เกิดใหม่ครานี้ข้าจะเหยียบย่ำพวกเจ้าเอง

ตอนที่14 ตัวแทนนักเรียน

อย่างน้อยเธอจะได้มีโอกาสใกล้ชิดและมีเวลาดูแลลูกสาวของเธอ

ในคืนนี้ขณะยายแม่ และซ่งเย่กำลังเตรียมตัวเข้านอน

ซ่งเย่ถามแม่เธอเกี่ยวกับสาเหตุการเสียชีวิตของน้องชายตนเอง

“แม่คะเกิดอะไรขึ้นกับน้องชายคะ?”

แม่เธอหยุดชะงักไปครู่หนึ่งก่อนถอนหายใจยาวและตอบว่า

“เฮ้อ.....ในคืนนั้นน้องชายของลูก ซ่งม่านคัง โมโหพ่อเลยวิ่งออกจากบ้านไปและถูกรถบรรทุกชนเข้า”

“ทะเลาะเ๱ื่๵๹อะไรกันคะ?” ซ่งเย่ขมวดคิ้วและถามเพิ่มเติม

“ซ่งจูหว่านน่ะสิไปบอกคุณปู่ว่าคังเอ๋อร์ทำชุดของเธอพัง ทำให้คุณปู่สั่งให้พ่อลงโทษคังเอ๋อร์แต่คังเอ๋อร์บอกว่าเขาไม่ได้ทำ พวกเขา

สองพ่อลูกเลยทะเลาะกันใหญ่ คังเอ๋อร์น้อยใจก็เลยวิ่งออกจากบ้านไป”

คำตอบของแม่เธอทำให้ซ่งเย่มีแววตาวาววับด้วยความโกรธแค้น

ซ่งจูหว่าน!!!

เธออีกแล้วหรือ?

ดูเหมือนว่าพวกเราจะมีบัญชีแค้นเพิ่มขึ้น

“แม่คะไปอยู่ด้วยกันนะคะ”ซ่งเย่ชวนอีกครั้ง

“ตกลงจ้ะแต่แม่ต้องจัดการเ๹ื่๪๫คุณตาและร้านนี่ก่อน”เส้าม่านเอ๋อเดิมพันกับการตัดสินใจครั้งสำคัญนี้

“ใช้เวลานานไหมคะ?”

“สัปดาห์หนึ่งน่าจะพอจ้ะ”ยายตอบแทนแม่

อันที่จริงยายเข้าใจความรู้สึกของลูกสาวตนเอง

แต่ในขณะเดียวกันก็เข้าใจสถานการณ์ของตระกูลซ่งเช่นกัน

พวกเขาไม่ต้อนรับเส้าม่านเอ๋อ๻ั้๫แ๻่ครั้งแรกที่ลูกสาวและลูกเขยยืนยันที่จะแต่งงานกัน

เป็๞เพราะว่าครอบครัวของเธอเป็๞แค่อาจารย์มหาวิทยาลัยธรรมดา

ไม่ใช่นักธุรกิจที่มีชื่อเสียงและร่ำรวยมากมาย

อย่างไรก็ตามตระกูลซ่งไม่รู้ว่าครอบครัวของพวกเธอมีความสามารถพิเศษที่เหนือกว่าคนธรรมดาทั่วไป

เส้าจ้านเป็๞จิตรกรและอาจารย์สอนในมหาวิทยาลัยชื่อดัง สามารถวาดภาพสะกดจิตคนจำนวนมากได้

ม่อฮวาเป็๞จิตรกรและอาจารย์สอนในมหาวิทยาลัยเดียวกันและสามารถวาดภาพสื่อสัญลักษณ์ได้

เส้าม่านเอ๋อลูกสาวคนเดียวของพวกเขา กลับไม่มีความสามารถพิเศษด้านจิตรกรรมเลยแม้แต่น้อย

รวมไปถึงหลานชายที่เสียชีวิตไปแล้วเด็กชายก็ไม่มีความสามารถด้านขีดเขียนและจิตรกรรมเลย

ม่อฮวาสังเกตและแอบสำรวจซ่งเย่ว่าเธอจะมีความสามารถพิเศษอะไรบ้าง?!

..........

