‘ให้ตายเหอะ! นี่ไอ้คริส! ส่งลูกแกะตัวน้อยๆ มาเป็เครื่องบรรณาการให้แก่เขาหรือนี่ นานมากแล้วที่ไม่ได้ัักับสินค้ามือหนึ่งแบบนี้ แถมท่อนกายแกร่งของเขาก็ไม่ได้ถูกห่อหุ้มด้วยสิ่งป้องกันใดๆ มันเสี่ยงมากหากว่าเขาจะปลดปล่อยตัวตนทั้งหมดเข้าสู่ร่างกายของเธอ’
แต่แทนที่เควิ่นจะหยุดทุกอย่างไว้เพียงเท่านี้ ร่างกายกำยำกลับขยับเอวสอบเข้าหาร่างบอบบางอย่างเชื่องช้าเป็จังหวะสม่ำเสมอ เพื่อเรือนกายสดใสนี้อย่างทะนุถนอม ให้สมกับความไร้เดียงสาที่้าความอ่อนโยนอย่างถึงที่สุด เพราะมันเปล่าประโยชน์ที่เขาจะถอดถอนมันออกจากร่างกายของเธอ และไม่ว่าจะเป็เทพบุตรมาจากไหนก็ตาม เมื่อมันเลยจุดที่จะหักห้ามอารมณ์เสน่หาในกายที่มันลุกโชนเกินกว่าจะยังยั้งชั่งใจเอาไว้ได้แล้ว ก็ไม่มีใครหน้าไหนที่มันจะย้อนกลับออกมาได้อีก
"โอ้ววว…แน่น! เกินไปแล้ว สาวน้อย! เธอเก็บของดีแบบนี้ไว้ได้ยังไงเนี่ย ให้ตายเหอะ! " ความคับแคบที่รัดแน่น่ล่างทำเขาลืมตัวถาโถมความแข็งแกร่งเข้าหาเรือนร่างนี้อย่างหนักหน่วงและเร่งเร้าเข้าไปทุกที แต่ก็มีบางสิ่งบางอย่างที่ทำให้เขารู้สึกงุนงง เพราะแม่สาวไร้เดียงสาตรงหน้านี้ กลับนอนแน่นิ่งราวกับถูกวางยา แทนที่จะส่งเสียงร้องครวญคราง หรืองึมงำอยู่ในลำคอ ใช่! หรือ เธอจะถูกวางยา ไม่มีประโยชน์อีกเช่นกันที่เขาจะคิดว่าเธอแน่นิ่งไปด้วยเหตุผลอันใด เพราะทุกอย่าง มันสายเกินกว่าที่เขาจะหยุดมันไว้ได้แล้ว!
กึก! กึก! กึก! กึก!
เสียง่ล่างของขาเตียงเคลื่อนไหวไปตามแรงโยกของรสสวาทที่มัวเมาจนร่างหนาลืมตัว เร่งความเร็วและแรงเข้าใส่แบบไม่ยั้ง ทำเรือนร่างระหงที่นอนสลบไสลไม่ไหวติงใดๆ นานนับชั่วโมงรู้สึกตัวตื่นขึ้นตามแรงไหวโยกพบว่าตัวเองอยู่ในสถานที่แปลกตา มิหนำซ้ำยังอยู่กับใครบางคนที่ไม่รู้จัก ที่สำคัญผู้ชายล่ำบึ้กที่ร่างเปลือยเปล่าทั้งท่อนบนและท่อนล่างยังทำอะไรกับร่างกาย่ล่างของเธอจนรู้สึกถึงความเ็ปที่คับแน่น และรัดตึงไปทั้งกระดูกเชิงกรานจนรู้สึกร้าวระบม
“กรี๊ดดดดดดดดดดด!!!!!!! กะแก! ทำอะไรฉัน เอามันออกไปนะ เอามันออกไป! "
หยาดพิรุณตาค้างน้ำตาหยดเผาะลงบนหมอน เมื่อรู้ว่าร่างกายของตัวเองกำลังถูกคุกคามจากชายแปลกหน้าที่กระแทกกระทั้นความแข็งแกร่งเข้าหาอย่างไม่ลดละ จิตใต้สำนึกสั่งร่างกายของเธอให้ต่อต้านส่ายสะบัดไปมาโดยอัตโนมัติ สองมือบางป่ายปัดเพื่อให้ร่างนี้ถอยออกไปให้พ้นๆ แต่ร่างกายที่สะลึมสะลือเพราะฤทธิ์ของยาสลบทำเธอไร้เรี่ยวแรงที่จะต้านทาน จำต้องปล่อยให้ร่างกายเคลื่อนไหวไปตามจังหวะเร้าของสะโพกหนาของคนที่อยู่เบื้องบน
