ตลอดเวลาั้แ่ข้าวหอมตกเป็ของอลัน เธอกับเขาปิดบังเื่ราวส่วนตัวเอาไว้จากคนรอบข้างในโรงแรมเสมอ มีเพียงเวลาไปข้างนอกด้วยกันเท่านั้น ที่อลันจะคอยดูแลข้าวหอมเหมือนแฟนของตัวเอง จนทำให้ข้าวหอมคิดไปว่าเขาน่าจะจริงใจกับเธอจริง ๆ ข้าวหอมทุ่มเทความรักความเอาใจใส่ให้กับอลันมาตลอด ถึงแม้ว่าทั้งสองจะไม่ได้เจอกันเวลาที่อลันกลับประเทศหลายเดือนก็ตามที ข้าวหอมไม่เคยงอแงหรืองี่เง่าจนทำให้อลันไม่พอใจเลยแม้แต่ครั้งเดียว ซึ่งอลันเองก็ไม่ได้สนใจอะไรมากนักนอกจากการหาความสุขกับร่างกายของข้าวหอมเวลากลับเมืองไทย
ห้าปีต่อมา
อลันเพิ่งกลับมาจากออสเตรียในรอบหนึ่งปีวันนี้ เขายุ่งอยู่กับงานจนลืมไปว่ามีคนคนหนึ่งกำลังรอคอยเขาอยู่
ข้าวหอมรู้ว่าเขามาเมื่อวานนี้ เธอจึงทำอาหารเอาไว้ให้เขาทานตอนเที่ยงเหมือนที่เคยทำทุกครั้งที่เขากลับมา
“เ้านายครับ เื่คุณข้าวหอมจะให้ผมทำยังไงครับ” เสียงเลขาส่วนตัวอย่างโลแลนดังออกมาจากห้องประธานโรงแรม
“หืม? ทำอะไร” อลันที่เพิ่งลงชื่อในเอกสารเสร็จเงยหน้าขึ้นมาถาม
“ก็เ้านายกำลังจะหมั้นไม่ใช่เหรอครับ จะให้ผมจัดการเื่คุณข้าวหอมยังไงต่อดีครับ ผมกลัวว่าเธอจะวุ่นวายกับเ้านายจนเสียเื่” โลแลนบอก
“ฮึ! ก็แค่ของเล่นของฉันเวลามาที่นี่ นายจะสนใจเธอทำไมกัน เื่หมั้นยังไงก็ต้องไปหมั้นที่ออสเตรียอยู่แล้วนี่” อลันพูดอย่างไม่คิดมาก ที่ผ่านมาเขาให้ทั้งบ้านทั้งรถและเงินทองกับข้าวหอมไปมากแล้ว ถ้าเธอกล้าทำให้เขาเสียเื่ เขาก็คงทำได้แค่ต้องไล่เธอออกก็เท่านั้น
“ทราบแล้วครับ ถ้าอย่างนั้นผมขอตัวไปเอามื้อเที่ยงมาให้ก่อนนะครับ”
ข้าวหอมที่ยืนน้ำตาไหลพรากอยู่หน้าห้อง พอได้ยินโลแลนพูดเข้าก็รีบวิ่งหนีไปอีกทางหนึ่งทันที ห้าปีแล้ว ห้าปีที่เธอกับอลันมีอะไรกันไม่ต่างจากสามีภรรยา ข้าวหอมไม่เคยคิดมาก่อนว่าความเอาใจใส่ที่เขาเคยทำมาก่อนหน้านี้เป็เพียงละคร และเขาเห็นเธอเป็เพียงแค่ของเล่น ทั้งที่เธอให้ทั้งกายและใจกับเขาไปจนไม่เหลือที่ให้รักตัวเอง ข้าวหอมหลบไปร้องไห้ที่บันไดหนีไฟ ตอนนี้เธอไม่มีความอยากอาหารเลยแม้แต่น้อย วันนี้เป็วันแรกที่อลันกลับมาเมืองไทย เธอรู้ว่ายังไงคืนนี้เขาก็ต้องไปค้างกับเธอที่บ้านเหมือนทุกครั้งอย่างแน่นอน แต่เธอจะยังสามารถยิ้มให้เขาได้หรือไม่เล่า ในเมื่อเขากำลังจะหมั้นกับคนของเขาแล้ว