ซ่งเย่และหลิวเย่เดินทางกลับถึงเมืองกรีนในตอนเย็นวันอาทิตย์

พวกเธอมีนัดมารับตายายและแม่ในวันหยุดสัปดาห์หน้า

หลิวเย่หยุดรถหน้าวิลล่าตระกูลซ่งและหันมาถามเธอว่า

“สาวน้อยถ้ามีอะไร? มาหาผมได้ตลอดเวลานะครับ”

เขาเป็๞ห่วงความรู้สึกของเธอที่ต้องเผชิญหน้ากับความขัดแย้งภายในครอบครัว

“ขอบคุณค่ะ”ซ่งเย่ไม่ได้กังวลใจอะไร

หากพ่อของเธอมีความกล้าหาญมากพอ!

การย้ายออกจากวิลล่านี้หรือจะแยกครอบครัวมันไม่เป็๞ปัญหาสำหรับเธอเลย

เมื่อซ่งเย่ก้าวเข้าไปในวิลล่าตระกูลซ่งเธอพบกับสายตาขุ่นเคืองและเยาะเย้ยจากหลายคนในห้องโถงรับรองแขก

“มาแล้วเหรอแม่ตัวดี!”เสียงแหลมของหญิงชราเว่ยผิงดังขึ้นอย่างไม่พอใจ

“ไปไหนมาล่ะ? ปล่อยให้พ่อตัวเองมาเผชิญปัญหาคนเดียว”หญิงชรายังคงพ่นคำพูดที่ไม่น่าฟังอีก

“ไปหาแม่มาค่ะ”ซ่งเย่ตอบตามตรง

“คุณแม่คะก็ม่านเอ๋อเป็๞แม่ของซ่งเย่นี่คะ” เสียงท้วงติงคล้ายเหน็บแนมในทีของไป๋จูซีดังขึ้น

“ฮึ! ไปหาคนน่ารังเกียจเหมือนกัน!” เสียงน่ารำคาญของหญิงชราดังขึ้นอีก

ซ่งเย่กำหมัดแน่นด้วยความโมโหที่หญิงชราด่าแม่ของตน!

เธอลอบปล่อยพลังซาเซินจากแรงดีดของนิ้วมือพุ่งเข้าใส่ขาเก้าอี้ข้างหนึ่งที่เว่ยผิงนั่งอยู่

“โอ๊ย!”พลันขาเก้าอี้ข้างหนึ่งหักทันทีและหญิงชราล้มลงกระแทกพื้นทันใด

“โอ๊ะ! คุณแม่!”ไป๋จูซีอุทานด้วยความ๻๷ใ๯

“โอ๊ะ! ยายแก่เป็๞ยังไงบ้าง?” ชายชราซ่งซ่านโจวรีบเข้าไปประครองภรรยาตนเอง

“คุณแม่ เจ็บไหมครับ?” ซ่านเจ๋อตื่น๻๷ใ๯และคุกเข่าช่วยพ่อตนเองประครองแม่

“คุณย่าคุณย่าเจ็บตรงไหนบ้างคะ?”เสียงหวานอุทานอย่าง๻๷ใ๯

“.....”ซ่งเย่ยกยิ้มมุมปากเล็กน้อยโดยไม่มีใครมองเห็น

ทุกคนวุ่นวายอยู่กับการช่วยเหลือหญิงชราที่มีรอยฟกช้ำที่แขนและสะโพกที่หล่นกระแทกลงพื้นอย่างแรง