“ช้าไปแล้วสาวน้อย! จะมาปฏิเสธตอนนี้ก็คงไม่ทันแล้วมั้ง” สายตาคมกริบปรายตาดูความแข็งแกร่งที่ผลุบเข้าผลุบออกบริเวณใจกลางดอกไม้ช่องามที่บานสะพรั่งอยู่ตรงหน้า
“ไอ้คนชั่ว! เอาตัวของแกออกไปจากฉันเดี๋ยวนี้ เอามันออกไป!” แววตาใสแปดเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตาที่เอ่อไหลท่วมท้นบนใบหน้าสวยงามด้วยความหวาดกลัวอย่างสุดขีด
"ช่วยด้วยค่ะ! ใครก็ได้ช่วยฉันที" หยาดพิรุณดิ้นรน พร้อมกับะโอย่างสุดเสียง อีกแต่ฝ่ายกลับยิ้มเยาะ เพราะเธอคงไม่รู้ว่าต่อให้ะโดังแค่ไหน เสียงของเธอก็ไปไม่ถึงคนข้างนอกอยู่ดี เพราะเควิ่นไม่เพียงแต่รู้ว่าห้องของเขานั้นถูกออกแบบมาเพื่อเก็บเสียงได้เป็อย่างดี อีกทั้งยังเคยทดสอบกับผู้หญิงหลายต่อหลายคนที่เคยพาพวกเธอมาขึ้น์ที่นี่แล้วอีกด้วย ทำให้เขาย่ามใจไม่กลัวว่าเธอจะแผดเสียงขึ้นมาจนลั่นห้องสักแค่ไหน
“สะดีดสะดิ้งแบบนี้กะจะอัพค่าตัวด้วยใช่ไหม นี่ไอ้คริสมันไม่ได้บอกหรือไง ว่าฉันจ่ายค่าจ้างตัวเธอไปเป็เงินเท่าไหร่แล้ว” เควิ่นพูดพลางกระแทกกระทั้นเข้าใส่เธอแบบไม่ยั้ง
“ไอ้สารเลว! แกพูดเื่อะไร ถอยไปเดี๋ยวนี้นะ ถอยออกไป!” หยาดพิรุณร่ำไห้ แม้จะเ็ปแค่ไหนก็ตาม แต่เธอก็กัดฟันพูด เพื่อให้มันยอมปล่อย แต่ดูท่าว่าจะไม่เป็ผล
“ทำท่าทำทางซะยังกับเป็นางฟ้านาง์ ก็แค่อิตัวแหละว้า เธออยากได้ค่าตัวด้วยใช่มั้ยล่ะสาวน้อย ได้! ฉันจะยอมจ่ายค่าตัวเธอให้ก็ได้ แบบนี้โอเคใช่มั้ย!” พูดด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน พร้อมกับโถมร่างเข้าหาเธอแบบไม่ยั้ง นาทีนี้ไม่สนใจแล้วว่าเธอจะบริสุทธิ์ผุดผ่อง หรือ ไร้เดียงสามาจากไหน พอรู้ว่าตัวเองต้องเสียค่าบริการเพิ่มเท่านั้น เขาก็คิดถึงความคุ้มค่าจากเรือนร่างนี้ไปซะแล้ว
“ไอ้เลว! แกมันชั่ว ทำแบบนี้กับผู้หญิงได้ยังไง ถอยออกไปนะ ถอยไป!” ร่างบางร้องไห้ระงม พยายามที่จะขัดขืน แต่ร่างกายกำยำที่เบียดบดกระหน่ำแก่นกายของบุรุษเข้าใส่เธอแบบไม่แยแสต่อความไม่คุ้นชิน และความเ็ปทุกข์ทรมานทั้งร่างกายและจิตใจของเธอเลยแม้แต่น้อย มีเพียงเสียงร่ำไห้ปนเสียงสะอื้นสลับไปมากับเสียงของเนื้อตัวที่กระทบกระทั่งกันเท่านั้น
สุดท้ายหยาดพิรุณจำต้องตกเป็เครื่องระบายอารมณ์ให้แก่ชายแปลกหน้าอย่างง่ายดายแบบหมดไร้สิ้นคุณค่า ที่ต้องมาสูญเสียความบริสุทธิ์ที่เฝ้าหวงแหนมาตลอด ให้กับคนเลวๆ ที่พรากมันไปจากเธอ
“โอ้ววว!!! เธอนี่แม่งสุดยอดจริงๆ” ร่างกายกำยำปลดปล่อยสายธาราสีขาวขุ่นออกจากท่อนกายแกร่งเข้าสู่ช่องทางรักของเธอจนหมดสิ้น หยาดพิรุณร่ำไห้เ็ปชอกช้ำที่ตัวเองไม่สามารถขัดขืน หรือ ต่อต้านการกระทำเลวทรามต่ำช้าของผู้ชายคนนี้ได้