อลันกับโลแลนไม่รู้เลยว่าสิ่งที่คุยกันก่อนหน้านี้ข้าวหอมจะได้ยิน พวกเขายังคงทำงานปกติจนกระทั่งถึงเวลาเลิกงาน ความจริงอลันเริ่มเบื่อข้าวหอมมาได้ปีสองปีแล้ว เขารู้สึกว่าเธอมักจะทำตัวติดกับเขาและยังทำเหมือนเป็คนรักของเขาจริง ๆ อลันไม่อยากรักใครอีกแล้วในชีวิตนี้ แม้แต่ว่าที่คู่หมั้นของเขาก็เป็เพียงคนที่แม่เขาหามาให้เท่านั้น เพราะฐานะที่เหมาะสมกัน อลันก็ไม่อยากทำให้แม่เขาต้องคิดมาก หลังจากที่เขาถูกคนรักชาวไทยหักหลังมาเมื่อหลายปีก่อน
ข้าวหอมลางาน่บ่ายและกลับไปบ้านที่อลันซื้อให้เป็ชื่อของเธอเมื่อสามปีก่อน เธอมองสิ่งของในบ้านที่เป็ความทรงจำระหว่างเธอกับเขาอย่างเหม่อลอย ข้าวหอมไม่เข้าใจว่าเธอทำอะไรผิดตรงไหน ทำไมอลันถึงได้คิดจะหมั้นกับคนอื่นและทิ้งเธอไปแบบนี้
ข้าวหอมร้องไห้จนหลับไปอย่างไม่รู้ตัว จนกระทั่งฟ้ามืดลง ข้าวหอมที่ไม่ได้กินอะไรมาทั้งวันก็งัวเงียลุกขึ้นไปล้างหน้าล้างตา เธอเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็ชุดอยู่บ้านโดยพยายามไม่คิดถึงอลันอีก ตอนนี้เธอไม่สนใจแล้วว่าเขาจะมาหาเธอที่บ้านหรือเปล่า หัวใจของข้าวหอมแหลกสลายไปั้แ่ได้ยินว่าเขากำลังจะหมั้นแล้ว ข้าวหอมแค่้าทำอาหารง่าย ๆ กินให้มีแรงทำงานในวันพรุ่งนี้เท่านั้น ถึงเธอกำลังจะถูกทิ้ง แต่ข้าวหอมยังมียายที่ต้องดูแลอยู่ เธอไม่สามารถลาออกในตอนนี้ได้จนกว่าอลันจะจากไป เพราะข้าวหอมกลัวว่าเขาจะส่งคนตามหาเธอ ถึงแม้ในใจของข้าวหอมจะรู้ดีว่าคงเป็แค่ความฝันที่เขาจะให้คนตามหาเธอก็ตามที แต่ข้าวหอมก็ยังขอหวังเพียงเล็กน้อยเท่านั้น
ข้าวหอมอุ่นอาหารที่ทำไว้แต่เช้ากินอย่างเหม่อลอย เธอทิ้งอาหารที่เหลือทั้งหมดโดยไม่คิดจะเหลือเอาไว้ให้อลันเหมือนกับทุกที ข้าวหอมไม่อยากคาดหวังว่าเขาจะมาหาเธออีก ในเมื่อเขาคิดว่าเธอเป็แค่ของเล่น
ข้าวหอมกลับขึ้นไปนอนอีกครั้ง เธอพยายามตัดใจจากอลันที่เข้ามาวนเวียนอยู่ในชีวิตเธอนานถึงห้าปี หลายครั้งที่เธออยากเลิกกับเขา เพราะสองปีหลังมานี้เขามาเมืองไทยเพียงปีละครั้ง และมาครั้งละสามวันเท่านั้น ใน่สามวันที่เขาอยู่ เขาก็มาหาเธอเพียงครั้งเดียว ทำให้ข้าวหอมเริ่มทำใจมาสักพักหนึ่งแล้ว เพียงแต่เธอไม่คิดว่าจะได้ยินเื่ะเืใจในวันนี้เข้าก็เท่านั้น ตลอดเวลาที่คบกันมา ข้าวหอมไม่เคยคิดมาก่อนว่าจะได้ยินคำพูดที่ทำร้ายจิตใจของเธอจากปากอลัน ข้าวหอมจึงรู้สึกทำใจลำบากไม่น้อย
