"พวกแกจะกลับเลยไหม" ฉันและเพื่อนๆ เดินออกมาหน้าร้านชาบู
"ฉันมีงานต่อต้องขอกลับก่อน" แครอท
"ส่วนฉันวันนี้นัดกับแฟนเอาไว้ว่าจะไปดูบ้านกัน" แบมบี้
" โอเคร งั้นพวกแกไปเถอะฉันจะเดินช้อปปิ้งสักหน่อย" ทุกวันมีการมีงานส่วนฉันก็คือคนว่างงาน
"แกเดินคนเดียวได้แน่นะ" แครอท
"กลับก่อนไหมแล้ววันหลังค่อยมาเดิน" แบมบี้
"แกจะบ้าหรอนี่ก็ห้าง ทำไมจะเดินไม่ได้ เอาหน่ากลับไปได้แล้ว" ฉันดันหลังแบมบี้กับแครอทให้ไปได้แล้ว
"แล้วเจอกันแก"
"แล้วเจอกัน" ฉันยืนรอส่งเพื่อนพอเห็นเพื่อนไปแล้วฉันก็เดินมาเรื่อย ๆ ตามทาง ห้างนี้มันใหญ่จริงๆ เดินเท่าไหร่ก็ไม่หมดสักที น้ำหอมแบรนด์นี้หอมจัง ฉันเดินตรงไปที่ เคาน์เตอร์แบรนด์ของน้ำหอม
"สวัสดีค่ะคุณลูกค้าไม่ทราบว่าสนใจแบบไหนดีคะเดี๋ยวดิฉันจะช่วยแนะนำสินค้าให้ค่ะ" พนักงานขาย
"ฉันยังไม่เคยใช้ของแบรนด์นี้ค่ะเลยไม่รู้ว่ามีแบบไหนบ้าง" ความหอมเป็เหตุให้ฉันต้องเดินเข้ามาเสียเงินเสียทอง
"สินค้าของเรามีหลายแบบเลยค่ะสามารถแจ้งดิฉันได้เลยค่ะ" พนักงานขาย
"งั้นขอดูกลิ่นหวานๆ จากธรรมชาติค่ะ" ถ้าดมทั้งหมดจมูกอาจจะไม่มีให้หายใจแล้วก็ได้
"ดิฉันแนะนำเป็ตัวนี่เลยค่ะกลิ่นของดอกไม้ผสมผลไม้ค่ะสกัดเย็นพิเศษค่ะ" พนักงาน
"หอมค่ะ มีกลิ่นอื่นหอมหวานให้เทียบไหมคะ" กลิ่นหอมอ่อนๆ แบบเป็ธรรมชาติจริงๆ ก็หอมแล้วและ ฉันแค่อยากลองเทียบดูเท่านั้น
"กลิ่นนี้ค่ะ กลิ่นนี้จะหอมจางๆ ไม่ได้กลิ่นเหมือนตัวแรกค่ะ" พนักงาน
"อันนี้หอมบางมากได้กลิ่นแค่ปลายจะจมูกเอง" ฉันยืนเลือกน้ำหอมมองชั่งใจอยู่นาน ก็ตัดสินใจไม่ได้
"งั้นเอาทั้ง2ขวดเลยค่ะ อย่างละ5ขวดนะ" ใช่อย่างละ5ขวดฉันเป็พวกชอบซื้อทีเดียวแล้วอยู่นานๆ ไม่ชอบซื้อทีละชิ้น
"ได้ค่ะ รอสักครู่นะคะ" พนักงาน
"นี่ค่ะ" ฉันยื่นบัตรเครดิตส่งให้พนักงาน ระหว่างรอของกับบัตรฉันก็นั่งกดมือถืออยู่ที่หน้าเคาน์เตอร์ลองดมกลิ่นนั้นกลิ่นนี่ไปทั่วและฉันก็ได้ยินเสียงคนคุยกันด้านหลังฉันจริงๆ ฉันจะไม่สนใจหรอกนะแต่เสียงมันคุ้นมาก ฉันเลยหยิบมือถือขึ้นมาใช้ด้านหน้ามือถือแกล้งทำเป็ยกดูแต่จริงๆ แล้วฉันส่องดูว่าใคร......เป็เธอ
"ทำไมถึงได้ซื้อเยอะขนาดนี้ละค่ะ"
"อย่าบ่นมากจะได้ไหม หมดแกก็ไปขอแฟนแกสิรวยไม่ใช่หรือไง"
"ป้าพิมขอบ่อยๆ แบบนี้เขาก็สงสัยจนจะไม่ให้อยู่แล้วทุกวันนี้พิมต้องโกหกนั้นนี้เพื่อหาเงินมาให้ป้าใช้"
