เมื่อเห็นหลิวชิงหยู่รีบวิ่งเข้ามา ไม่เพียงต่งเทียนปาเท่านั้น แม้แต่ลูกน้องที่อยู่รอบๆ ตัว ก็ยังพากันแตกตื่นใ
หลิวชิงหยู่มองไปยังต่งเทียนปาที่นิ่งอึ้งแล้วพูดขึ้นว่า "น้องสาวฉันอยู่ไหน?”
ต่งเทียนปารู้สึกโล่งใจ ตอนนี้เขาไม่ได้รู้สึกโกรธอะไร เขามองไปยังหลิวชิงหยู่ด้วยสายตาอาฆาต แล้วกล่าวเยาะเย้ยว่า “ ฮ่าฮ่า ฉันไม่รู้หรอก ฉันไม่ได้บอกแกหรอว่า น้องสาวของแกถูกส่งไปให้นักลงทุนชาวญี่ปุ่น ส่วนพวกนั้นจะทำอะไรบ้าง ฮ่าฮ่า ฉันก็ไม่รู้หรอกนะ”
แม้เขาจะแพ้ในศึกแรกแต่เขาก็ไม่กลัว เพราะเขายังมีแผนสำรองเตรียมเอาไว้ เวลานี้ เขาได้วางแผนไว้เพื่อล่อหลิวชิงหยู่ มาสู่ความตาย ดังนั้นในตอนนี้ แม้เขาจะตกที่นั่งลำบากแต่เขาก็ยังใจเย็น หลังจากนั้นเขาก็มองไปยังหลิวชิงหยู่แล้วพูดขึ้นอย่างไม่พอใจว่า “หลิวชิงหยู่ วันนี้แกตายแน่ๆ หากแกไม่อยากพบจุดจบที่น่าอนาถ ก็ปล่อยฉันซะ ถ้าไม่อย่างงั้น รับรองว่าแกได้ตายอย่างอนาถแน่นอน.”
ได้ยินต่งเทียนปา บอกว่าส่งหานเซียงยี๋ไปที่ห้องของนักลงทุนชาวญี่ปุ่น หลิวชิงหยู่ก็โกรธมาก หานเซียงยี๋ยังเป็เด็กซุกซน แม้เธอจะชอบสร้างปัญหา แต่เธอก็ผูกพันกับเขาไม่น้อย ตอนนี้ต่งเทียนปาทำเื่ระยำกับน้องสาวของเขาแบบนี้ มันเท่ากับจุดไฟความโกรธให้หลิวชิงหยู่ เขาดึงแขนของต่งเทียนปาอีกข้างออกมาแล้วกระทืบมันลงไปจนเกิดเสียงดัง กร๊อบ ข้อมือของต่งเทียนปากหักลงจนเสียรูป ต่งเทียนปากรีดร้องออกมาจนแทบจะเป็ลม หลิวชิงหยู่ไม่สนตบไปที่หน้าของต่งเทียนปารัวๆ เพื่อใช้ความเ็ปเรียกสติ ระหว่างมองไปยังต่งเทียนปาด้วยสายตาอาฆาต พูดขึ้นว่า “ฉันจะพูดอีกครั้ง น้องสาวฉันอยู่ที่ไหน ให้เวลา10 วิ หากไม่ตอบฉันจะกระทืบแขนขาให้แหลกละเอียด และทำให้แกไม่สามารถใช้ชีวิตได้อย่างคนปกติอีก”
ต่งเทียนปาได้ยินก็รู้สึกกลัวอย่างมาก เขาไม่อยากเป็คนพิการจึงพูดออกไปว่า “ในห้อง 616”
