เมื่อสงบสติอารมณ์ที่พุ่งพล่านในใจลงได้แล้ว ไมลส์ก็เอ่ยบอกโฮปให้เริ่มอธิบายต่อไป
< ฟังก์ชั่นที่ 4 ระบบเควสต์ฉุกเฉิน เมื่อคุณทำเควสต์ที่ได้รับมอบหมายสำเร็จ คุณจะได้รับผลตอบแทนเป็คะแนนแลกเปลี่ยนสิ่งของ หรือ แต้มสเตตัส สกิล และในบางครั้งอาจจะได้รับของรางวัลพิเศษแบบสุ่ม > ไมลส์เอ่ยถามขึ้นอีกครั้ง "รางวัลพิเศษแบบสุ่มหรอ มันเป็ของรางวัลแบบไหนกัน" < แล้วแต่บุญพาวาสนาของคุณ มันอาจจะเป็สิ่งของที่หายาก และมีค่ามากๆ หรืออาจจะเป็ขยะไร้ประโยชน์ก็เป็ไปได้ > "มีโอกาสได้รับขยะไร้ประโยชน์เป็รางวัลด้วยหรอ เหอะๆ" < ส่วนวิธีการเกิดเควสฉุกเฉิน ระบบจะทำการสุ่มเควสต์ออกมาตามแต่สถานการณ์ในขณะนั้น บางทีเควสก็อาจจะเกิดขึ้นในสถานการณ์ปกติธรรมดาโดยที่คุณไม่คาดคิด >
"อืม เข้าใจละ เชิญต่อเลยคุณผู้หญิง"
< (.................) >
< ฟังก์ชั่นสุดท้าย ระบบภารกิจความสำเร็จ เมื่อคุณสามารถเคลียร์ภารกิจความสำเร็จต่างๆได้ คุณจะได้รับรางวัลเป็ "สมญานาม" ซึ่งจะเพิ่มสถานะความสามารถพิเศษให้กับคุณโดยตรงคุณสามารถดูข้อมูลรายละเอียด วิธีเคลียร์ภารกิจความสำเร็จได้ตลอดเวลาในหน้าจอระบบ > เมื่อได้ยินดังนั้นไมลส์ก็ััหน้าจอระบบ เลื่อนอ่านวิธีเคลียร์ภารกิจความสำเร็จต่างๆ เมื่อเค้าเลื่อนอ่านไปได้สักพักเค้าก็หรี่ตาอ่านด้วยความฉงนว่าตนอ่านผิดไปหรือเปล่า "นี่มัน..เควสบ้าอะไรเนี่ย อยู่ใต้น้ำทะเลโดยไม่พึ่งอุปกรณ์ใดๆ สำเร็จเป็เวลา 1 สัปดาห์ ฉายาความสำเร็จ "นักรบใต้สมุทร" สามารถทำให้คุณสามารถเคลื่อนไหว และหายใจในน้ำได้ตามปกติราวกับอยู่บนบก รางวัลนี่มันสุดยอดมาก แต่ปัญหาคือห้ามพึ่งอุปกรณ์ใดๆเนี่ยนะ อย่าว่าแต่ 1 สัปดาห์เลย แค่หนึ่งชั่วโมงก็ต้องไปเฝ้าพระอินทร์แล้วละมั้ง เฮ้!โฮปเควสพวกนี้มันอะไรกัน" < ภารกิจพวกนี้ระบบได้ทำการคำนวนออกมาแล้วว่าโฮสต์ของระบบสามารถที่จะเคลียร์ได้ เพียงแต่ความสามารถของคุณในขณะนี้ยังไม่แข็งแกร่งพอที่จะเคลียร์มันก็เท่านั้น > "งั้นหรอ...หืมแล้วเควสนี้มัน..What the F*ck!?" หลังจากนั้นเค้าก็ไปสะดุดตากับภารกิจความสำเร็จบางอย่างอีกภารกิจที่ทำให้เค้าถึงกับเผลอสบถออกมา [ ทำให้มนุษย์เพศหญิงถึงจุดสุดยอดสำเร็จ 1000 ครั้ง จำนวนครั้งสะสมไม่จำกัดเวลา ฉายาความสำเร็จ "เทพแห่งการสืบพันธุ์" เพิ่มความอึดของอวัยวะเพศ เพิ่มปริมาณการผลิตน้ำอสุจิในถุงอัณฑะ และเพิ่มความแข็งแรงให้เชื้ออสุจิ ] "นะ..นะ..นี่ๆๆ ที่ให้ชั้นกลับมานี่ จะให้ชั้นกลับมากู้โลกจากซอมบี้ หรือมาเป็พระเอกAVกันแน่เนี่ย ห๊ะ!?"