ร่างใหญ่ถอดถอนแก่นกายของเขาออกอย่างช้าๆ มองเห็นคราบเหนอะหนะที่ไหลเยิ้มปนมากับหยดเืสีสดเล็กน้อย เรียวปาหยักยกยิ้มอย่างพอใจ ก่อนจะลุกขึ้นไปหยิบเสื้อคลุมเข้ามาสวมใส่แล้วควักเงินสดในกระเป๋าสตางค์จำนวนหนึ่งยัดใส่ไปในกระเป๋าสะพายของเธอที่วางอยู่ข้างเตียง
“คงจะมากพอที่จะหยุดเสียงร้องห่มร้องไห้ที่น่ารำคาญของเธอได้นะ” พูดจบก็เดินเข้าไปในห้องน้ำเพื่อชำระล้างคราบเหงื่อไคลที่เกาะติดตามเนื้อตัวออกจนสะอาดหมดจรด โดยหารู้ไม่ว่าหญิงสาวที่ร่วมหลับนอนเมื่อครู่หายตัวไปไหนหลังจากที่เขาหายเข้าไปในห้องน้ำ เควิ่นไม่พบแม้แต่วี่แววของเธอ มิหนำซ้ำยังไม่รู้เลยด้วยว่าตัวเองได้สร้างตราบาปและาแสุดแสนจะโหดร้ายให้กับหญิงสาวคนหนึ่งไปแล้ว
ร่างบางแบกสังขารพร้อมกับความเ็ปรวดร้าวกลับมาที่ห้องพักของตัวเองด้วยความขมขื่นอย่างแสนสาหัส หัวสมองของเธอมันตื้อไปหมด ไม่รู้ว่าตัวเองควรจะทำยังไงต่อไปดี เธอไม่กล้าแม้จะเผชิญหน้า หรือ บอกเื่นี้กับใคร ไม่รู้ว่าตัวเองควรจะทำยังไงกับเงินจำนวนนั้นที่อยู่ในกระเป๋า มันสับสนปนเปไม่หมด ไม่กล้าแม้แต่จะแจ้งความ ทุกอย่างดูมืดแปดด้าน
เื่ราวเลวร้ายที่เกิดขึ้นกับหญิงสาวที่กำลังจะก้าวข้ามวัยสิบแปดปี ต้องมาพบเจอกับเหตุการณ์ที่สุดแสนจะโหดร้าย มือนุ่มที่ยังคงสั่นระริกด้วยความตื่นกลัว เอื้อมไปดึงคันโยกปลดปล่อยกระแสน้ำจากฝักบัวให้ไหลผ่านตามร่างกาย เพื่อชะล้างคราบสกปรกที่โสมมออกไปจากเนื้อตัวให้หมดสิ้น
“ทำไมต้องมาเจอเื่แย่ๆ แบบนี้ด้วย ทำไม ทำไม!!!” แผ่นหลังบางวางทาบลงบนกำแพงห้องน้ำอย่างสุดจะชอกช้ำ ปล่อยสายน้ำเย็นฉ่ำชำระล้างจิตใจที่หดหู่ ที่ถูกทำลายจนไม่เหลือชิ้นดี ใบหน้าสวยใสก่อนหน้านี้หายไปหมด หลงเหลือแต่ความบอบช้ำ และเศร้าหมองจวนเจียนจะเป็บ้า มือบางพยายามขัดเกล้าคราบสกปรกที่มันฝังแน่นอยู่ตามเนื้อตัวด้วยสายน้ำเยือกเย็นที่ไหลรินผ่านฝักบัวลงมาชะโลมทั้งร่างกายอย่างรุนแรงจนเนื้อตัวแดงก่ำ เพราะสิ่งแปดเปื้อนที่พรากตัวตนของเธอไปอย่างไม่มีวันหวนกลับ
ผู้ชายคนนั้น ไม่เพียงแต่พรากความสาวของเธอไป แต่ได้พรากความสดใส ไร้เดียงสา และจิติญญาของเธอไปด้วย เขาทำลายอนาคตที่สดใสของเธอ ความบริสุทธิ์ที่เธอเฝ้าหวงแหนให้กับคนรัก ถูกกระทำย่ำยีจากชายแปลกหน้าที่เธอไม่เคยรู้จัก