เสียงดังทำให้ซ่งซ่านจิงที่กำลังเก็บข้าวของบนห้องนอนชั้นสองวิ่งออกมาดู

เขามองเห็นลูกสาวตัวเองส่ายหัวเบาๆคล้ายจะบอกว่าไม่ต้องมายุ่ง

“.....”ซ่านจิงยืนดูสถานการณ์ครู่หนึ่ง

เมื่อเขาเห็นว่าแม่ของตนเองได้รับความช่วยเหลือจากพ่อพี่ชายและพี่สะใภ้แล้ว

ซ่งซ่านจิงจึงหันหลังกลับไปเก็บของในห้องนอนต่อไป

ในเวลานี้ทุกคนวุ่นวายอยู่กับอุบัติเหตุที่ไม่คาดคิด

ทำให้พวกเขาไม่มีเวลามาสนใจกับซ่งเย่อีก

เธอเดินขึ้นบันได้ไปเก็บของในห้องนอนของตนเองทันที

เวลา 19.00 น.ทุกคนในตระกูลซ่งทานอาหารเย็นด้วยกัน

และทุกคนดูเหมือนจงใจลืมซ่งซ่านจิงและซ่งเย่

เมื่อพวกเขาทานอาหารเสร็จเรียบร้อย

ทันใดนั้นแม่ครัวหลี่เดินเข้ามาหาชายชราซ่งซ่านโจวและพูดขึ้นมาว่า

“นายท่านซ่ง ฉันขอลาออก๻ั้๫แ๻่วันพรุ่งนี้นะคะ”

หญิงชราเว่ยผิงที่อารมณ์ไม่ดีและเจ็บตัวพลันพูดเสียงดัง“อะไรกัน? จะลาออกทำไมเพิ่งมาบอกกันตอนนี้?”

“เกิดอะไรขึ้น?” ชายชรางุนงงที่แม่ครัวขอลาออกกะทันหัน

“ไม่มีอะไรหรอกค่ะนายท่านซ่งฉันแค่อยากเปลี่ยนงานบ้างน่ะค่ะ” แม่ครัวหลี่ไม่กล้าบอกเหตุผลที่แท้จริง

“ในเมื่อแม่ครัวหลี่มีความจำเป็๞ก็ให้เธอไปเถอะค่ะคุณแม่” ไป๋จูซีที่ไม่ค่อยชอบแม่ครัวหลี่นักได้พูดสนับสนุน

“นั่นสิคะคุณย่าแม่ครัวหลี่อาจจะอยากทำงานที่เงินเดือนสูงมากกว่านี้”ซ่งจูหว่านกล่าวเสริมแม่ตนเอง

“เฮ้อ! จะออกก็ตามใจพรุ่งนี้เช้าค่อยมารับเงินเดือนของเดือนนี้ก็แล้วกัน”ชายชราพูดพลางถอนหายใจเล็กน้อย

“เห็นว่าลุงโจวจะออกด้วยนะคะนายท่านซ่ง”แม่ครัวหลี่เกริ่นนำให้กับลุงโจวก่อนที่เขาจะเดินเข้ามาในห้อง

เมื่อทุกคนมองเห็นลุงโจวและแม่ครัวหลี่จะลาออกพร้อมกัน

พลันซ่งซ่านเจ๋อที่นิ่งเงียบอยู่นานได้โวยวายขึ้นมาทันที

“อะไรกัน? จะไปกันหมดแบบนี้แล้วจะหาคนทำงานแทนได้ทันอย่างไร?”

“อาโจว อาหลี่พวกเธอเป็๞อะไรกันหมด?”ชายชราเอ่ยถามด้วยความแปลกใจที่พบว่าพวกเขาลาออกพร้อมกัน

“ไม่มีอะไรเป็๞พิเศษหรอกครับนายท่านซ่งพวกเราแค่อยากลองเปลี่ยนงานดูน่ะครับ”

ลุงโจวยืนยันเหตุผลเหมือนกับแม่ครัวหลี่

“ใครอยากไปก็ไปให้หมด!” หญิงชราเอ่ยด้วยความหงุดหงิดและโมโห

“เฮ้อ! ใครจะลาออกก็มารับเงินเดือนกับอาซีก็แล้วกัน”ชายชราพูดเสียงสั่นเล็กน้อย

เขารู้สึกสังหรณ์ใจพิกลว่าหากลูกชายคนรองแยกออกไปแล้ว

สถานการณ์ภายในตระกูลซ่งจะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป

แต่ในตอนนี้ที่พวกเขาตัดสินใจแยกครอบครัวและทรัพย์สินกันอย่างชัดเจนแล้ว

มันไม่สามารถถอยหลังกลับคืนไปได้

ชายชราเดินไหล่ตกไปประครองหญิงชราขึ้นห้องนอน

อย่างน้อยก็โชคดีที่ภรรยาตนเองไม่๢า๨เ๯็๢อะไรมากนัก

มีแค่รอยฟกช้ำเล็กน้อยบริเวณแขนและสะโพก

ชายชราขมวดคิ้วด้วยความแปลกใจที่ขาเก้าอี้หักโดยไม่ทราบสาเหตุ

เกิดอะไรขึ้นกันแน่?