< ตอบนายท่าน เนื่องจากมหันตภัยซอมบี้ ทำให้ประชากรบนโลกเสียชีวิตมากกว่า 70% ของประชากรทั้งหมด รางวัลของเควสความสำเร็จนี้ จึงออกแบบมาเพื่อให้นายท่านได้เป็ส่วนหนึ่งในการช่วยเหลือโลกด้วยการผลิตทายาท เพิ่มจำนวนประชากร > ไมลส์เมื่อได้ยินถึงกับทำสีหน้าพูดไม่ออกบอกไม่ถูกไปชั่วขณะหนึ่ง "เฮ่อ~ ช่างมันเถอะ อะไรจะเกิดมันก็ต้องเกิด..." ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นหน้าประตูห้องพักของเค้า "เฮ้ยมาย รีบเปิดตูเดะ ของเต็มสองมือเลยเนี่ย" เป็เสียงของสเตฟาน "กลับมาเร็วแท้ ไอ้หมอนี่มันโดดเรียนตามชั้นมาจริงๆหรอเนี่ย งั้นไว้ค่อยคุยกันต่อนะโฮป" < รับทราบค่ะ > พูดจบเค้าก็เดินไปเปิดประตูให้กับสเตฟาน "ฮู่ววว เปิดช้าชะมัด ทำไรอยู่ เหมือนจะได้ยินเสียงผู้หญิงด้วย แอบคุยกับสาวหรอ ไม่หยักรู้ว่าแกคบกับใครอยู่" ไมลส์พูดตามน้ำตัดบท "ก็แค่คุยเล่นๆไม่ได้กะคบจริงจัง" < โฮป : (...............) >
"ว่าแต่แก ซื้ออะไรมาเยอะเเยะเนี่ย" สเตฟานพูดพลางหัวเราะ "ฮ่าๆก็วันนี้เห็นแกดูแปลกๆไป ก็เลยซื้อของโปรดแกมาเต็มเลย มาๆได้กินของอร่อยๆที่ชอบจะได้ดีขึ้น" ไมลส์รู้สึกซาบซึ้งกับเพื่อนเค้าคนนี้มาก สเตฟานมักจะคอยเอาใจใส่เค้าอยู่เสมอ "ขอบใจมากเพื่อน" สเตฟานรีบพูดตอบ "ไม่ต้องซาบซึ้งเยอะ เอาตังมาช่วยหารครึ่งนึงด้วย" ไมลส์พูดสวน "เอ้า! ไอ้เวรนี่ คนเค้าอุตส่าห์กำลังซึ้ง นึกว่าจะเลี้ยงซะอีก" สเตฟาน "เลี้ยงบ้าอะไรเล่า ค่าขนมชั้นเดือนนี้จะหมดแล้วเนี่ย" ไมลส์ล้วงกระเป๋าหยิบแบงค์ 500 ยื่นส่งให้กับสเตฟาน "อะนี่ ไม่ต้องทอน" สเตฟานรับเงินใส่กระเป๋าเสื้อด้วยท่าทีสบายๆพลางพูดต่อ "เอาหล่ะ ไปหยิบเบียร์มาเปิดเลย ได้เวลาก๊งกันแล้วเพื่อน" จากนั้นทั้งคู่ก็กินดื่มกันจนดึกดื่น สเตฟานรู้สึกแปลกใจกับเพื่อนเค้าคนนี้ที่ปกติมักจะเงียบขรึมสงวนท่าทีอยู่เสมอ แต่ในวันนี้ไมลส์กลับพูดจาปราศรัยมากกว่าปกติ ราวกับไม่ได้พบปะพูดคุยกับใครมาเป็เวลานาน แต่เค้าก็ไม่ได้คิดมากอะไร อาจจะเป็เพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ จึงทำให้ไมลส์เป็อย่างนั้น หลังจากซัดกันได้ที่จนล้มฟุบ ไมลส์ก็พูดขึ้น "นี่ไอฟาน