และก็จริงอย่างที่ข้าวหอมคาดเดา อลันไม่ได้มาหาเธอจริง ๆ พอถึงตอนเช้า ข้าวหอมก็ทำอาหารง่าย ๆ กินคนเดียวในบ้านหลังใหญ่ที่อ้างว้างแห่งนี้ เธอรีบกินรีบไปทำงานโดยไม่สนใจว่าจะได้พบกับอลันหรือไม่ ข้าวหอมไม่อยากให้เขาคิดว่าเธอ้าจับเขาอย่างที่โลแลนพูด ถึงข้าวหอมจะจนแต่ก็ยังมีศักดิ์ศรี ที่เธอยอมมอบร่างกายให้อลันก็เพราะรักเขา ไม่อย่างนั้นเธอคงไม่ยอมเป็ของเขามานานหลายปีขนาดนี้
อลันที่เมื่อคืนไปนอนกับดาราใหญ่ที่มาติดพันเขาก็ไม่ได้คิดถึงข้าวหอมเลยจริง ๆ เขาเพียงแต่อยากลองของใหม่ไปเรื่อย ๆ ก็เท่านั้น โลแลนที่ติดตามเ้านายมานานหลายปีมีหรือจะไม่รู้ เขาได้แต่สงสารพวกผู้หญิงที่มาติดพันเ้านายผู้เ็าของเขา ยิ่งกับคุณข้าวหอมที่เขาเห็นเธอพยายามทำทุกอย่างให้กับเ้านายด้วยแล้ว ใช่ว่าโลแลนจะไม่เห็นใจ เพียงแต่เขาเป็แค่เลขา จึงไม่มีสิทธิ์ที่จะไปสั่งการเ้านายได้
“พรุ่งนี้เราต้องกลับแล้วใช่ไหมโลแลน” อลันถามกำหนดการ
“ใช่ครับเ้านาย เครื่องออกบ่ายสองโมงครับ” โลแลนรายงาน
“อืม... งั้นคืนนี้ไปนอนบ้านข้าวหอมก็แล้วกัน ฉันไม่ได้กินอาหารฝีมือเธอมานานแล้วสินะ” อลันคิดถึงอาหารและของหวานที่ข้าวหอมทำให้เขากินด้วยตัวเองมาตลอดเวลาที่เขาอยู่เมืองไทย น่าแปลกที่เมื่อวานเธอไม่นำอาหารมาให้เขาเหมือนกับทุกครั้ง แต่อลันก็ไม่ได้คิดมากอะไร เขาคิดแค่ว่าเธอน่าจะทำงานยุ่งอยู่เลยไม่มีเวลามาหาเขา ยังไงเขาก็สามารถไปหาเธอที่บ้านได้ตลอดเวลาอยู่ดี
“ทราบแล้วครับ ผมจะบอกคนขับรถเอาไว้ให้ครับ” โลแลนบอก
“อืม... เที่ยงนี้มีอะไรกิน” อลันถามถึงอาหารทั้งที่ไม่จำเป็ เพียงแต่เขาไม่อยากเสียหน้าถามหาข้าวหอมเท่านั้นจึงเอ่ยเื่นี้ออกมา
“เ้านายอยากกินอะไรก็สั่งได้ครับ ผมจะให้เชฟทำให้” โลแลนตอบ
“เฮ้อ เอาอะไรมาก็ได้ ฉันกินได้หมดนั่นแหละ” อลันถอนหายใจอย่างเซ็ง ๆ เขาหรืออุตส่าห์จะเปิดโอกาสให้โลแลนถามถึงข้าวหอม แต่เลขาของเขากลับซื่อบื้อเอาดื้อ ๆ แบบนี้เสียนี่ ทำให้อลันอดบ่นในใจไม่ได้
ข้าวหอมกลับถึงบ้านตอนหกโมงเย็น เธอทำอาหารแค่เล็กน้อยสำหรับตัวเอง แต่เมื่อกินไปได้ไม่นาน เสียงรถยนต์ที่แล่นเข้ามาในบ้านทำให้เธอต้องขมวดคิ้วมุ่น ข้าวหอมไม่คิดว่าอยู่ ๆ อลันจะมาหาเธอ ข่าวดาราที่มาติดพันเขาดังไปทั่วโรงแรมตอนเธอไปทานมื้อเที่ยง ทำให้ข้าวหอมต้องกลืนน้ำตาที่เอ่อล้นออกมาอย่างไม่ได้ตั้งใจอยู่นานสองนาน
“หืม? คุณไม่ได้เตรียมอาหารไว้ให้ผมเหรอ” อลันถามด้วยสีหน้าไม่พอใจทันทีที่เข้ามาเห็นข้าวหอมนั่งกินข้าวไข่เจียวอยู่บนโต๊ะ
