ในที่สุดก็ครบกำหนด7 วัน ห้องรับรองของจวนตระกูลฮุ่ยวันนี้เต็มไปด้วยคนจากวังหลวงมาเพื่อรับตัวฮุ่ยเจี๋ยยวี๋ สนมคนใหม่ของฮ่องเต้เข้าวัง
"หวังกูกู ให้เกียรติมารับฟางเอ๋อด้วยตัวเองเช่นนี้ช่างเป็บุญของบุตรสาวข้านักที่ท่านเมตตา"ฮุ่ยฮูหยินกล่าวอย่างนอบน้อมดียิ่งที่คนที่มาเป็หวังกูกูชื่อเสียงของหวังกูกูว่ากันว่ามีเมตตาและความยุติธรรมต่อเหล่าสนม นางกำนัลยิ่งนัก
"อย่าได้เกรงใจไปเลยฮุ่ยฮูหยิน คุณหนูฮุ่ยฟางซินมีวาสนานักฝ่าาทรงโปรดถึงขนาดออกราชโองการเรียกเข้าวังโดยไม่ต้องผ่านการคัดเลือกสนม แล้วยังแต่งตั้งเป็ถึงเจี๋ยยวี๋เห็นทีเป็บุญของข้าเสียมากกว่าที่ได้มารับนาง" หวังกูกูกล่าวอย่างถ่อมตัวเล็กน้อย หวงช่างถึงกับส่งนางมาด้วยตัวเองแล้วยังให้หลี่กงกงมากำชับให้ดูแลนางให้ดี เช่นนี้เห็นทีว่าหวงช่างจะโปรดปรานไม่น้อยเลย
"พ่อบ้านจง ไปตามคุณหนูรองเร็วหวังกูกูมาถึงแล้วอย่าให้ท่านต้องรอนาน"ใต้เท้าฮุ่ยเอ่ยสั่งการพ่อบ้านแม้จะใจหายแต่ก็ได้แต่ยอมรับความจริง แม้ว่าเขาจะยับยั้งการเข้าวังไม่ได้แต่จะขอเป็กำลังหนุนหลังบุตรสาวอยู่ข้างนอกนี้แทน
"ลูกมาแล้วเ้าค่ะท่านพ่อ ข้าน้อยฮุ่ยฟางซิน คาราวะหวังกูกูเ้าค่ะขออภัยที่ให้ท่านรอนานข้าน้อยเสียมารยาทต่อท่านแล้ว"ฟางซินยอบกายบางคาราวะด้วยความนอบน้อม อ่อนช้อย ด้วยนางรู้ดีหวังกูกูคือกูกูาุโที่คอยฝึกอบรมสนมใหม่เช่นนาง เป็มิตรไว้ย่อมดีกว่าเป็ศัตรูแม้จะไม่อยากเข้าวัง แต่หากต้องเข้าแล้วถ้าฝ่าาไม่โปรดปรานเห็นทีจะอยู่รอดยาก
"อย่าได้มากพิธีเลย ข้าเองก็พึ่งมาได้ไม่นานท่านพร้อมจะเข้าวังแล้วหรือไม่"หวังกูกู เอ่ยถามฟางซินขณะเดียวกันก็ลอบพิจารณาสตรีตรงหน้าไปด้วย ใบหน้างดงามพิลาสล้ำ แลดูมีสง่าราศีกิริยามารยาทช่างงดงาม รูปร่างบอบบางน่าทะนุถนอม ขณะเดียวกันก็แลดูน่าเกรงขามดียิ่งๆ
"ข้าน้อยพร้อมแล้วเ้าค่ะส่วนสาวใช้ติดตามข้าน้อยมีลู่จิ่วคนเดียวเ้าค่ะ" ไม่พร้อมแล้วอย่างไรข้าเลือกได้หรือนับจากวันนี้ชีวิตข้าคงไม่อาจหันหลังกลับได้อีกแล้ว