หยาดพิรุณได้แต่ภาวนาให้มันเป็เพียงแค่ความฝัน ที่จะต้องบังคับตัวเองให้ตื่นจากภวังค์ความโหดร้ายนี้ไปให้ได้ แม้ว่าเื่เลวร้ายที่เกิดขึ้นกับเธอ จะเป็สิ่งที่ย้อนเวลากลับไปแก้ไขมันไม่ได้ แต่สิ่งเดียวที่ทำได้ตอนนี้ คือปกป้องตัวเองจากสิ่งที่ยังมาไม่ถึง นั่นคือการมาของใครอีกคนที่เธอไม่พึงปรารถนา
หยาดพิรุณพาร่างที่อิดโรยไปยังร้านขายยาอย่างกล้าๆ กลัวๆ เพื่อซื้อยาคุมกำเนิดมารับประทานป้องกันสิ่งเลวร้ายที่จะตามมา ก่อนที่เธอจะหลับไปเพราะความเหนื่อยล้า หลังจากที่โทรไปลาป่วยกับหัวหน้างานเรียบร้อยแล้ว
สามวันเต็มที่เธอเก็บตัวอยู่แต่ในห้องไม่กล้าออกมาเผชิญโลกกว้าง เพราะเธอกลัวว่าโลกนี้จะหยิบยื่นความโหดร้ายให้กับเธออีกครั้ง
หยาดพิรุณพยายามบังคับตัวเองให้เข้มแข็ง แม้ว่าภายในใจของเธอจะแตกสลายไปหมดแล้ว แต่เธอต้องยืนหยัดต่อไปให้ได้ ร่างบางกลับมาทำงานอีกครั้งตามปกติ หลังจากผ่านไปสามวัน และพยายามปรับตัวเองให้ดูสดใสไม่ต่างจากวันที่ผ่านๆ มา
“เป็ยังไงบ้างหยาด ไม่สบายหายดีแล้วเหรอ” รุ่นพี่ร่วมงามเอ่ยถาม หลังจากที่เห็นหน้าค่าตาเธอในรอบหลายวัน
“คิดว่าดีขึ้นมากแล้วค่ะ แต่ว่าขอยังไม่ทำโอทีนะคะ” หยาดพิรุณปกปิดเื่เลวร้ายของตัวเองเอาไว้อย่างแเีที่สุด เพราะเธอจะให้ใครรู้เื่นี้ไม่ได้โดยเด็ดขาด
“ได้สิ! วันนี้ไม่มีใครลางาน เราก็เลิกงานกลับบ้านปกติได้เลยนะ”
“ขอบคุณมากค่ะ” หยาดพิรุณหันมากล่าวขอบคุณหัวหน้างาน ก่อนจะปิดตู้ล็อคเกอร์หลังจากที่เปลี่ยนชุดทำงานแล้วเดินไปทำหน้าที่ของตัวเอง
ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีดำดูสมาร์ทเดินเข้ามาที่โรงแรมระดับห้าดาว ด้วยมาดของนักธุรกิจ ซึ่งดูแปลกตาไปกว่าทุกวัน แต่สิ่งหนึ่งที่ไม่แปลกไปเลย คือหุ่นล่ำๆ และความหล่อเหลาของเขา ทำเอาพนักงานสาวๆ ั้แ่ทางเข้ามาจนถึงเคาน์เตอร์ต้อนรับด้านหน้าต่างมองตามกันเป็แถว
“ฮัลโหล! มีอะไรวะ กูมาประชุมที่โรงแรม” เควิ่นรับสายของคริส ที่โทรมาจากผับ ขณะที่เดินเข้าไปหยุดยืนที่หน้าล็อบบี้
“เออไม่เจอกันเลยว่ะ จะถามเื่คืนนั้นว่าเป็ยังไงบ้างวะ แล้วคลิปที่บอกให้ส่งมาดูยังไม่เห็นเลยว่ะ” เสียงของคริสดังแทรกออกมา ก่อนที่สายตาคมจะเหลือบไปมองหาผู้เป็แม่
“พอดีกูติดธุระ เดี๋ยวเคลียร์งานเสร็จแล้วจะเข้าไปหา”
“งานอะไรวะ!” คริสถาม
“มีประชุมกับลูกค้าต่างประเทศ กูมาเป็เพื่อนแม่ เออ! เดี๋ยวกูโทรกลับละกัน”
“โอเค!” มือหนากดตัดสาย แล้วเดินไปหาผู้เป็แม่
“โอเคไหมครับแม่” เควิ่นจัดแต่งเน็กไทด์ให้เข้าที่ ก่อนที่มืออ่อนโยนของผู้เป็แม่จะช่วยจัดระเบียบให้อีกครั้ง
“จริงๆ เราแต่งแบบนี้ก็หล่อไปอีกแบบนะ เหมือนคุณพ่อตอนหนุ่มๆ” หญิงสูงวัยชาวไทยผู้เป็แม่ของเควิ่นพูดกับลูกชายพลางยิ้มให้อย่างอบอุ่น