"แกยังใส่แบรนด์เนมรอบตัวมีแต่ของแพงให้ป้าบ้างไม่ได้หรือไง"
"พิมน่ะให้ป้าได้แต่ป้าต้องใช้ให้มันเบาๆ หน่อยพี่ฟ้าเขาไม่ได้ให้พิมใช้เกินความจำเป็หรอกนะแล้วพิมจะต้องหาอะไรไปอ้างอีก"
"รู้แล้วแกจะเสียงดังทำไม แฟนแกรวยขนาดนั้นแค่นี้ไม่ตายหรอกไปได้แล้ว"
ผู้หญิงวัยกลางคนที่เธอเรียกว่าป้ากระชากแขนของเธอเดินไป ฉันที่ยังนั่งงงพร้อมกับอึ้งที่ได้ยิน2คนเมื่อกี้คุยกันจะพูดอย่างไงดีล่ะ เธอหลอกเงินพี่ฟ้ามาใช้อย่างนั้นหรอ เธอโกหกพี่ฟ้าเพื่อเอาเงินมาใช้อย่างนั้นหรอ ตอนนี้ในหัวฉันก็ตีกันไปหมด ในใจก็คิดว่ามันปกติเพราะเขาสองคนเป็แฟนกันใช้เงินกันก็ไม่เห็นแปลกจะโกหกแค่ขอเงินก็คงไม่แปลกนี่น่า หรือฉันคิดเยอะไป ความคิดที่ดีคือความคิดที่ไม่ทำร้ายคนอื่นอิงจำไว้
"ได้แล้วค่ะ ทั้งหมด58000บาทค่ะทางเรารูดบัตรเรียบร้อยค่ะ ขอบพระคุณที่ใช้บริการนะคะ" พนักงานยกมือไหว้
"ขอบคุณค่ะ" ฉันเดินออกมาจากเคาน์เตอร์น้ำหอมจะเดินเข้าไปดูรองเท้าพอมองเข้าไปข้างในเท้าฉันก็ชะงักทันทีพิมกับป้ายังอยู่ในนั้น ฉันยังไม่อยากให้เป็เื่ ฉันก็ไม่ซื้อดีกว่ากลับบ้าน ฉันเดินลงบันไดเลื่อนมาที่ศูนย์อาหารเพื่อซื้อขนมก่อนกลับ
"นั้นอิงใช่ไหม"
"คะ?" ฉันรีบหันไปมองยังต้นเสียง
"ใช่จริงๆ ด้วยเราเห็นเดินมาแต่ไม่แน่ใจ"
"........." ฉันจำไม่ได้ถ้าเพื่อนที่นี่แล้วฉันจำไม่ได้คงไม่แปลกบางคนก็เปลี่ยนไปมากเช่นเดียวกัน
"อ่อ เธอคงจะจำไม่ได้เราเมย์ไงที่อยู่ในสภานักเรียนด้วยกันน่ะ" เมย์
"อ่อ เมย์เราขอโทษเราจำไม่ค่อยได้" ฉันรีบจับมือเมย์พอบอกชื่อฉันก็จำได้หมดทุกคนนะ
"ไม่เป็ไรเราเปลี่ยนไปใครจะจำไม่ได้ก็ไม่แปลก" เมย์
"เปลี่ยนไปสวยมากๆ เลย" แต่ก่อนเมย์ก็เป็หนึ่งที่ผู้ชายชอบเยอะนะแต่ตอนนี้รูปร่างและหน้าตาเปลี่ยนไปมากแต่ก็ยังสวย หมดยุคของการดูถูกหรือติรูปร่างหน้าตาชาวบ้านกันแล้ว
"ขอบคุณนะที่ไม่ทักว่าฉันอ้วน" เมย์
"น่ารักออก ดูมีน้ำมีนวลเมย์ฉันว่าตอนเมย์แบบนี้สวยกว่าเยอะเชื่อฉัน" ฉันก็เป็คนหนึ่งที่ชอบคนอ้วนเพราะเขาดูน่ารักมากๆ เลย
"นั่งคุยกันหน่อยไหม" เมย์
"ได้สิ ตรงนั้นว่างพอดีนั่งตรงนั้นก็ได้" ฉันเดินนำไปนั่งที่โต๊ะว่างกลางศูนย์อาหาร
"อิงเป็ไงบ้างไปอยู่ที่ต่างประเทศมาสินะฉันได้ยินคนในรุ่นเขาพูดกันว่าตอนนี้เธอเป็ดีไซเนอร์ " เมย์