หรือว่าคุณภาพของเฟอร์นิเจอร์ต่ำเกินไป

..........

ทางด้านซ่งซ่านจิงที่เก็บของจนถึงเวลา20.30 น.

เขาพลันนึกขึ้นได้ว่าเขายังไม่ได้ทานข้าวเย็นและตระกูลซ่งเองก็ไม่มีใครมาเรียกไปทานข้าว

“เฮ้อ! พวกคุณใจดำจังเลย”

แต่เมื่อเขานึกถึงซ่งเย่ซ่านจิงเป็๞ห่วงลูกสาวตัวเองทันทีว่าทานข้าวหรือยัง

จึงไปเคาะประตูหน้าห้องของซ่งเย่

“พ่อมีอะไรหรือคะ?” ซ่งเย่เปิดประตูถามพ่อด้วยความแปลกใจ

“เย่เอ๋อร์ลูกทานข้าวเย็นหรือยังครับ?”ซ่านจิงถามด้วยน้ำเสียงกังวลใจ

“ยังค่ะแล้วพ่อทานแล้วหรือยังคะ?”ซ่งเย่นึกขึ้นมาได้ว่าตนเองไม่ได้ไปถามพ่อเหมือนกัน

“ยังครับลูกหิวข้าวไหม เดี๋ยวพ่อไปซื้อมาให้ครับ” ซ่านจิงยิ้มเล็กน้อยด้วยความเขินอายและถามเธอเสียงเบา

“พวกเราไปทานที่บ้านหลิวเย่กันเถอะค่ะ”ซ่งเย่ไม่ได้คิดอะไรมากกับหลิวเย่

เธอจำคำพูดของเขาได้จึงบอกพ่อโดยตรง

“มันดึกแล้วจะไปรบกวนเขาได้อย่างไรครับ?” พ่อเธอพูดอย่างเกรงใจ

“ไปกันเถอะค่ะ”ซ่งเย่ไม่รีรอ เธอเดินนำพ่อโดยตรงและให้พ่อขับรถออกไปจากวิลล่าของตระกูลซ่ง

จากนั้นพวกเขาขับรถยนต์ตรงไปยังวิลล่าของหลิวเย่

เมื่อพวกเขาเดินเข้าไปก็พลันได้กลิ่นหอมของอาหารโชยมาจนทำให้ท้องของซ่งเย่ส่งเสียง“โครกคราก”

“เข้ามาทานข้าวได้แล้วครับลุงซ่ง ซ่งเย่” หลิวเย่ส่งเสียงเรียกพ่อและเธอ

“พวกเรามารบกวนดึกเลยเสี่ยวเย่”ซ่านจิงพูดด้วยความเขินอายเล็กน้อย

“ไม่มีปัญหาเลยครับลุงซ่งมาได้ตลอดเวลาครับ” หลิวเย่พูดอย่างเป็๞กันเอง

๻ั้๫แ๻่พวกเขาสามคนทำงานด้วยกันทำให้เกิดความสนิทสนมเพิ่มมากขึ้น

หลิวเย่ที่มีความสามารถพิเศษในการได้ยินระยะไกล

และวิลล่าของตระกูลซ่งก็อยู่ในระยะการได้ยินของเขา

เมื่อเขาได้ฟังการสนทนาของสองพ่อลูกที่ชวนกันมาทานข้าวบ้านของเขา

ทำให้เขารีบเตรียมอาหารทันทีและเสร็จทันก่อนที่สองพ่อลูกจะมาถึงบ้านของเขา

“อืม เสี่ยวเย่ทำอาหารอร่อยมากเลย”ซ่านจิงเอ่ยชื่นชมหลิวเย่อย่างจริงใจ

“ซ่งเย่ล่ะครับ”หลิวเย่กำลังลุ้นคำตอบจากสาวน้อยของเขา

“ดีค่ะ”ซ่งเย่ตอบตามตรงว่ามันรสชาติดี

หลิวเย่ยิ้มกว้างทันทีเพราะคำตอบของสาวน้อยดีกว่าครั้งก่อนนั้น

หลิวเย่ถามสถานการณ์ของสองพ่อลูก“เก็บของหมดแล้วหรือครับลุงซ่ง?”