“หล่อเหมือนพ่อ ก็แปลว่าหล่อมากใช่ไหมครับ”
“ก็ต้องหล่อมากสิจ้ะ พ่อเราเป็ถึงหลานชายคนสุดท้องของตระกูล ลูเทอรัน แห่งเกาะอังกฤษ ถึงจะอยู่ในรุ่นท้ายๆ แล้วก็เถอะนะ” สายตาอบอุ่นมองหน้าลูกชายแล้วยิ้มกว้าง
“ผมต้องภูมิใจในชาติกำเนิดของตัวเองนี้ด้วยใช่ไหมครับ”
“แน่นอนจ้ะ เอาล่ะๆ ลูกค้าของบริษัทเรามาแล้ว เดี๋ยวเข้าประชุมพร้อมๆ กับเลขาฯ ของแม่ แล้วหลังจากคุยงานเสร็จ เราก็กลับได้เลย จะกลับไปนอนที่คอนโดใช่ไหมคืนนี้”
“ครับ คอนโดอยู่แค่นี้เอง จะได้ไม่ต้องเปลืองค่าห้องพักด้วย”
“จริงๆ แม่อยากให้เราพักที่โรงแรมนี้มากกว่านะ เพราะว่าจะได้ไปส่งแม่ที่สนามบินด้วยเลย”
“ไม่เป็ไรครับ เดี๋ยวผมรีบตื่นแต่เช้ามารับคุณแม่แล้วกันนะครับ” ว่าแล้วลูกชายก็พาผู้เป็แม่ขึ้นลิฟต์ไปที่ห้องประชุมชั้นบนตามที่นัดไว้กับลูกค้า
หลังจากการประชุมเสร็จสิ้นลง เควิ่นก็ขอแยกตัวมาเข้าห้องน้ำ เหลียวมองดูนาฬิกาแบรนด์ดังที่สวมอยู่บนข้อมือหนา เป็เวลาหกโมงเย็นพอดิบพอดี
สายตาคมเหลือบไปเห็นหญิงสาวรูปร่างสะดุดตา หรี่ตามองดูเธออย่างชัดๆ ก่อนจะจำได้ว่าเธอคือใคร เขายกยิ้มขึ้นที่มุมปากอย่างเ้าเล่ห์ แล้วรีบจัดการทำธุระส่วนตัวจนแล้วเสร็จก่อนจะเดินกลับไปหาคนเป็แม่
“แม่ครับ พอดีผมปวดหัวมากเลยว่าจะไม่กลับไปนอนที่คอนโดแล้ว แม่ช่วยเปิดห้องพักให้ผมอีกซักห้องได้ไหมครับ” สายตาคมกริบแปรเปลี่ยนเป็สายตาออดอ้อนผู้เป็แม่ พร้อมกับแสดงสีหน้าอิดออดงอแงราวกับเด็กๆ
“ไม่สบายหรือเปล่าลูก กินยาหรือยัง ไปหาหมอดีกว่าไหม” มืออุ่นๆ ของคนเป็แม่วางทาบลงบนหน้าผาก เพื่อวัดไอร้อนจากตัว แต่ก็ดูว่าตัวจะไม่ร้อน
“ไม่ดีกว่าครับ ผมว่านอนเอาแรง พักสักคืนก็คงจะหาย” เควิ่นตอบกลับผู้เป็แม่
“โอเค! เดี๋ยวเรานอนห้องที่แม่จองไว้ได้เลย”
“อ้าว! แล้วคุณแม่ล่ะครับ” คิ้วเข้มหมวดเข้าหากันอย่างงุนงง
“พอดีแม่ต้องรีบบินด่วน พ่อของเราเค้าโทรมาเร่งแม่ว่าพรุ่งนี้มีประชุม่เช้า แล้วเลขาฯ แม่ก็เตรียมไฟลท์บินมาให้เรียบร้อยแล้วด้วย นี่จ้ะคีย์การ์ดห้องแม่ ขึ้นไปนอนพักเอาแรงได้เลย” คนเป็แม่ยื่นให้แล้วเดินเข้ามาหอมแก้มลูกชายฟอดโตๆ ฟอดหนึ่ง
“ขอบคุณครับแม่” ร่างสูงยิ้มกรุ้มกริ่ม รับคีย์การ์ดมาจากผู้เป็แม่ ก่อนจะรีบเดินดิ่งไปยังลิฟต์แบบทันที เมื่อเขาเห็นผู้หญิงที่ตัวเองยอมทิ้งเงินสี่ล้านห้าแสนจากการพนัน กับเงินสดอีกสองหมื่นบาทเพื่อนอนกับเธอ ดูเหมือนว่าเขาจะรู้สึกว่ามันยังไม่คุ้มค่ากับเงินจำนวนนั้นที่ต้องสูญเสียไป
แกร๊ก!