"ฉันสบายดีทุกอย่างเลย ใช่ฉันเป็ดีไซเนอร์แต่ไม่ได้มีสาขาเยอะนะอย่างเช่นที่ไทยยังไม่มี" ฉันอาจจะเป็ดีไซเนอร์ที่หวังน้อยไม่ได้อยากขยายธุรกิจหรือเปิดร้านเพิ่ม
"ดีจังถ้าเปิดที่ไทยบอกฉันด้วยนะ" เมย์
"ได้สิหรือถ้าเมย์อยากใส่เดะเราสั่งตัดพิเศษส่งมาให้ที่ไทยเลย"
"จริงหรอ ขอบคุณนะอิงแต่เราเกรงใจเดะรออิงมาเปิดเราค่อยอุดหนุน แล้วอิงกับพี่ฟ้าเป็ไงบ้าง" เมย์
"ได้สิ อืมม..เรากับพี่ฟ้าเลิกกันตั้งนานแล้วั้แ่ก่อนเราไปออสแล้ว" ถึงแม้จะไม่ค่อยอยากพูดเื่นี้สักเท่าไหร่แต่ถ้าเป็เพื่อนเก่าๆ ที่ไม่ค่อยสนิมกับฉันเหมือนแบมกับแครอทอาจจะคิดว่าอาจจะครบกันอยู่ หรือคิดไปต่าง ๆ นานา
"จริงหรอเนี่ย เราขอโทษนะที่ถาม" เมย์
"ไม่เป็ไรหรอกเมย์ไม่รู้คนอื่นหลายๆ คนก็คงอาจจะไม่รู้เื่นี้" หลายคนคือคนที่แอบปลื้มพี่ฟ้าทั้งหลาย
"เลิกแล้วก็เลิกเนอะ แต่ตอนที่เราเห็นอิงเดินมาเราไม่แน่ใจแล้วก็ใมาก" เมย์
"ใอะไรหรอ" ฉันมองสำรวจตัวเอง เผื่อฉันไปทำอะไรไปโดนอะไรมา
"อิงสวยมากๆ เลยตั้งหากเราเลยไม่กล้าทัก จริงๆ อิงเหมือนเดิมมากเลยนะทั้งหน้าตารูปร่าง แต่อิงดูแซ่บมาก" เมย์มองสำรวจอิงั้แ่หัวลงมา
"จะบอกอย่างไงดีเราก็พวกแต่งตามแฟชั่นนั่นแหละเรามีหลายลุคเป็ดีไซเนอร์ก็ต้องแต่ตัวให้เป็ให้เป๊ะลูกค้าจะได้มั่นใจ" ที่เมย์อาจจะมองว่าเธอแซ่บอาจจะเพราะชุดมากกว่าปัจจัยอื่น วันนี้ฉันใส่เกาะอกสีชมพูกับกางเกงขาสั้นเข้าคู่กัน
"แต่อิงยังดูเหมือนเดิมทุกอย่างนะเราถึงจำอิงได้ อึ๋มขึ้นด้วยนะ" เมย์หัวเราะ
"จริงหรอเราอึ๋มขึ้นหรอฮ่าๆ"
ฉันนั่งคุยกับเมย์ไปหลายเื่เลยอะไรที่ฉันยังไม่รู้ฉันก็เพิ่งจะได้รู้ในหลายๆ เื่ เราสองคนแลกไลน์ในการติดต่อหากัน เมย์เล่าให้ฉันฟังว่าหลังจากเรียนจบก็มีโรงเรียนจัดงานขึ้นทุกปีสำหรับศิษย์เก่าคนที่ไม่เคยไปเลยคือฉัน และคนที่ไปทุกครั้งแต่ไปไม่ถึงครึ่งชั่วโมงก็กลับคือพี่ฟ้า ที่ไปเซ็นชื่อ เดินนิดหน่อยก็กลับเลย
“เรารบกวนเวลาอิงนานแล้ว เดี๋ยวไว้เจอกันใหม่นะ” เมย์
“ไม่เป็ไรหรอก มีอะไรทักหาฉันได้เลยนะแล้วเจอกัน” ฉันโบกมือบัยบายให้กับเมย์ ส่วนฉันก็คงได้เวลากลับสักทีอยู่ห้างทั้งวันเลยวันนี้
24K
![[ Untitled Story ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1721762086_49096738.webp)