"นำทางฉันไปเดี๋ยวนี้ ให้เวลา 30 วิ ถ้าช้ากว่านี้แกได้พิการตามที่ฉันบอกแน่” เสียงที่หลิวชิงหยู่พูดออกมาเปี่ยมไปด้วยความโกรธ ในตอนที่พูดเขาก็เหยียบลงไปที่แขนของต่งเทียนปาเพื่อยับยั้งความเ็ปไว้ชั่วคราว
แม้ต่งเทียนปาจะเจ็บแขน แต่ตอนนี้เขา้ารักษาขาของเขาเอาไว้ เขาจึงวิ่งไปที่ลิฟต์แล้วสั่งให้ลูกน้องเปิดลิฟต์และพาหลิวชิงหยู่ไปที่ชั้นหก จากนั้นก็วิ่งนำไปที่ประตูห้อง 616 แล้วพูดว่า “ที่นี่แหละ ถึงแล้ว”
ในตอนนี้ แม้ต่งเทียนปาจะเจ็บไปทั่วร่าง แต่ในใจของเขาก็เต็มไปด้วยความชั่วร้าย เขาคิดในใจว่า “หลิวชิงหยู่รีบเปิดประตูไปดูน้องสาวแกกำลังถูกหมูญี่ปุ่นสองตัวกดอยู่บนเตียงด้วยตาตัวเองเถอะ แล้วแกจะเ็ปอย่างมาก ฮ่าฮ่าฮ่า คิดจะหาเื่ฉัน ฉันจะทำให้แกได้รู้ซึ้ง เมื่อกำลังเสริมของฉันมาถึง แกกับน้องสาวจะไม่ได้ออกจากที่นี่”
หลิวชิงหยู่เป็กังวลมาก เขาเตะประตูเข้าไป ด้วยใจที่กังวล เขาภาวนาในใจว่า “ฟ้าดินคุ้มครองด้วย อย่าให้เกิดอะไรขึ้นกับเซียงยี๋เลย”
อย่างไรก็ตาม เมื่อหลิวชิงหยู่เข้าไปห้องนั้น เขาก็ต้องตกตะลึง กับภาพที่เกิดขึ้น
ตอนนี้ในห้องนั้น หานเซียงยี๋กำลังนั่งอยู่บนโซฟา โดยหันหลังให้เขา และในมือของเธอถือบางอย่างที่ยาวประมาณ ห้าสิบเิเคล้ายกับเป็เสาอากาศ พร้อมชี้ไปที่หมูสองตัวที่ยืนอยู่บริเวณกลางห้อง ทันใดนั้นชายญี่ปุ่นคนหนึ่งก็พูดว่า “โนดะ แกยังเป็ลูกผู้ชายหรือเปล่า ถ้าเป็ลูกผู้ชายอยู่ก็เข้าไปจัดการซะ ฉันจะยกยัยนี่ให้แก” หานเซียงยี๋ที่ถือเสาอากาศอยู่ในมือก็ชี้ไปยังชายญี่ปุ่นที่มีรอยสักงูใหญ่ที่แขนซ้าย
เมื่อโนดะเห็นแบบนั้นก็ใจนตัวสั่น เขารีบโบกมือปฏิเสธแล้วชี้ไปทาง จุนเปย์ทันที
หานเซียงยี๋พยักหน้าแล้วเอาเสาไฟฟ้าชี้ไปทาง จุนเปย์ “จุนเปย์ถึงตาแกแล้ว แต่ถ้าแกโดนมันเข้าไปอีก รับรองว่าแกต้องเจ็บหนัก"