"ดีถ้าพร้อมแล้วก็ไปกันเถิด ข้าลาเ้าค่ะใต้เท้าฮุ่ยฮุ่ยฮูหยิน"กล่าวจบหวังกูกูจึงเดินออกไปรอด้านนอกด้วย้าเปิดโอกาสให้ครอบครัวได้สั่งลากันเพราะไม่มีผู้ใดรู้ว่าเข้าวังหลังแล้วจะได้เจอหน้าครอบครัวอีกหรือไม่
"ข้าขอลาเ้าค่ะท่านพ่อ ท่านแม่ พวกท่านดูแลสุขภาพด้วยเสียดายพี่ใหญ่ยังไม่กลับจากชายแดนลูกจึงมิได้ร่ำลา ลูกต้องไปแล้วนะเ้าคะ" พี่ใหญ่ น้องน้อยของพี่คนนี้ไม่อาจโบยบินอย่างอิสระดั่งที่ท่านหวังได้แล้วนับจากนี้ข้าต้องถูกขังอยู่ในกรงทอง ข้าคิดถึงท่านยิ่งนัก
"ฟางเอ๋อลูกแม่ เ้าต้องดูแลตัวเองดีๆหากิเซียนพี่ชายเ้ากลับมาแม่จะส่งข่าวบอกเ้าพวกเราจะเป็กำลังช่วยเ้าอยู่ทางนี้เอง"
"เ้าอย่าได้กังวลเื่ที่บ้านเลย พ่อจะดูแลแม่เ้าเองรีบไปเถอะให้หวังกูกูรอนานไม่ดีลู่จิ่วข้าฝากลูกข้าด้วย"ใต้เท้าฮุ่ยเอ่ยปลอบบุตรีก่อนจะหันไปฝากฝังลู่จิ่วสาวใช้คนสนิทของฟางเอ๋อ อย่างน้อยมีลู่จิ่วไปด้วยข้าก็พองวางใจได้บ้าง
"ข้าน้อยจะดูแลคุณหนูด้วยชีวิตเ้าค่ะนายท่าน"ลู่จิ่วรับคำหนักแน่น นางจะไม่ยอมให้ผู้ใดมาทำอันตรายคุณหนูเด็ดขาด!!
"ลูกลาเ้าค่ะท่านพ่อ ท่านแม่" ข้าจะยังมีโอกาสกลับมาที่นี่อีกหรือไม่ท่านพ่อ ท่านแม่ พี่ใหญ่
เรือนเหมยกุ้ยตำหนักจินเซียง
"คุณหนูฮุ่ย ไม่สิข้าต้องเรียกท่านว่า ฮุ่ยเจี๋ยยวี๋ฝ่าามีรับสั่งให้ท่านพักที่เรือนเหมยกุ้ย ที่นี่อยู่ในความดูแลของพระชายากั๋วเต๋อเฟยเต๋อเฟยเหนียงเหนียงนางประทับอยู่ที่จินเซียงกง ข้าจะพาท่านไปพบนาง"หวังกูกูกล่าวกับฟางซิน
"รบกวนกูกูด้วยเ้าค่ะ ลู่จิ่วเ้ารีบนำข้าวของไปเก็บแล้วรีบมา"ฟางซินหันไปบอกสาวใช้คนสนิทมาถึงวันแรกปล่อยให้กั๋วเต๋อเฟยรอคงไม่เป็การดี กั๋วหนิงฮวาบุตรีเ้ากรมการคลัง ว่ากันว่างดงามอ่อนหวาน เชี่ยวชาญดนตรีแต่สตรีวังหลังจะมีใครกันที่ใสซื่อ ยังไงก็ต้องระวังไว้ก่อนเป็ดี
"เ้าค่ะคุณหนู อุ่ย เพคะ ฮุ่ยเจี๋ยยวี๋" ฮืออ ท่านกูกูข้าพูดผิดนิดเดียวใยท่านจ้องข้าตาเขียวเช่นนั่นเล่า กั๋วเต๋อเฟยจะเป็คนเช่นไรนะจะดีกับคุณหนูหรือไม่กัน แล้วฝ่าาจะดีกับคุณหนูหรือไม่