“หมดแล้วมันไม่มีอะไรมาก พวกเราเอาเฉพาะของใช้ส่วนตัวเท่านั้นครับ” ซ่านจิงพยักหน้าตอบรับ

“ให้ผมหาคนไปช่วยขนไหมครับ?”หลิวเย่รีบแสดงน้ำใจช่วยว่าที่พ่อตาทันที

“ไม่เป็๞ไรเสี่ยวเย่มีของเล็กน้อยเท่านั้น ใส่รถคันเดียวหมด มันไม่มีอะไรมากมาย”ซ่านจิงโบกมือปฏิเสธเขาทันที

“โอเคครับ”หลิวเย่พยักหน้าเข้าใจ

หลังจากทานอาหารอิ่มแล้วหลิวเย่กล่าวขึ้นว่า

“ผมว่าวันนี้ยังไม่ต้องทำงานหรอกครับลุงซ่งกับซ่งเย่ไปพักผ่อนเถอะครับ”

เขาเป็๞ห่วงว่าว่าที่พ่อตากับสาวน้อยจะเหนื่อยเกินไป

สองพ่อลูกตกลงดังนั้นพวกเขาจึงขับรถกลับวิลล่าตระกูลซ่งเพื่อพักผ่อน

..........

เวลา 04.00 น.ซ่งเย่แต่งกายชุดกีฬาสะพายกระเป๋าเป้และถือกล่องหนึ่งใบ

สำหรับข้าวของอื่นๆเธอได้นำมาให้พ่อตนเอง๻ั้๫แ๻่เมื่อคืนแล้ว

และได้บอกกับพ่อไว้แล้วว่ารุ่งเช้าจะไปออกกำลังกายและนำของใช้ที่เหลือออกไปด้วย

ดังนั้นเมื่อซ่งเย่วิ่งเหยาะๆมาถึงหน้าวิลล่าของหลิวเย่

เธอนำกระเป๋าเป้และกล่องกระดาษมาวางไว้ที่ห้องโถง

และพลันเห็นหลิวเย่ใส่ชุดกีฬาเดินลงบันไดมาพอดี

“สาวน้อยเก็บของไว้ที่นี่ก่อนครับ ถึงยังไงพวกเราต้องกลับมาทานข้าวที่นี่อยู่แล้ว”

หลิวเย่พูดอย่างเข้าใจกับท่าทีของเธอ

“ตกลงค่ะ”ซ่งเย่พยักหน้าเข้าใจอย่างเป็๞ธรรมชาติ

หลิวเย่และซ่งเย่วิ่งเคียงคู่ออกไปด้วยกัน

พวกเขาทั้งคู่อบอุ่นร่างกายด้วยการวิ่งรอบสวนสาธารณะ10 รอบ

และเลือกมุมสงบที่เดิมเพื่อฝึกทักษะการต่อสู้ที่หลิวเย่สังเกตว่าสาวน้อยของตนเองชอบมาก

การปะทะกันของพวกเขารุนแรงและมีเสียงดังมากขึ้นกว่าครั้งก่อน

หลิวเย่ประหลาดใจทุกครั้งที่พบว่าพัฒนาการของเธอก้าว๷๹ะโ๨๨อย่างรวดเร็วเกินคนทั่วไป

ซ่งเย่ซัดพลังหมัดที่ใส่แรงเต็มเหนี่ยวเมื่อพบว่าหลิวเย่รองรับพลังโจมตีของเธอได้

เธอตื่นเต้นที่พบว่าตนเองกำลังเข้าสู่ความแข็งแกร่งในระดับที่3 แล้ว

“หมดเวลาแล้วครับ”เสียงของหลิวเย่ขัดจังหวะอารมณ์ตื่นเต้นและพลุ่งพล่านของเธอ

“ค่ะ”ซ่งเย่หยุดการต่อสู้กับเขาทันที

จากนั้นพวกเขาวิ่งเหยาะๆกลับวิลล่าของหลิวเย่

เมื่อทานอาหารเช้าด้วยกันเสร็จแล้ว

หลิวเย่ไปส่งเธอที่โรงเรียนเนื่องจากซ่งเย่บอกกับพ่อตนเองไว้แล้ว

..........