มือใหญ่ผลักประตูเข้าไปภายในห้องชั้นบนสุดของโรงแรมระดับห้าดาวแห่งนี้ ที่ผู้เป็แม่ของเขามักจะเข้าพักอยู่เป็ประจำเมื่อต้องเข้าประชุมที่นี่ และแน่นอนว่าแผนการชั่วร้ายมันอยู่ในหัวของเขาหมดแล้ว
มือหนาหยิบโทรศัพท์ภายในห้องพักแล้วกดโทรออกไปยังแผนกแม่บ้าน เพื่อให้เข้ามาดูว่าแอร์ภายในห้องของเขาทำไมมันถึงไม่เย็น แต่สิ่งที่เขาพบกลับไม่ใช่แม่บ้านคนที่เขา้า
“คุณลูกค้าเรียกแม่บ้านมีอะไรให้ช่วยเหลือหรือคะ” แม่บ้านที่ดูมีอายุหน่อย เอ่ยถามหลังจากที่เคาะประตูเรียกให้เขามาเปิด สายตาคมปราดมองคนตรงหน้าอย่างไม่สบอารมณ์แล้วถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนที่สายตาของเขาจะเหลือบไปเห็นหญิงสาวที่ลากรถเข็นทำความสะอาดตรงมาทางนี้พอดี จึงรีบปฏิเสธแม่บ้านตรงหน้าออกไปอย่างทันควัน
“พอดีแอร์ห้องผมมันไม่ค่อยเย็น ว่าจะเรียกให้เข้ามาดู แต่ไม่เป็ไรผมจัดการแล้ว” ร่างหนาปิดประตูตึ้งใส่หน้า แม่บ้านคนดังกล่าวทำหน้างุนงง เพราะหากระบบแอร์เสียก็ควรจะเรียกบริการช่างมากกว่าที่จะเรียกแม่บ้านอย่างเธอ แม่บ้านคนเดิมเดินกลับไปอย่างงงๆ
เควิ่นเปิดประตูโผล่หน้าออกมาดูอีกครั้ง เมื่อเห็นว่าแม่บ้านคนนั้นเดินหายไปแล้วก็เดินเข้าไปเปิดตู้เย็นภายในห้องแล้วหยิบเครื่องดื่มแอลกอฮอลล์มาเปิดฝากระดกดื่มไปเพียงเล็กน้อย ก่อนจะเทราดมันลงบนที่พื้นจนหมดเกลี้ยงแล้วทิ้งกระป๋องตามลงไปด้วย
“นี่เธอ! พอดีฉันทำเครื่องดื่มหก ช่วยเข้ามาทำความสะอาดให้ทีสิ” เขาะโบอกก่อนจะรีบหายกลับเข้ามาภายในห้องอย่างรวดเร็ว เพราะกลัวว่าเธอจะเห็นหน้าค่าตา จนพลอยไม่เข้ามาหา
หยาดพิรุณได้ยินแบบนั้นก็กล้าๆ กลัวๆ เพราะดูเหมือนว่าจุดตรงนี้จะไม่ใช่หน้าที่ความรับผิดชอบของเธอ แต่เป็ของรุ่นพี่แม่บ้านอีกคนหนึ่ง แต่เอาเถอะ! ถึงยังไง แขกในห้องนั้นก็เป็ลูกค้าของที่นี่ ทำให้เธอไม่ลังเลใจที่จะหยิบไม้ถูกพื้นแล้วเดินตามเข้าไปในห้อง
ตึ้ง!
