โฉมงามสามลิขิต

        ยามอู่ของวันนั้นพวกเขาทั้งหมดเริ่มเก็บของออกเดินทางจากทะเลแดนเหนือ

        แม้ว่าการมาที่นี่ครั้งนี้จะเกิดเหตุไม่คาดคิดแต่ก็ใช่ว่าจะเสียเปล่าทั้งหมดอย่างน้อยก็ได้รู้ว่าพิษซิงเจียวที่ฝ่าบาทได้รับนั้น ยังพอมีหนทางแก้ไข

        แต่ฝ่าบาทท่านนี้กลับยังคิดไม่ตก

        ตอนนั้นผู้เฒ่ายาบอกเพียงสิ่งที่ใช้ถอนพิษส่วนวิธีแก้พิษ เขายังปกปิดเอาไว้จนวาระสุดท้าย

        หากเดาไม่ผิดเรื่องนี้คงจะมีส่วนเกี่ยวข้องกับลัทธิเสวียนอู่ไม่มากก็น้อยเป้าหมายของพวกนั้นคือต้องการบีบบังคับให้เขายอมสละเลือดเพื่อแก้คำสาป

        คิดมาถึงตรงนี้รอยยิ้มเหยียดหยันพลันปรากฏขึ้น 'คนอย่างข้า มิเคยต้องทำตามคำสั่งใครทั้งนั้นไอ้พวกสวะ'

        ..............................

        ตลอดการเดินทางกลับเฟิงฮวาค่อยๆฟื้นตัวเป็นระยะ ใบหน้าของนางเริ่มกลับมามีชีวิตชีวามากขึ้นเว้นเสียแต่แววตา ที่ยังคงเจือความเศร้าหมองอยู่หลายส่วนนางรู้ดีว่าไม่ควรจมอยู่กับอดีตที่ผ่านไปแล้วแต่บางอย่างคงต้องให้เวลากับนางอีกสักหน่อย

        ฝ่าบาทเองก็คอยอยู่เคียงข้างนางไม่ห่างทั้งยามตื่น ยามนอนและยามปลดทุกข์ เฮ้อ...มิรู้จะเรียกว่ามากเกินไปหรือไม่ไว้นางจะต้องหาเวลาคุยกับเขาเรื่องนี้อย่างจริงจังนางเองก็มีวิทยายุทธ์ปกป้องตัวเองได้ดีระดับหนึ่งนะ ทำเหมือนนางยังเป็นเด็กไปได้

        รอนแรมอยู่หลายวันในที่สุดก็เดินทางเข้าเมืองเสียที

        หลังจากเหตุการณ์ที่โรงเตี๊ยมครั้งก่อนรวมถึงเหตุการณ์ลอบสังหารเฟิงฮวาฝ่าบาทก็ให้จัดเวรยามแน่นหนามากขึ้น โดยเฉพาะคืนนี้

        เป็นคืนพระจันทร์เต็มดวงอีกคราแล้ว...

        แต่ทุกอย่างกลับผ่านพ้นไปได้ด้วยดีฝ่าบาทไม่มีความเจ็บปวดทรมานอันใดเกิดขึ้นเลยกิเลนไฟและกล้วยไม้พันปียังคงใช้ได้ผล เมื่อเห็นดังนั้นทุกคนต่างพากันโล่งใจ

        เพราะไม่รู้ว่าในช่วงที่เดินทางกลับจะต้องพบเจออะไรอีกบ้างฝ่าบาทจึงสั่งให้พักค้างคืนหลายวันหน่อยมิได้รีบร้อนออกเดินทางต่อ เพื่อให้ทุกคนมีเวลาพักผ่อนอย่างเต็มที่

        ขณะนี้ร่างกายของเฟิงฮวาเองก็ฟื้นฟูจนเป็นปกติแล้วมิใช่เพียงแค่ร่างกายที่แข็งแรง นางรู้สึกว่ากำลังภายใน จู่ ๆก็เพิ่มขึ้นมาโดยมิรู้สาเหตุ นางคิดว่าอาจเป็นเพราะในช่วงที่ร่างกายอ่อนแอนางเอาแต่กินกับนอนกระมัง...อืม...น่าจะเป็นเช่นนั้น

