มต่ำ “ที่ลูกมาในวันนี้ ก็เพื่อจะขอร้องให้ท่านพ่อช่วยเหลือ ลูกรู้ดีว่า ในตอนแรกอี๋เหนียงโต้แย้งกับท่านแม่[1] เพื่อจะขอเลี้ยงดูน้องสี่ไว้ใกล้ตัว จนทำให้ท่านแม่เสียใจเป็อันมาก เื่นี้ใครเป็ฝ่ายผิด ใครเป็ฝ่ายถูก ด้วยสถานะของลูกแล้วมิอาจพูดได้ แต่บัดนี้อี๋เหนียงได้จากไปแล้ว อีกสี่ปีข้างหน้าเจียวเจียวก็จะถึงวัยปักปิ่น[2] หากยังไม่ได้รับการอบรมจากผู้ใดเลยจะดีหรือ ลูกไม่มีหน้าไปขอความช่วยเหลือจากท่านแม่ จึงหวังใจให้ท่านพ่อช่วยออกหน้า พูดโน้มน้าวท่านแม่ ลูกไม่ได้หวังให้เจียวเจียวเชี่ยวชาญการเล่นพิณ หมากล้อม พู่กัน และภาพวาดจนทะลุปรุโปร่งเหมือนน้องสาวคนอื่นๆ เพียงอยากให้นางได้ร่ำเรียนฝึกฝนในสิ่งที่สตรีนางหนึ่งพึงมี วันข้างหน้าหากออกเรือนไป ก็จะสามารถอยู่ในบ้านสามีได้อย่างไม่ลำบากขอรับ”
อวี๋ฉางเหวินมองดูลูกชายที่คุกเข่าอยู่ตรงหน้าด้วยสีหน้าที่สับสน เวลาผ่านไปสักพักจึงได้เอ่ยถามออกมา “เ้า คิดมาดีแล้วใช่หรือไม่” ถึงเวลานั้นสิ่งที่ต้องเผชิญ ไม่เพียงแต่การเล่าเรียนฝึกฝนอย่างยากลำบาก สิ่งที่อาจจะตามมาคือการถูกทำโทษอย่างหนัก ไหนจะคำพูดเย้ยหยันเหน็บแนมที่ทำให้ระคายหู ลูกสาวที่ถูกตามใจจนเสียคนอย่างนาง จะอดทนกับสิ่งเ่าั้ได้จริงหรือ
อวี๋จือรุ่นคุกเข่าลำตัวตั้งตรงตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงอันเด็ดขาด “ขอรับ!” ให้นางลำบากในสี่ปีนี้ ดีกว่าต้องลำบากไปทั้งชีวิต อย่างน้อยคนในตระกูลอวี๋ก็ยังไม่มีผู้ใดกล้าทำร้ายลูกหลานตามอำเภอใจ
อวี๋ฉางเหวินพยักหน้าแล้วพูดว่า “แล้วข้าจะพูดกับแม่เ้าในภายหลัง หากไม่มีเื่อะไรแล้วเ้ารีบกลับไปทบทวนตำราเถอะ พี่ใหญ่เ้าร่างกายไม่แข็งแรง ยังมานะบากบั่นศึกษาตำรา เ้าอย่าได้เกียจคร้านเชียวละ”
อวี๋จือรุ่นรู้สึกโล่งอก ตอบกลับด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม “ท่านพ่ออบรมได้ถูกแล้ว ลูกกลับไปจะตั้งใจทบทวนตำราให้หนัก ปีหน้าจะสอบขุนนางระดับสูงให้จงได้ เพื่อเป็หน้าเป็ตาแก่ท่านพ่อ”
“เป็หน้าเป็ตาอะไรกัน แค่ไม่ทำให้ข้าขายหน้าก็พอแล้ว ไปเถอะไปเถอะ” หลังจากโบกมือ อวี๋ฉางเหวินละสายตาจากลูกชายที่คุกเข่าอยู่เบื้องหน้า แล้วก้มหน้าดูรายงานที่วางอยู่บนโต๊ะต่อ
จากปรากฏการณ์สุนัข์กินดวงอาทิตย์ที่ผ่านมา มีคนเท่าไรที่ถูกปลดออกจากราชการ ใน่ที่สถานการณ์บ้านเมืองวุ่นวายเช่นนี้ ตัวเขาเองก็ต้องระมัดระวังให้จงหนัก
เชิงอรรถ
^ ตามธรรมเนียมจีนโบราณ บุตรธิดาในตระกูลนั้นๆ ต้องถือภรรยาโดยชอบธรรมของบิดาเป็นมารดา อวี๋จือรุ่นจึงเรียกอวี๋ฮูหยินว่าท่านแม่^ สตรีจีนในสมัยก่อนเมื่ออายุเข้าวัยสิบห้าปี จะสามารถใช้ปิ่นปักผมได้ หมายถึงโตเป็นสาวเต็มวัยแล้ว และยังเป็นการบ่งบอกสถานะว่าถึงวัยที่สามารถออกเรือนได้แล้ว
309