เสียงประตูห้องถูกปิดแบบทันใด ร่างบางหันควับกลับไปมองที่ประตู แต่ดูเหมือนว่าจะสายไปเสียแล้ว เมื่อผู้ชายหุ่นล่ำรูปร่างสูงใหญ่ เดินเข้ามาประชิดร่างของเธออย่างรวดเร็ว
“กลางวันเป็เมด กลางคืนขายบริการ ดูท่าว่าเธอจะขยันหาเงินซะจริงๆ นะ ร้อนเงินรึไง!”
“พูดบ้าอะไร...ถอยออกไปนะ!” หยาดพิรุณตัวสั่นเทาทำไม้ถูกพื้นหลุดจากมือตกไปอยู่ที่พื้น เพราะจำได้ดีว่าผู้ชายคนนี้คือชายแปลกหน้าที่เคยข่มเหงเธอเมื่อคืนก่อน ครั้นจะคว้ามันมาไว้เพื่อป้องกันตัวเท้าใหญ่ก็เดินเข้ามาเหยียบมันไว้ สองเท้าน้อยๆ ขยับถอยหนีทำท่าจะวิ่งไปที่ประตูแต่มือหนาของเขาก็คว้าข้อมือเล็กของเธอเอาไว้ได้ก่อน
“ปละปล่อยนะ! ถอยออกไป อย่ามาแตะต้องตัวฉัน!” แม้จะะโอย่างสุดเสียง แต่ก็คงไม่มีใครได้ยินเพราะห้องพักของที่นี่ถูกออกแบบมาเป็อย่างดีเพื่อเก็บเสียงรบกวนของภายนอกและจากภายใน
“เธอยังไปไหนไม่ได้ ไอ้คริสมันไม่บอกเธอเหรอว่า ฉันต้องแลกด้วยเงินสี่ล้านกว่าเพื่อจะได้นอนกับเธอ” สายตาคมมองดูเธออย่างแทะโลม เมื่อนึกไปถึงบทเลิฟซีนที่ร้อนแรงระหว่างเธอและเขาเมื่อคืนก่อน เธอสะบัดแขนทิ้ง แล้วถอยห่างออกมา เขาขยับตาม
“คริส! คือใครฉันไม่รู้จัก” ร่างบางพยายามอธิบาย แต่กลับถูกเขายิ้มเย้ยอย่างดูแคลน เพราะคิดว่าเธอจะอัพเรทค่าตัวเสียมากกว่า
“อย่าพูดมากน่า! กับเธอ แค่ครั้งเดียวมันไม่พอหรอกนะ สำหรับเงินมากมายขนาดนั้น” ว่าแล้วก็ปราดเข้าไปคว้าร่างบางแล้วจ้องมองเธอั้แ่ศีรษะจรดปลายเท้า ชุดเมดสีฟ้าขาวดูหวานละมุนทำเขาใจเต้นตูมตาม เมื่อหวนนึกถึงบทรักที่เร้าร้อนที่พึ่งจะมอบให้เธอไปเมื่อครั้งก่อน
“พูดเื่อะไร! ถอยออกไปนะ ถ้าครั้งนี้ทำกับฉันเหมือนครั้งก่อน ฉันจะแจ้งตำรวจจริงๆ ด้วยว่าแกข่มขืนฉัน!” หยาดพิรุณผลักไสเรือนกายกำยำให้ออกห่าง
“หึ! ข่มขืนเหรอ รับเงินฉันไปแล้วสองหมื่น แบบนี้ไม่เรียกว่าข่มขื่นหรอก เค้าเรียกว่าขายตัว! อ้อ! แล้วฉันก็ถ่ายคลิปของเราเก็บไว้แล้วด้วย ถ้าเธอไม่อาย ก็เอาเลย” เขาท้าทาย แม้จะข่มขู่เธอไปแบบนั้น แต่สิ่งที่เขามีก็แค่คลิปใบหน้าของเธอเท่านั้น เพราะเขาไม่บ้าถ่ายรูปร่วมรักเก็บไว้ประจานตัวเองแน่ๆ
“ไอ้ชั่ว! ฉันเกลียดแก ไอ้สารเลว!” เธอเงื้อมือจะฟาดเข้าที่ใบหน้าอันหล่อเหลา แต่กลับถูกเขาคว้าตัวแล้วจับเธอโยนลงไปบนเตียงนอนอย่างไร้ความปราณี ก่อนจะโถมตัวตามลงไปคร่อมเรือนร่างบอบบางกดแขนทั้งสองข้างของเธอยึดไว้กับเตียง หยาดพิรุณพยายามดิ้นรนสุดชีวิต แต่ก็ถูกเขาบีบรีดข้อมือเธอแน่นขึ้นกว่าเดิม