        “มีข่าวส่งมาจากเมืองหลวงพ่ะย่ะค่ะ”จิวฉิงเข้ามารายงานพร้อมกับยื่นจดหมายให้ฝ่าบาท

        หลังจากที่อ่านข้อความแล้วสีหน้าฝ่าบาทกลับฉายแววกลัดกลุ้มขึ้นหลายส่วน

        “มีเรื่องอันใดหรือ”

        เขายื่นจดหมายไปให้เฟิงฮวาแทนการตอบคำถาม

        จดหมายลงชื่อจิวหรงข้อความเขียนเอาไว้ว่า ‘หมอหลวงพบวิธีแก้พิษ’

        “เอ๋...นี่เป็นเรื่องดีมิใช่หรือ” เหตุใดท่านถึงทำหน้าแบบนั้นเล่า

        ฝ่าบาทมิได้เอ่ยตอบอะไรนางเขากำลังครุ่นคิดบางเรื่อง

        'ช่างบังเอิญเกินไป ก่อนหน้านี้เขาส่งคนออกไปหาเบาะแสตั้งมากมายกลับไม่พบอะไรเกี่ยวกับพิษซิงเจียวเลย แต่หลังจากที่เขาออกเดินทางมาทะเลแดนเหนือข่าวต่างๆกลับปรากฏอย่างต่อเนื่อง'

        ไม่นานเจียวหย่งก็เข้ามารายงานพร้อมจดหมายอีกฉบับ

        “คงเป็นเพราะเราเข้าไปในเขตแดนที่พิราบสื่อสารหาไม่พบจดหมายจึงเพิ่งมาถึงพ่ะย่ะค่ะ” เขาถวายความเคารพแล้วกล่าวอย่างรวดเร็ว

        ฝ่าบาทเปิดดูจดหมายอีกฉบับยังคงเป็นจิวหรงที่ส่งมาให้ ฉบับนี้ดูเหมือนรายงานเหตุการณ์บ้านเมืองทั่วไป

        เขายื่นให้เฟิงฮวาอ่านต่อโดยที่นางยังมิทันได้เอ่ยปาก

        นางเห็นดังนั้นก็เหล่ตาใส่เขา'รู้ได้อย่างไรว่าข้าอยากอ่าน'

        ฝ่าบาทตอบคำถามนางผ่านทางสายตาของเขาเช่นกัน'ก็ความอยากรู้อยากเห็นเปี่ยมล้นในดวงตาของเจ้าเสียขนาดนั้น'

        เฟิงฮวาแค่นเสียงใส่เขาหนึ่งทีแต่ก็ยื่นมือออกไปรับจดหมาย

        นางกวาดสายตาอ่านอย่างรวดเร็วเนื้อความค่อนข้างธรรมดามากจนคิดว่ามิเห็นจำเป็นจะต้องเขียนเรื่องราวเช่นนี้มาบอกด้วยซ้ำ

        แต่ประโยคสุดท้ายในจดหมายช่างดูไม่เข้ากับเนื้อความด้านบนเลย ‘อย่าร้อนใจอันใด’นางอ่านจบก็เงยหน้ามองฝ่าบาท

        เขายกยิ้มมุมปากรออยู่แล้วจากนั้นก็ยื่นมือมาหยิบจดหมายคืนไปนำไปส่องใกล้ๆกับเปลวเทียนที่กำลังลุกโชนอยู่ในห้องตัวหนังสือที่ซ่อนไว้พลันปรากฏสู่สายตา

        ‘หลีซ่างซูเคลื่อนไหวน่าสงสัย...อย่ากลับเส้นทางเดิม’

        หลังจากอ่านจบทั้งฝ่าบาทและเฟิงฮวาต่างหันมาสบตากัน

        “จิวฉิงกับเจียวหย่ง เจ้าสองคนไปเตรียมตัวจัดการหารถม้าและเรือโดยสาร…พรุ่งนี้ยามเฉินพวกเราจะออกเดินทาง”แม้ว่าทั้งสองคนจะมิค่อยเข้าใจคำสั่งนี้เท่าใดนัก แต่พวกเขาก็รีบไปจัดการทันที

