วันว่างๆ กับฝันหวานว่าจะขับเคลื่อนสังคม

โฮ่งๆๆ สุนัขข้างรั้วอพาร์ทเมนต์ของผมเห่าหอน๻ั้๹แ๻่เช้า แน่ล่ะว่าไม่ใช่เช้าตรู่แต่อย่างใด คืนที่แล้วมามีการจัดชุมนุมใหญ่ขึ้นที่ท้องสนามราษฎร์ ผู้คนเข้าร่วมชุมนุมมากมาย ซุ้มเวทีหลายหลาก ประเด็นต่างๆ เปิดเข้าสู่สาธารณะมากขึ้น เหนื่ออื่นใด ประเด็นใหญ่ใต้ท้องพิภกของสังคมก็ปรากฏขึ้นมาแล้ว

ผมยินดีปรีดากับเหตุการณ์เหล่านี้มาก ไม่น่าเชื่อว่าโลกที่น่าเบื่อจะเกิดความตื่นเต้นขึ้นมา ปัจจุบันความหวังอันน้อยนิดได้ปะทุขึ้นมาอีกครั้ง และนั่นก็ทำให้ผมลุกขึ้นมาเขียนนิยายเ๱ื่๵๹หนึ่ง เขียนเพื่อให้ผมได้ดำรงชีวิตอยู่ ด้วยรายได้จากสำนักพิมพ์ออนไลน์ และการสนับสนุนจากผู้อ่านผู้เอื้อเฝื้อทั้งหลาย

นักเขียนที่จะเป็๲อิสระได้ คือนักเขียนที่ไม่ต้องดำรงชีวิตด้วยการเขียน หรือนักเขียนที่ดังแล้วเท่านั้น แต่เราจะเป็๲อิสระจากใครเล่า ในเมื่อเรามีภาพคนอื่นอยู่ในหัวเสมอเมื่อเราเขียน ไม่ว่าเราจะรู้ตัวหรือไม่ก็ตาม...

กระนั้นสิ่งที่ผมพูด ก็ยังห่างไกลจากความเป็๲จริงที่ผมต้องเจออยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน ภาพในหัวนั้นผมไม่รู้หรอกว่ามันเป็๲อย่างไร ไม่ใช่ว่าผมตาบอดแต่อย่างใด หากทว่าผมมีเสียงในหัว (หรือหู?) มาแทนต่างหาก

-- เขียนอะไรของนายน่ะ? ไม่ได้เ๱ื่๵๹ได้ราวเลย

นั่นไง เสียงนั้นมาอีกละ

-- แหม ก็เพิ่งเริ่มเ๱ื่๵๹ไหมเล่า จะเอาอะไรนักหนา

***

ชีวิตผม ๻ั้๹แ๻่จำความได้ก็มีเสียงนี้มาคอยก่อกวนอยู่เรื่อยไป ข้อดีคือผมไม่เคยเหงาเลยสักนิด ผมไม่รู้ว่าเสียงนี้มีเพศหรือไม่ หรือเป็๲เพราะผมไม่เคยถามกันแน่นะ?

-- นี่

เสียงนั้นไม่ตอบ เสียงเหมือนจะรู้ว่าผมอยากถามอะไร อะไรที่่มันไม่สนใจ หรือไม่อยากตอบ มันก็จะไม่ตอบ เหมือนมีเส้นที่ผมไม่อาจข้ามไปได้

-- หิวแล้วอะ ทำไงดี เงินก็ไม่ค่อยมีเสียด้วย

-- กินขนมไปก่อนสิ ที่ตาซื้อมาให้ไง

-- แหม่ กินจนน้ำตาลจะขึ้นละมั้ง ละพูดให้มันถูกด้วย ตาไม่ได้ซื้อมาให้สักหน่อย แกทำเองต่างหาก

เหมือนเคย มันไม่ตอบอีกละ ช่างเถอะ ไปไหนก็ไป ยังไงมันก็ไม่ออกจากหัวผมไปหรอก (มั้ง?)

ผมลุกขึ้นนั่งบนเตียงจนได้ เราต่างรู้กันว่าการลุกจากเตียงยามเช้านั้นยากยิ่ง ขนาดพนักงานเงินเดือนยังต้องฝืนใจฝืนกาย ขยับร่างหนักอึ้งขึ้นมาจากเตียง สำหรับคนว่างงานอย่างผมก็คงรู้กัน

อย่างไรก็ตาม ผมยังต้องดำรงชีพด้วยการกินอาหาร ที่นโปเลียนบอกว่ากองทัพเดินด้วยท้องก็คงจะจริง จังหวะหิวแล้ว แม้จะมีเชือกรัดตามตัวก็คงบิดออกหมดแหละ (มั้ง)

-- ทำไมนายชอบพูดเหมือนไม่มั่นใจอยู่ทุกครั้งไปล่ะ

-- อ่าว ก็ไม่มั่นใจนี่นา จะให้ทำไง อีกอย่างฉันไม่ได้พูดเสียหน่อย ฉันคิดต่างหากโว้ย เอ็งมาสำรวจความคิดฉันเอง

เฮ้อ การลุกจากเตียงว่ายากแล้ว อาบน้ำเย็นฉ่ำยิ่งยากเข้าไปใหญ่ ห้องพักผมมีขนาดประมาณสองเตียงนอนควีนไซส์ ซึ่งก็เหมาะเจาะพอดีในสภาพการเงินแบบนี้ ห้องน้ำอยู่ด้านนอก พร้อมระเบียงอีกน้อยนิด ผมเลือกห้องมุม เพื่อมองเห็นตึกรามบ้านช่อง แม้ไม่ใช่วิวทิวทัศน์ที่หลายคนโปรดปราน แต่ไม่รู้เป็๞ไรผมหลงไหลกลิ่นอายของเมืองเสียเหลือเกิน

-- นี่

-- ว่าไง?

-- สูบบุหรี่ดีไหม

-- ถามโง่ๆ ไม่ดีอยู่แล้วแหละ เอ๊ะหรือว่าถามในเชิงปรัชญาล่ะ?

-- ถามไปงั้นแหละ อยากสูบเพราะเท่บ่าดาย แต่ก็นะ อย่าหาเ๹ื่๪๫ใส่ตัวดีกว่า กระเป๋าแห้งอยู่แล้ว หากมีภาระเพิ่มมาก็ลำบากไปอีก

-- แน่นอน

ผมอาบน้ำสระผมอย่างรวดเร็ว ไม่ใช่เพราะเป็๲คนที่ทำอะไรเร็ว แต่เพราะน้ำมันหนาวต่างหาก ก็ผมตื่น๻ั้๹แ๻่เช้า เพื่อขึ้นมาเขียนนิยายให้ได้สักเล่มนี่แหละ 

-- เขียนอะไรของนายน่ะ? ไม่ได้เ๱ื่๵๹ได้ราวเลย

นั่นไง เสียงนั้นมาอีกละ

-- แหม ก็เพิ่งเริ่มเ๱ื่๵๹ไหมเล่า จะเอาอะไรนักหนา

ครับ เ๱ื่๵๹เล่าก็วนมาถึงตรงนี้ได้อีกครั้ง และจะดำเนินต่อไปจากนี้อีกแหละ เพียงแต่ว่าตอนนี้หิวเสียแล้ว ขอไปกินข้าวก่อนก็แล้วกัน