“ฉันรำคาญไอ้ท่าทางสะดีดสะดิ้งของเธอนี่เต็มทน ไอ้ครั้งแรกฉันว่ามันก็น่ารักดีหรอกนะ แต่ไม่ใช่ครั้งนี้ เลิกเล่นตัวซักทีเถอะ” เขาพูดก่อนจะจู่โจมซุกไซ้ปลายจมูกโด่งลงตามลำคอระหงของเธออย่างบ้าคลั่ง
“ไม่นะ…ไม่! เราไม่รู้จักกัน มาทำร้ายฉันทำไม ฉันทำอะไรให้นาย ออกไปให้พ้นนะ ออกไป!!” หยาดพิรุณะโออกมาจนเสียงแหบแห้งเหือดหายเข้าไปในลำคอ เพราะเจ็บจุกเมื่อถูกเขาจู่โจมบดขยี้เรียวปากร้อนแรงผสมกลิ่นแอลกอฮอลล์ลงบนริมฝีปากบางจนเกิดรอยแดงเถือกลามเลียใบหน้าจนถึงซอกคอขาวนวลเนียน ใบหน้างามพยายามหลบหลีก เพราะเธอแพ้กลิ่นของเครื่องดื่มแอลกอฮอลล์ที่เขาพึ่งกระดกดื่มมันลงไปในคอ
“อะไรนะ! ไม่รู้จักงั้นเหรอ นี่ปกติเธอจะขายตัวให้ผู้ชายที่รู้จักเท่านั้นรึไง เอาน่า! ฉันยอมจ่ายเพิ่มให้ก็ได้ แสนนึง! แลกกับความบริสุทธิ์ที่เธอต้องสูญเสียไงล่ะ” เควิ่นถอนจูบแล้วมองดูร่องรอยความพิศวาสที่เขาฝากฝังมันลงบนเรือนร่างของเธออย่างสาแกใจ
“ไม่นะ…ไม่! ฉันไม่ได้ขายตัว ปล่อยฉันไปเถอะ ขอร้องล่ะ!!!” หยาดพิรุณร่ำร้องอ้อนวอนน้ำตานองหน้าด้วยความหวาดกลัวจนเนื้อตัวสั่นระริก แต่แทนที่อีกฝ่ายจะเห็นใจ เขากลับปลดเปลื้องอาภรณ์ที่ห่อหุ้มเรือนกายเธอออก ก่อนจะยัดเยียดความแข็งแกร่งเข้าสู่ความเป็อิสตรีที่ไร้หนทางสู้ แล้วกระทำย่ำยีเธอครั้งแล้วครั้งเล่า เพื่อให้สาสมกับราคาค่างวดที่เขาต้องสูญเสียไปเพื่อแลกกับสิ่งที่เธอต้องยอมปรนเปรอให้แก่เขา
“พอได้แล้ว! พะพอแล้วฉันเจ็บ! จะเจ็บ! ถะถอยออกไป เอามันออกไป เอาออกไป!” เสียงร้องขอความปราณีซ้ำแล้วซ้ำเล่าไปไม่ถึงคนฟัง เควิ่นไม่รู้เลยว่า ตัวเองกำลังหยิบยื่นาแและสร้างภาพความโหดร้ายให้กับเธออีกครั้ง โดยที่เธอไม่มีส่วนรู้เห็นหรือรับผิดชอบใดๆ เธอถูกกระทำ และเธอไม่อาจหลีกเลี่ยงได้
ครั้งแล้วครั้งเล่าที่ถูกเขาบดขยี้ร่างกายจนแทบจะแหลกลาญ ทำเธอบอบช้ำและเ็ปอย่างแสนสาหัส ก่อนที่ร่างหนาจะถอดถอนความแข็งแกร่งออกจากร่างกายที่ร้าวระบม เพื่อรองรับอารมณ์หื่นกระหายของเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนอิ่มเอมใจ
เธอปาดน้ำตาที่อาบแก้มจนไม่หลงเหลือจะให้ไหล แล้วพลิกเรือนกายหลบหนีจากคนตรงหน้า ร่างหนาลุกขึ้นสวมเสื้อคลุมแล้วหยิบเช็คเงินสดที่ลงชื่อเรียบร้อยแล้วส่งให้กับเธอ
286