        ภายในห้องเหลือเพียงฝ่าบาทกับเฟิงฮวา 

        “ท่านรู้ได้อย่างไรว่าต้องนำจดหมายเข้าใกล้ไฟจึงจะเจอข้อความลับ”

        “แน่นอนว่าเคยตกลงสัญญาณลับกันไว้ก่อน”

        “แล้วท่านจะใช้เส้นทางไหนกลับเมืองหลวงหรือ”

        “คิดว่าจะอ้อมไปทางเมืองชิงสุ่ย”

        อืม…ล่องเรือกลับก็ไม่เลว

        "แล้วเหตุใดจึงให้เตรียมรถม้าด้วยเล่า"

        "เราจะแยกการเดินทางเป็นสองสาย" เพื่อลวงศัตรู

        'อ๋า...เป็นเช่นนี้นี่เอง'

        แม้การเดินทางด้วยเรือจะทำให้ถึงเมืองหลวงล่าช้ากว่าเดิมแต่สิ่งที่เกิดขึ้นบนเรือกลับคุ้มค่ายิ่งนัก

        กล่าวคือ…

        ทัศนียภาพงดงามตลอดสองฝั่งที่เรือล่องผ่านทำให้จิตใจผ่อนคลายเป็นอย่างยิ่ง อาหารการกินก็มิได้ขาดแคลน ทั้งปลา ทั้งกุ้งทั้งหอยหลากหลายชนิด รสชาติหวานละมุน

        ตกกลางคืนเขาก็ได้ร่ำสุราชมดาวนอนกอดหญิงงามในทุกๆวัน

        จะมิสุขใจได้อย่างไรเล่า

        เพียงแต่ถ้าย้อนนึกถึงในคืนแรกเรื่องราวก็ออกจะไม่ราบรื่นอยู่บ้างเล็กน้อย

        เฟิงฮวาได้เอ่ยกับฝ่าบาทเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างเขากับนางขึ้นมา

        “สถานะของเจ้าหรือ ก็แล้วแต่เจ้าอยากจะกำหนด...ข้าตามใจเจ้า”

        หาา…จะให้ข้ากำหนดอะไรเจ้าเฉิงอี้ข้ามิได้อยากมีความสัมพันธ์เกี่ยวข้องกับเจ้าเสียหน่อย

        “เช่นนั้น...ฝ่าบาท ข้าขอเป็นเพียงสหายร่วมรบของท่านแล้วกันหากวันใดถอนพิษได้สำเร็จ ข้าจะไปตามทางของข้า”

        พอนางพูดจบแววตาโกรธขึ้งของฝ่าบาทกลับปะทุออกมาทันที ได้อย่างไรกัน สหายร่วมรบอะไรของเจ้านี่ข้าจริงใจกับเจ้าถึงเพียงนี้ เจ้ายังมองมิเห็นอีกหรือ มิพอใจอีกหรือเขามิเคยยอมอ่อนข้อให้สตรีคนใดถึงเพียงนี้มาก่อน...มีเพียงเจ้า เจ้าเท่านั้นแล้วยังจะเรื่องที่จะทิ้งเขาไปอีก อย่างไรก็ไม่อนุญาต ไม่เด็ดขาด

        เฟิงฮวาเห็นสีหน้าเขาก็เข้าใจได้แต่จะให้นางฝืนทำในสิ่งที่นางไม่ต้องการมันก็ยากยิ่งนัก ตั้งแต่เล็กจนโตแม้แต่บิดาก็ยังมิสามารถบังคับอะไรนางได้เลย

        “เอ่อ…คือ…ฝ่าบาทท่านใจเย็นๆก่อน คือ...ข้ามิได้อยากเป็นสตรีในวังข้ามิชอบพิธีรีตอง ข้ามิชอบการกักบริเวณ ไปเที่ยวที่ใดก็มิได้…อีกอย่าง…”

        เอาละๆฝ่าบาทโบกมือให้นางหยุดสาธยายเหตุผล

        “ข้าจะซื้อบ้านที่นอกวังให้เจ้าอยู่อย่างอิสระจะมาอยู่ด้วยกันกับเจ้าทุกคืน”

        เฟิงฮวากลอกตามองบนใส่เขา‘ไปกันใหญ่แล้ว ท่านช่างเป็นฮ่องเต้...ที่โง่เง่ายิ่งนัก’