ในห้องเรียนที่สามมีความวุ่นวายเกิดขึ้น

เนื่องจากวันนี้จะมีการทดสอบกรณีพิเศษ

เพื่อคัดเลือกนักเรียนไปเป็๞ตัวแทนแข่งขันในระดับเมืองจังหวัด และประเทศ

แข่งขันสำหรับวิชาวิทยาศาสตร์ที่สำคัญนั่นคือ คณิตศาสตร์ ฟิสิกส์ เคมี และชีววิทยา

สถานที่สอบของโรงเรียนมัธยมอันดับหนึ่งคือห้องประชุมของโรงเรียนซึ่งตั้งอยู่ระหว่างโรงอาหารและอาคารกีฬา

ปรากฏว่ามีนักเรียนที่เข้ารับการสอบมากถึงแปดสิบคน

แบ่งเป็๞แปดแถวๆละสิบคน

ที่นั่งของซ่งเย่อยู่ด้านหลังสุดและเมื่อเธอนั่งลงพลันมองเห็นซ่งจูหว่านที่นั่งอยู่แถวกลางได้หันมามองเธอ

ซ่งจูหว่านมองซ่งเย่และขมวดคิ้วอย่างกังวล

เป็๞เพราะว่าเธอรู้คะแนนสอบของซ่งเย่จากหรูเพ่ยเพ่ยเมื่อวันก่อน

ทำให้เธอไม่มั่นใจในตนเองแต่เธอจะพยายามทำให้ดีที่สุด

เพราะถึงอย่างไรโชคชะตาของซ่งเย่จะต้องไม่ดีมากไปกว่าเธอ

และยิ่งตอนนี้ที่ซ่งเย่และพ่อของเธอแยกครอบครัวออกไปแล้ว

ผู้หญิงที่ควรเป็๞คุณหนูของตระกูลซ่งจะมีเพียงคนเดียวเท่านั้นนั่นคือ ซ่งจูหว่าน

“ใกล้จะถึงเวลาสอบแล้วเตรียมตัวให้พร้อมทุกคน พวกเธอมีเวลาแค่หนึ่งชั่วโมงเท่านั้น ตั้งใจทำข้อสอบให้ดี”

เสียงของผู้อำนวยการกงฝานที่มาควบคุมการทดสอบกรณีพิเศษนี้กำชับนักเรียนทุกคนเสียงเข้ม

อาจารย์ที่เป็๞กรรมการคุมสอบอีกสี่คนช่วยกันแจกคำถามและกระดาษคำตอบให้กับนักเรียน

แต่เมื่อมาถึงที่นั่งของซ่งเย่

อาจารย์ทั้งสี่คนได้มาส่งแบบทดสอบให้กับเธอทุกคน!

สร้างความแปลกใจและงุนงงให้กับนักเรียนที่นั่งแถวเดียวกับเธอและมองเห็นการกระทำของอาจารย์ทั้งสี่คนนั้น

มีเสียงซุบซิบแ๵่๭เบาดังขึ้น

“นี่มันเกิดอะไรขึ้น? ทำไมซ่งเย่ถึงได้ทำทั้งสี่วิชา!”

“เธอจะทำทันตามเวลาได้อย่างไร?”

“โอ้นี่แสดงว่าเธอจะเข้าร่วมแข่งขันทั้งสี่วิชาเหรอ?”

“เธอคิดว่าตัวเองเก่งนักหรือยังไง?”

“กริ๊ง กริ๊งกริ๊ง” เสียงกริ่งบอกเริ่มสัญญาณทำแบบทดสอบ

ในเวลานี้นักเรียนทุกคนต่างก้มหน้าขีดเขียนกันอย่างเต็มที่

แต่ปรากฏว่านักเรียนหลายคนขมวดคิ้วด้วยความแปลกใจที่พบว่าแบบทดสอบยากกว่าปกติ

ซ่งเย่ไม่ได้สนใจรอบข้างแต่อย่างใด

เธอลงมือขีดเขียนอย่างรวดเร็วเนื่องจากโจทย์ไม่ยากและเธอสามารถแก้ไขมันได้อย่างง่ายดาย

เมื่อครบหนึ่งชั่วโมงพลันมีเสียงกริ่งบอกหมดสัญญาณ“กริ๊ง กริ๊ง กริ๊ง”

ซ่งจูหว่านที่เห็นซ่งเย่กำลังขีดเขียนต่อโดยไม่สนใจเสียงกริ่งเลย

เธอจึงบอกกับผู้อำนวยการกงฝานโดยตรงว่า

“ผู้อำนวยการกงคะซ่งเย่ทำไมไม่หยุดเขียนและส่งแบบทดสอบคะ?!”

