ยามไฮ่ สายฝนต้นฤดูสารทเทกระหน่ำเมืองท่าจินไห่ไม่ขาดสาย ถนนเลียบชายฝั่งเจิ่งนองด้วยโคลนเลน โคมแดงหน้าสำนักพยัคฆ์คำรณแกว่งไกวตามแรงลม เสียงฝนกระทบหลังคาดังสลับกับเสียงคลื่นที่แว่วมาเป็ระยะ
ภายในห้องทำงานชั้นบนสุดของหอคอย เว่ยเชียนซาน เ้าสำนักผู้คุมท่าเรือใหญ่ นั่งอยู่หน้าโต๊ะยาว แสงตะเกียงสลัวเผยให้เห็นริ้วรอยยับย่นบนใบหน้า แม้ล่วงเข้าวัยชรา ทว่า แผ่นหลังภายใต้รูปร่างสูงใหญ่ยังคงเหยียดตรง มือหยาบกร้านถือผ้าชุบน้ำมันชโลมบนดาบเหล็กคู่ใจอย่างเชื่องช้า
เสียงเคาะประตูดังแทรกเสียงฝนสามครั้ง ศิษย์เอกก้าวเข้ามาน้อมกายส่งซองกระดาษ “เรียนเ้าสำนัก มีคนฝากจดหมายฉบับนี้มา แจ้งว่าเป็เื่สิทธิเดินเรือที่กำลังถูกตรวจสอบขอรับ”
เว่ยเชียนซานวางดาบลงบนแท่น เสียงเหล็กกระทบไม้ดังกังวาน สิทธิผูกขาดนี้คือเส้นเืใหญ่ของสำนักและขุนนางท้องถิ่นมานับสิบปี เขาคลี่กระดาษออกอ่านเพียงครู่ นิ้วมือพลันนิ่งค้าง ใบหน้าฉายแววกังวล ก่อนจะโบกมือสั่งแ่เบา “ออกไป”
สิ้นเสียงปิดประตู เว่ยเชียนซานดับไฟตะเกียง ห้องตกอยู่ในความมืด เขาสอดดาบเข้าฝัก ทะยานร่างผ่านหน้าต่างหายลับไปในม่านฝน…
ณ โรงเจร้างท้ายเมือง อวลด้วยกลิ่นอับของไม้ผุและดินชื้น หลังคาเก่าคร่ำพอคุ้มแดดคุ้มฝน ร่างสูงใหญ่ในชุดคลุมยาวทรุดนิ่งอยู่บนม้านั่ง ไหล่กว่างที่เคยผึ่งผายไร้การเคลื่อนไหว ไร้เสียงปะทะ ไร้คำสนทนา มีเพียงเสียงน้ำฝนกระทบยอดไผ่ดังสม่ำเสมอ
รุ่งสาง แสงอาทิตย์ส่องกระทบโถงร้าง ชาวบ้านหาของป่าพบร่างเ้าสำนักเฒ่าเอนหลังพิงม้านั่งยาว สองมือกุมประสานบนตักคล้ายนั่งพักผ่อน ใบหน้าซีดขาวไร้สีเื ดวงตาเบิกค้างจ้องไปยังที่ว่างเปล่า มุมปากมีคราบน้ำลายใสแห้งกรัง
รอบบริเวณไร้ร่องรอยการต่อสู้ ทรัพย์สิน ตั๋วเงิน และดาบคู่ใจยังวางอยู่บนโต๊ะข้างกายครบถ้วน
…….
บ่ายคล้อย ศพเว่ยเชียนซานถูกย้ายมายังห้องตรวจศพใต้ที่ว่าการเมืองจินไห่ ภายในมืดสลัว มีเพียงแสงตะเกียงน้ำมันส่องไล่ความมืด กลิ่นยาฉุนและน้ำมันสนอบอวลไปทั่ว
ซุนซือเหมี่ยว หมอยาประจำเมืองที่ผ่านงานชันสูตรมาสามสิบปี โน้มตัวลงมองร่างบนเตียงหิน นิ้วผอมเกร็งลากไล้ตามแนวกระดูก
“ประหลาดนัก... กระดูกหน้าอกยุบลงจากการกระแทก แต่ิักลับไม่ฉีกขาด ไร้รอยฟกช้ำเหมือนการถูกซัดด้วยฝ่ามือทั่วไป”
เขาบดปลายนิ้วลงบนรอยบุ๋ม “แรงกดส่งผ่านเข้าจุดตายอย่างแม่นยำ รอยยุบกว้างเพียงข้อนิ้ว คนผู้นี้ต้องเชี่ยวชาญโครงสร้างร่างกายและจุดชีพจรยิ่งกว่าข้า ฝีมือหมดจดยิ่งนัก”
เฉินกู่ หัวหน้ามือปราบยืนกอดอกพิงผนัง แววตาดุจเหยี่ยวจ้องร่างไร้ิญญา “จะหมดจดอย่างไร สุดท้ายก็คือการฆ่าคน” เขาก้าวมาหยุดข้างเตียง “แต่น่าขันนัก... เว่ยเชียนซานที่เคยทำตัวเป็เ้าถิ่นคุมน่านน้ำ วันก่อนใครเห็นเป็ต้องก้มหัวให้ วันนี้กลายเป็ก้อนเนื้อไร้ค่าให้ท่านจิ้มเล่นเสียแล้ว”