จุนเปย์ ไม่้าจะโดนช็อตอีกแล้ว รสชาติที่เขาได้ัั มันรุนแรงเสียยิ่งกว่ามีดกรีด เขาไม่ลังเลที่จะโบกมือแล้วชี้ไปทางโนดะอีกครั้ง
ตอนนี้ โนดะ โกรธมาก หานเซียงยี๋ ยังไม่ทันได้พูดอะไร ทั้งสองก็เริ่มทะเลาะและลงไม้ลงมือต่อยกันจนหน้าบวมเป็หมู
เมื่อพวกหลิวชิงหยู่เข้ามาเห็นภาพนี้ พวกเขาก็รู้สึกใ และเมื่อเห็นหานเซียงยี๋ยังอยู่ดี หลิวชิงหยู่ก็รู้สึกวางใจขึ้นมา “ แม่มดน้อย นี่เธอยังสบายดีใช่ไหม”
เมื่อเห็นหลิวชิงหยู่ เข้ามา หานเซียงยี๋ก็รีบยืนขึ้นแล้วเก็บเสาอากาศในมือ เธอหดมันจนเล็กลงก่อนจะนำไปเสียบไว้ที่ผมเป็ปิ่นปักผม ต่อจากนั้นเธอก็วิ่งไปกอดหลิวชิงหยู่ แล้วพูดขึ้นว่า “พี่หลิว พี่ต้องช่วยหนูนะ ต่งเทียนปามันจะให้หนูไปปรนเปรอแขก มันส่งหนูมาให้เ้าหมูญี่ปุ่นสองตัวนี่หวังให้หนูปรนนิบัติพวกมัน ต่งเทียนปาชั่วช้าเกินไปแล้ว โชคดีที่หนูเอาเครื่องช๊อตไฟฟ้ากำลังสูงนี้ติดมาด้วย หนูจึงแกล้งหลอกพวกมันว่าไปอาบน้ำแล้วเอาสิ่งนี้มาจัดการกับพวกหมูญี่ปุ่นจนสำเร็จ หนูกลัวชะมัดเลย ..พอคิดว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับหนูแล้ว... “ แม่มดน้อยหานเซียงยี๋ หลั่งน้ำตาออกมาไม่ขาดสาย
ได้ยินแบบนั้น ใบหน้าของหลิวชิงหยู่ก็ฉายความเ็า เขาเดินไปยังชายญี่ปุ่นสองคนนั้นด้วยความโกรธ เมื่อชายญี่ปุ่นทั้งสองเห็นท่าทีของหลิวชิงหยู่ก็รู้ว่าชายคนนี้ไม่ได้มาดี จุนเปย์รีบะโขึ้นเป็ภาษาจีนว่า “เราเป็นักลงทุนต่างชาตินะ แกจะทำร้ายเราไม่ได้ ถ้าแกทำร้ายเรา เราจะถอนการลงทุนทั้งหมด"
หลิวชิงหยู่วิ่งเข้าไปชกท้องของทั้งสองในเวลาเดียวกัน หลังจากชกเข้าไปหลิวชิงหยู่ก็พูดขึ้นอย่างไม่พอใจว่า “นักลงทุนบ้าบออะไร กล้ารังแกน้องสาวของฉัน ต่อให้พวกแกจะเป็นายกของญี่ปุ่น ฉันก็จะจัดการพวกแกอย่างสาสม”
เมื่อจัดการทั้งสอง หลิวชิงหยู่ก็เดินไปหาต่งเทียนปาแล้วพูดว่าว่า “น้องสาว บอกพี่มาซิ เราจะจัดการกับเขายังไงดี?”