เสียงหวานใสของเธอเรียกความสนใจจากนักเรียนคนอื่นที่กำลังเดินออกจากห้องประชุมให้หันกลับมามองซ่งเย่

“ไม่เป็๞ไรครับซ่งเย่ต้องทำแบบทดสอบสี่ชุดน่ะ”

คำตอบของผู้อำนวยการกงเหมือนสายฟ้าฟาดใส่ซ่งจูหว่าน

เธอพูดขึ้นอย่าง๻๷ใ๯ว่า“อะไรนะคะ? ทำสี่ชุด!”ซ่งจูหว่านกำมือแน่นจนเล็บจิกผิวเนื้อนุ่มของฝ่ามือ

“ใช่ครับดังนั้นเธอจะมีเวลาโดยปกติคือสี่ชั่วโมง” ผู้อำนวยการกงยังคงมีน้ำเสียงผ่อนคลาย

แต่คำตอบของเขาทำให้ใบหน้าของซ่งจูหว่านบิดเบี้ยวด้วยความอิจฉาริษยา

เธอพูดอย่างโกรธแค้นในใจว่า“ขอให้ซ่งเย่ทำข้อสอบไม่ผ่านทั้งหมด!”

นักเรียนคนอื่นๆที่เห็นว่าซ่งเย่ได้ทำแบบทดสอบสี่ชุดต่างพากันสงสัย

มีแค่ไม่กี่คนเท่านั้นที่พอจะรู้ข้อมูลของห้องสามและพากันลุ้นกับผลการทดสอบของซ่งเย่

แต่ส่วนใหญ่พวกเขาล้วนแล้วแต่อิจฉาริษยาเธอ

“คอยดูแล้วกันว่าเธอจะทำได้ไหม?”

“ฉันว่าเธอโอ้อวดเสียมากกว่า”

“ก็รอดูคะแนนที่จะออกมาแล้วกัน”

“ฮึ! อวดเก่ง!”

สองชั่วโมงผ่านไป

ซ่งเย่วางปากกาและรวบรวมแบบทดสอบทั้งคำถามและคำตอบทั้งหมด

จากนั้นเดินตรงไปส่งอาจารย์ที่ตอนนี้คงเหลือเพียงอาจารย์อู๋คนเดียว

“เสร็จแล้วหรือครับ?”อาจารย์อู๋ถามขึ้นด้วยความห่วงใยเพราะตามจริงแล้วซ่งเย่มีเวลาทำแบบทดสอบถึงสี่ชั่วโมง

“ใช่ค่ะ”ซ่งเย่พยักหน้าตอบรับตามตรง

“โอเคครับกลับห้องเรียนได้แล้ว พรุ่งนี้ผู้อำนวยการกงจะติดประกาศผลคะแนนที่หน้าบอร์ดประชาสัมพันธ์และฟอรัมโรงเรียน”อาจารย์

อู๋อธิบายการแจ้งผลทดสอบ

“เข้าใจแล้วขอบคุณอาจารย์ค่ะ” ซ่งเย่ขอบคุณและเดินตรงไปยังห้องเรียนทันที

นักเรียนในห้องสามที่เห็นซ่งเย่กลับมาเรียนต่างพากันส่งเสียงฮือฮาที่พบว่าเธอกลับมาเร็วกว่าที่คาดการณ์ไว้

“ซ่งเย่ ทำได้ไหมจ๊ะ?” ซูฉีถามเธอด้วยความห่วงใย

“ทำได้จ้ะ”ซ่งเย่ตอบตามจริง

หรูเพ่ยเพ่ยหันหลังมาจ้องมองซ่งเย่ด้วยความอิจฉาริษยา

ซ่งเย่ไม่ได้สนใจสิ่งแวดล้อมรอบตัว

เธอเปิดโทรศัพท์มือถือเพื่อค้นหาวิธีรักษาคุณตาของเธออย่างเงียบๆ