มือปราบเฒ่าลูบแผลเป็ที่ข้อมือขวา “มันยังไม่ทันชดใช้ชีวิตลูกชายข้า ดันมาชิงตายไปเสียก่อน นายอำเภอคนก่อนสิ้นชีพไม่นาน วันนี้คนส่งส่วยก็ตายตาม… เมืองจินไห่เน่าลึกเกินกว่าคนธรรมดาจะอยู่ได้”
“อย่าบ่นนักเลย มีงานก็ต้องทำ” หมอซุนเอ่ย “นายอำเภอคนใหม่ใกล้มารับตำแหน่งแล้ว ต่อไปเราคงไม่เหนื่อยลำพัง มาช่วยข้าพลิกศพนี้ให้ละเอียดเถิด”
แสงแดดภายนอกเริ่มริบหรี่ ในห้องใต้ดินยิ่งทวีความสลัว หมอซุนขยับตะเกียงเข้าใกล้ เพื่อมองรอยแผลให้ละเอียด…
ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักแน่นดังมาจากทางเดิน ตามด้วยเสียงเสมียนที่ตื่นตระหนก
“ใต้เท้า... ห้องตรวจศพอยู่ทางนี้ขอรับ แต่ท่านเพิ่งมาถึง ยังไม่ได้เปลี่ยนชุด...”
ไม่ทันสิ้นเสียงรายงาน ประตูไม้ถูกผลักเปิดออก บุรุษในชุดขุนนางสีน้ำเงินก้าวเข้ามา รูปร่างสูงโปร่ง ท่าทางทะมัดทะแมง ใบหน้าเกลี้ยงเกลาแฝงราศีบัณฑิต หยาดเหงื่อซึมตามไรผมบ่งบอกถึงการเดินทางที่เร่งรีบ
หมอซุนชะงักมือ เฉินกู่ขยับกายออกจากเงามืด สายตามองสำรวจขุนนางผู้มาใหม่ ชายหนุ่มตรงหน้าดูแปลกแยกจากขุนนางท้องถิ่นเมืองนี้อย่างสิ้นเชิง
เขากวาดสายตามองทั่วห้อง เอ่ยเสียงทุ้มกังวาน “ข้าคือกู้เสวียน นายอำเภอคนใหม่ เพิ่งมาถึงท่าเรือ ได้รับรายงานจึงตรงมาทันที สรุปความคืบหน้ามาเถิด ผู้ตายเป็ใคร และตายอย่างไร”
เฉินกู่หรี่ตามอง “ท่านนายอำเภอกู้มาถึงเร็วเกินคาด ศพนี้คือเว่ยเชียนซาน เ้าสำนักพยัคฆ์คำรณ เงื่อนงำย่อมไม่ใช่เื่ทะเลาะวิวาทในโรงเหล้า ท่านมารับตำแหน่งวันแรกก็เจองานหนักเสียแล้ว”
กู้เสวียนก้าวไปที่เตียงหิน กลิ่นหอมสะอาดจากผ้าไหมของเขาตัดกับกลิ่นเหม็นอับภายในห้องใต้ดิน ชายหนุ่มก้มพิจารณาศพชั่วครู่ หยิบสมุดบันทึกออกมา “ท่านหมอ รอยยุบกว้างแค่ข้อนิ้วนี้… ท่านพอจะระบุสาเหตุได้หรือไม่”
หมอซุนกำลังใช้ไม้ซับคราบในช่องปากศพขึ้นมาพิจารณา “ตรงนั้นมิใช่รอยอาวุธทั่วไป แต่ข้าพบสิ่งนี้เพิ่มเติม...” หมอเฒ่าชี้ให้เห็นกล้ามเนื้อลำคอที่แข็งเกร็ง
“ในโพรงจมูกมีกลิ่นยาสลบตกค้าง มันออกฤทธิ์ให้ร่างกายอ่อนแรง คาดว่าคนร้ายรมยาก่อนใช้วิชาดรรชนีหรืออาวุธลับจี้จุดตาย ข้าต้องค้นตำราเก่าอีกสักหน่อย”
กู้เสวียนตวัดพู่กันจดบันทึกอย่างว่องไว ท่ามกลางความเงียบที่มีเพียงเสียงพู่กันครูดกระดาษ ก่อนสอดสมุดเก็บเข้าสาบเสื้อ “เช่นนั้นหรือ... รบกวนท่านด้วย เื่ในยุทธภพข้าไม่สันทัด จำต้องพึ่งพาประสบการณ์ของพวกท่าน หากพบเงื่อนงำใดเพิ่มเติม โปรดแจ้งข้าทันที”
นายอำเภอหนุ่มยืนมือไพล่หลัง ทอดสายตามองร่างไร้วิณญาณบนเตียง กลิ่นอับทึบชวนให้หายใจติดขัด ขณะด้านนอกความมืดค่อย ๆ โรยตัวลงมา
821