หานเซียงยี๋ รู้สึกโกรธอย่างมาก เธอจ้องไปยังต่งเทียนปาแล้วพูดขึ้นว่า “เหยียบไข่ของเขา แล้วทำให้เขากลายเป็ชายไร้น้ำยา น้องชายใช้การไม่ได้”
ในเวลานั้น ต่งเทียนปาก็หน้าซีดไปด้วยความกลัว เขามองหลิวชิงหยู่แล้วะโขึ้นว่า “หลิวชิงหยู่ แกเป็นายกเทศมนตรีตำบลกวนซาน และยังเป็อดีตทหารของประเทศ กลับใช้กำลังข่มเหงประชาชนหรือ ฉันเรียกตำรวจมาแล้ว ถ้าแกกล้าตีฉัน ฉันจะส่งแกเข้าคุก”
หลิวชิงหยู่ ชี้ไปที่ต่งเทียนปาแล้วกล่าวเยาะเย้ยว่า “หึหึ ไม่ต้องบอก ฉันรู้ดีว่าฉันเป็ใคร” เมื่อพูดจบเขาก็ต่อยท้องต่งเทียนปา แล้วทุบไปที่หลังของเขา
ต่งเทียนปาทรุดลงไปกองกับพื้นแล้วร้องโอดครวญด้วยความเ็ป
หานเซียงยี๋เบิกตากว้างมองไปยังหลิวชิงหยู่แล้วพูดว่า “พี่หลิวทำไมต่อยเขาแค่สองหมัดเองละ นี่มันน้อยเกินไปมั้ง”
เมื่อได้ยินคำพูดของหานเซียงยี๋ ต่งเทียนปาก็ใบหน้าบิดเบี้ยว เขาคิดในใจว่าผู้หญิงคนนี้ ช่างเหี้ยมโหดเสียจริง
ในตอนนี้ หลิวชิงหยู่ก็กระซิบเข้าไปที่หูของหานเซียงยี๋ ทำให้หานเซียงยี๋รีบมองไปยังต่นเทียนปาแล้วหัวเราะพร้อมพูดขึ้นว่า “โอเค งั้นพอแค่นี้ก็ได้ พี่หลิวพี่เยี่ยมที่สุดเลย เราไปกันเถอะ”
หานเซียงยี๋ พูดจบเสียงฝีเท้าก็ดังขึ้นตรงหัวบันได ต่อจากนั้นตำรวจนับสิบนาย ก็ปรากฏขึ้นต่อหน้าทุกคน
เมื่อเห็นตำรวจมา ต่งเทียนปาก็รีบลุกขึ้นแล้วมองไปยัง เ้าหน้าที่หนึ่งในนั้นแล้วพูดว่า "สารวัตรเฉิน คุณดูสิ ผมถูกหลิวชิงหยู่ทุบตีจนตกอยู่ในสภาพนี้ แล้วยังมีนักลงทุนสองคนที่ถูกหญิงสาวคนนั้นเล่นงานทำร้ายอีก พวกเขาคิดจะถอนหุ้นออกจากชางชานแล้ว”
ในเวลานี้ เมื่อจุนเปย์เห็นสถานการณ์เปลี่ยนแปลงไป เขาก็ะโขึ้นว่า “ผม้าคุยกับรองเลขาธิการเทศบาลเมือง คุณโจว ผมจะร้องเรียนกับเขาว่า ชางชานห่วยแตก พวกเราตัดสินใจขอถอนการลุงทนในชางชาน”
หลังจากที่ได้ยิน จุนเปย์พูด สารวัตรเฉินก็เหงื่อตก เขาเป็นายตำรวจที่ต่งเทียนปาคอยชุบเลี้ยงอย่างลับๆ ดังนั้นเขาจึงแสร้งทำเป็โกรธ พร้อมมองไปยังหลิวชิงหยู่กับ หานเซียงยี๋ แล้วพูดขึ้นกับผู้ใต้บังคับบัญชาว่า"ไปจับทั้งสองคนนั้นมา” หลังจากนั้นเขาก็เดินไปพูดกับจุนเปย์ และโนดะ ว่า “ทั้งสองอย่าพึ่งใจร้อนไป ผมต้องขอโทษ ที่เรามาช้าไป ทำให้พวกคุณต้องลำบาก แต่อย่ากังวล ชางชานของเรามีสภาพแวดล้อมที่ดีมาก เราจะจัดการกับผู้ร้ายสองคนนี้อย่างเด็ดขาด”
ในเวลานี้คนของสารวัตรเฉิน ก็ล้อมหลิวชิงหยู่กับหานเซียงยี๋ ตำรวจคนหนึ่งหยิบกุญแจมือออกมาแล้วพูดขึ้นว่า “หลิวชิงหยู่ หานเซียงยี๋ คุณสองคนถูกจับแล้ว โปรดให้ความร่วมมือกับเราแต่โดยดี” เขาพูดจบก็เดินเข้าไปหาหลิวชิงหยู่พร้อมกับหยิบกุญแจมือ
...........................
1K