"เรียบร้อยแล้วเ้าค่ะ"
"เช่นนั้นก็ไปกันเถอะ ท่านต้องไปทำความเคารพนาง ในฐานะนายหญิงผู้ดูแลตำหนักที่ท่านอยู่ส่วนฮองเฮาท่านจะได้เข้าเฝ้าก็หลังจากที่ท่านได้ถวายตัวแล้ว"ระหว่างเดินหวังกูกูได้อธิบายสิ่งต่างๆ ให้ฟางซินได้ทราบ ไม่นานทั้งหมดก็มาถึงจินเซียงกง ที่ประทับของกั๋วเต๋อเฟยจินเซียงกงแห่งนี้นับว่ากว้างไม่น้อย รอบตำหนักเต็มไปด้วยดอกไม้นานาพันธุ์ดูท่ากั๋วเต๋อเฟยจะชมชอบดอกไม้งาม
"คาราวะหวังกูกูเ้าค่ะ ท่านมาจินเซียงกงมีธุระอันใดกับเหนียงเหนียงหรือเ้าคะ" นางกำนัลตัวน้อยเอ่ยถามกูกูาุโขณะเดียวกันก็แอบมองสตรีที่หวังกูกูพามาด้วย เห็นทีคงเป็สนมใหม่กระมัง
"ข้าพาฮุ่ยเจี๋ยยวี๋มาคาราวะเต๋อเฟยเหนียงเหนียง เ้าช่วยไปแจ้งด้วย”
ภายในจินเซียงกง
"อืมมม ตรงนั้นแหละ เ้านี่นวดดีไม่เปลี่ยนเลยนะชิวลี่เมื่อคืนหวงช่างเคี่ยวกร่ำข้าหนักนัก เมื่อยขบไปหมดทั้งตัว"เสียงอ่อนหวานของหญิงงามที่นอนเหยียดตัวอยู่บนเก้าอี้งามคอยรับการปรนนิบัติของสาวใช้คนสนิทเอ่ยขึ้น แม้จะบอกว่าเมื่อยแต่หากในน้ำเสียงมีกระแสแห่งความยินดีสุขสมอยู่ไม่น้อยจะไม่ให้ยินดีได้อย่างไรเล่าเมื่อคืนนับเป็คืนแรกที่ฝ่าาแวะมาหานางหลังจากไม่ได้มาหานานนับสัปดาห์แล้ว
"เหนียงเหนียงเพคะ หวังกูกูพาฮุ่ยเจี๋ยยวี๋มาขอเข้าเฝ้าเพคะ"สิ้นเสียงนางกำนัล ใบหน้าหวานล้ำของกั๋วเต๋อเฟยพลันแข็งกร้าวขึ้นก่อนจะจางหายไปอย่างรวดเร็ว
"หึ จริงสินะ วันนี้คือกำหนดเข้าวังของบุตรีเสนาบดีฮุ่ยมิน่าเล่าเมื่อคืนหวงช่างถึงได้แวะมาหาข้า"มือบางกำเข้าหากันแน่นอย่างอดกลั้น จะไม่ให้นางโมโหได้อย่างไรใครบ้างในวังหลังที่ไม่รู้ว่าฝ่าาเฝ้ารอให้ฮุ่ยฟางซินเข้าวัง ช่างน่าชิงชังนัก
"ชิวลี่ ไปพาพวกนางเข้ามา"
"เพคะเหนียงเหนียง" ชิวลี่รับคำก่อนจะเดินออกไป
"เรียน หวังกูกู เหนียงเหนียงอนุญาติให้เข้าพบได้เ้าค่ะ ส่วนเ้ารออยู่ด้านนอก"ชิวลี่เอ่ยกับหวังกูกูอย่างนอบน้อม ก่อนจะหันไปบอกลู่จิ่วด้วยน้ำเสียงเ็าจากนั้นจึงเดินนำทั้งสองเข้าสู่จินเซียงกง
347