“ฉันไม่ทราบว่าคุณจะมาค่ะ คุณอยากกินอะไรคะฉันจะทำให้” ข้าวหอมได้แต่ต้องถามตามมารยาทด้วยสีหน้าเรียบเฉย เธอไม่มีอารมณ์ยิ้มหวานเอาใจใครในตอนนี้
“ฮึ! ไม่ต้องทำแล้ว โลแลน ไปซื้ออาหารมาให้ฉัน” อลันหันไปบอกเลขาที่เดินตามเขาเข้ามาในบ้านด้วยน้ำเสียงกระแทกกระทั้นอย่างโกรธ ๆ
“ทราบแล้วครับ เ้านายรอสักครู่” โลแลนรีบเดินกลับออกไปบอกคนขับรถ
อลันหันหลังเดินกลับไปนั่งที่โซฟาในห้องรับแขก เขาอุตส่าห์กินมื้อเที่ยงนิดเดียวเพื่อจะกลับมากินข้าวกับเธอ แต่ข้าวหอมกลับไม่คิดถึงเขาเลย
ข้าวหอมได้แต่นั่งงงว่าอลันเป็อะไร ปกติเขาไม่เคยทำตัวแบบนี้ให้เธอเห็นมาก่อน หลังจากอิ่มแล้ว ข้าวหอมก็เข้าไปล้างจานตามปกติ เธอไม่อยากคิดมากเื่ของเขาอีกต่อไป ข้าวหอมนำน้ำเย็นออกมาจากตู้และนำไปให้เขาที่ห้องรับแขก อย่างไรวันนี้เขาก็มาแล้ว เธอจึงทำได้แค่ดูแลเขาต่อไปเท่านั้น
อลันยังคงนิ่งเงียบไม่พูดไม่จา เขาสังเกตสีหน้าข้าวหอมก็ไม่เห็นว่าเธอจะมีอะไรแปลกไป อลันจึงได้แต่ขมวดคิ้วมุ่นอย่างไม่พอใจ ปกติข้าวหอมมักจะชวนเขาพูดคุยเื่ทั่วไป แต่วันนี้เธอเองก็เงียบผิดปกติ ทำเอาเขาไม่รู้ว่าจะพูดอะไรกับเธอดีนอกจากการทำเื่บนเตียงที่อลันคิดว่าเป็สิ่งที่ข้าวหอมน่าจะชอบ
โลแลนกลับมาพร้อมคนขับรถในเวลาต่อมา ข้าวหอมลุกขึ้นไปแกะถุงอาหารใส่ถ้วยชามให้อลันอย่างรู้หน้าที่ เธอยืนรอให้อลันทานเสร็จเหมือนทุกครั้ง ก่อนที่จะนำถ้วยชามไปล้าง โดยไม่ได้ถามว่าอลันจะค้างกับเธอหรือไม่ ข้าวหอมไม่อยากคาดหวังอีกต่อไป
โลแลนสังเกตท่าทางแปลกไปของข้าวหอม แต่เขาก็ไม่ได้พูดอะไรออกมาให้เ้านายต้องขุ่นเคือง ยังไงเ้านายเขาก็มีวิธีทำให้ผู้หญิงพอใจอยู่แล้ว
อลันขึ้นห้องไปอาบน้ำโดยไม่รอข้าวหอม กว่าที่เธอจะตามขึ้นมาก็นานจนเขาแทบจะหลับไป
พอข้าวหอมอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ อลันก็ดึงตัวเธอมาลงโทษที่ไม่ทำอาหารเอาไว้ให้เขาในวันนี้ทันที กว่าที่ข้าวหอมจะได้นอนพักผ่อนจริง ๆ เวลาก็ล่วงเข้าสู่เช้าวันใหม่เสียแล้ว ร่างเล็ก ๆ ของข้าวหอมปวดร้าวไปหมด เพราะนานมากแล้วที่เธอกับเขาไม่ได้นอนด้วยกัน
หลังอาหารเช้าวันต่อมา อลันออกไปทำงานที่เหลืออยู่ในโรงแรมของเขาโดยไม่รอข้าวหอม เธอจึงทำเพียงแค่ขับรถตามไปทำงานที่โรงแรมทีหลัง ซึ่งเื่ความสัมพันธ์ของข้าวหอมถูกเก็บเป็ความลับมาตลอด
7K