ถ้าชั้นบอกนายว่าอีก 1 ปี โลกเราจะถึงคราววิบัติสูญสิ้น นายจะเชื่อชั้นมั้ย" สเตฟานได้ยินคำถามของไมลส์ก็ถึงกับหลุดหัวเราะเสียงดัง "ฮ่าๆๆๆ! อะไรของนายเนี่ย แค่เบียร์ไม่กี่ขวดก็เอาซะนายเอ๋อว่าโลกจะแตกเลยหรอ อ่อนว่ะ เอิ๊ก~" ไมลส์ยิ้มพลางหลับตา (ก็นั่นสินะ เื่แบบนี้ ไปเล่าให้ใครฟัง ใครเค้าจะเชื่อกัน) และทั้งคู่ก็ผล็อยหลับไป
เช้าวันรุ่งขึ้น
กริ๊งงงงงงง! เสียงนาฬิกาปลุกดังจนสเตฟานรีบลุกขึ้นมาปิดด้วยอาการสะลึมสะลือ "ฮ้าวววว~ กี่โมงแล้ววะเนี่ยมาย มาย? เอ้าไปไหนแล้ววะเนี่ย"
ทันใดนั้น มายก็เปิดประตูเข้ามาด้วยชุดเสื้อกล้ามกางเกงกีฬา พร้อมเหงื่อที่ไหลโทรมกาย "เอ้า ตื่นแล้วหรอไอ้ขี้เมา" ไมลส์เปิดตู้เย็น หยิบน้ำขึ้นมาดื่มดับกระหาย จากการไปออกกำลังกาย่เช้า สเตฟานมองเพื่อนของเค้าด้วยความประหลาดใจ "นี่นายไปออกกำลังกายตอนเช้าหรอเนี่ย โคตรเหลือเชื่อ" ไมลส์ยิ้มตอบ "ใช่ ต่อไปนี้ชั้นจะทำทุกวัน แล้วก็นาย พรุ่งนี้และวันต่อๆไปนายก็ต้องไปกับชั้นด้วย" สเตฟานรีบเบือนหน้าหนี "เื่ดิ ไม่เอาด้วยหรอก น่าเบื่อจะตายชัก" ไมลส์พูดด้วยน้ำเสียงอ้อนวอน"ชั้นออกไปวิ่งคนเดียวเช้าๆก็รู้สึกเหงาๆเบื่อๆเหมือนกันน่ะแหละ นายช่วยไปเป็เพื่อนชั้นหน่อยน่า" สเตฟานยังคงนอนนิ่งไม่มีปฎิกิริยาใดๆ ไมลส์เห็นดังนั้นก็หยิบโทรศัพท์ออกมาทำทีเป็กดโทรออก "ถ้างั้นก็ช่วยไม่ได้ ถ้าแกยังยืนกรานไม่ไป ชั้นจะโทรไปบอกพ่อแก ว่าเมื่อวานแกโดดเรียนมากินเหล้าที่หอชั้นยันหว่าง" ทันใด สเตฟานก็รีบดีดตัวขึ้นมาราวกับถูกไฟช็อค "ไอ้มาย! ไอ้ห่านิ! แกจะบ้าหรอ เพราะเื่แค่นี้ถึงกับแบล็กเมล์ชั้นไปฟ้องพ่อ" ไมลส์หัวเราะพลางพูดอย่างชั่วร้าย "สรุป แกจะไปไม่ไป" ในที่สุดสเตฟานก็ต้องยอมศิโรราบพลางพูดอย่างหัวเสีย "เออ ไอ้เพื่อนเวร จะเอาไงก็เอาในเมื่อแกขู่ชั้นขนาดนี้ แล้วชั้นจะไปทำอะไรได้" ไมลส์พูดตอบอย่างไม่สนใจอารมณ์ขุ่นมัวเพื่อนของเค้า "เอาน่าการออกกำลังกายมันก็ไม่ได้เป็เื่แย่อะไรซะหน่อย มันช่วยให้สุขภาพเราแข็งแรงขึ้นเยอะเลยนา และที่สำคัญแกจะเชื่อหรือเปล่า ชั้นก็ไม่รู้หรอกนะ แต่ที่ชั้นทำไปทั้งหมดนี้ก็เพื่อตัวแกทั้งนั้น แล้วสักวันนายจะต้องขอบใจชั้นไอ้ฟาน"
3K
