ตอนที่ 11 ของล้ำค่าที่หวนกลับมา
ดูจากสถานการณ์ในตอนนี้ เมืองหยางชิงยิ่งเหมือนเป็เมืองร้างเข้าไปทุกที ไม่มีผู้คนอาศัยอยู่เ้าสำนักเหวิ่นจิงก็ตามล่าราชันหมาป่า พวกเราจะต้องเร่งหาวิธีเพื่อรับมือกับลู่หลานอีกคุณชายหวังได้พาเจียงหยา มาที่หลุมหลบภัยที่ตนได้สร้างเอาไว้เมื่อหลายปีก่อน
“เ้าต้องรอข้าอยู่ที่นี่ก่อนข้าไม่อยากให้เ้าตามข้าออกไปด้านนอก เพราะตอนนี้พวกทหารของท่านลุงได้เดินตรวจตราคนของหอดนตรี และเหล่าพวกปีศาจทั้งหมดที่ได้หนีออกมาข้าไม่อยากให้พวกเขาเจอเ้าตอนนี้”
ทั้งสองได้ต่างมองหน้ากันความห่วงใยที่มีให้กันและกันตลอดมาแต่ต่างฝ่าย ต่างไม่แสดงออกมาครั้งนี้ต่างคิดว่าอาจจะเป็ครั้งสุดท้ายที่ได้เจอหน้ากันทำให้ทั้งสองต่างพรั่งพรูความในใจออกมาทั้งหมด
“ท่านต้องดูแลตัวเองดี ๆนะ คุณชาย ” เจียงหยากอดคุณชายหวัง
คุณชายก็ไม่คิดว่าจะมีวันนี้... วันที่หญิงสาวที่ตนแอบรักมานานจริงๆแล้วก็มีความรู้สึกไม่ต่างจากตนและเป็ห่วงตนมากถึงเพียงนี้เ้าคงไม่รู้สินะที่ข้าแต่งอนุเข้าเรือนข้า มันไม่ได้เป็ความจริงข้าแค่้ารอใครที่รักข้าจริงๆเท่านั้น
“ข้าจะดูแลตัวเองให้ดี เพื่อที่จะได้มาเจอกับเ้า”
คุณชายได้ให้เจียงหยาเข้าไปแอบในห้องลับหลังจากนั้นคุณชายก็ได้ออกไปพบใต้เท้าหวังผู้เป็ลุงของตน
“สุดท้ายข้าก็เจอเ้าจนได้!”
“ หลานรักของข้า”
“หาตัวเ้ายากเสียจริงนะ ไม่คิดว่าเ้าจะหักหลังข้าเพื่อไปอยู่กับเหล่าปีศาจพวกนั้น ”
“ท่านเป็ลุงของข้าอย่างนั้นหรือ?”
“แล้วทำไมต้องฆ่าพ่อแม่ของข้าด้วย?”
ใต้เท้าหวังได้ยินในสิ่งที่หลานชายพูด ก็ตกตะลึงเพราะไม่คิดว่าจะรู้ความจริง
“ก็ช่วยไม่ได้! พ่อแม่ของเ้าใจดำ กับข้าดีนักข้าคอยช่วยเหลือมาตลอด แต่ไม่เคยตอบแทนข้าเลย”
ได้! “ ถ้าอย่างนั้นวันนี้ ท่านกับข้าได้ตัดขาดกันแค่นี้”
ใต้เท้าหวังได้ให้เหล่าทหารมาล้อมปิดกั้นทางเพื่อที่จะไม่ให้หลานชายของตนหนีไปได้อีก
“ท่านคิดว่าทหารแค่ไม่กี่คนจะขวางทางข้าได้อย่างนั้นหรือขอรับ”
“ถ้างั้นเ้าก็ลองดูละกัน พวกเ้าจัดการมันซะ!” เหล่าพวกทหารได้เข้ามาจัดการคุณชายหวังด้วยจำนวนคนที่มากกว่าทำให้ได้ตกเป็เบี้ยล่างและล้มลงจนโดนลุงของตนเหยียบเข้าไปที่หน้าอก“เก่งนักนะหลานข้า”
ผัวะ! ใต้เท้าหวัง ได้เตะไปตรงแผ่นหลังของคุณชาย
อึก ! คุณชายนั้นเจ็บและโกรธแค้นมองลุงของตัวเองด้วยสายตาที่แค้นเป็ที่สุด ที่ครั้งหนึ่งพ่อแม่ของตนเลยดูแลมาแต่สิ่งที่ลุงของตนผู้นี้ทำ คือ การมอบความตายให้พ่อแม่ของตนสิ่งที่พ่อแม่ได้มอบไว้ให้ตนเพื่อป้องกันตัวบัดนี้คงได้ใช้แล้วจริงๆ สินะชายหนุ่มได้ลูบััแหวนของตนที่ติดตัวมาตลอด
“ท่านเห็นอะไรหรือไม่” คุณชายได้ยกแหวนขึ้นมา
“นี่คือ สิ่งที่ท่านอยากได้มากที่สุดอย่างไรล่ะตอนนี้มันอยู่กับข้า” คุณชายหวังได้ััแหวนพร้อมกับเปิดผนึกแหวนออกมาแสงสว่างจ้าคล้ายดวงอาทิตย์ที่กำลังแผดเผาพลันได้วิ่งขึ้นสู้ท้องฟ้ากลับกลายร่างเป็เงาเสือดำออกมาคำราม ทั่วท้องฟ้า วิ่งวนรอบๆ ตัวใต้เท้าหวังและเหล่าทหารทั้งหลาย
พลัน! ร่างเสือดำวิ่งไปมาแล้วกลับวิ่งเข้าสู่ร่างคุณชายหวัง สายตาคุณชายกลับดุดัน เสียงที่คำรามออกมาเหมือนเสียงพญาเสือร้าย และวิ่งตรงไปหาคนที่อยู่เบื้องหน้ากระโจนเข้าใส่ ใช้เล็บที่แข็งแรง และแหลมคมตวัดเข้าไปที่คอของใต้เท้าหวัง
พรึบ !
“ใต้เท้าหวังผู้เป็ลุงได้ล้มลงไปจมกองเืด้านหน้า
“ ไปตาย ซะ! ”
และแล้ววันนี้ก็มาถึง...ต้าหลงและลู่หลาน ได้เผชิญหน้ากัน ...
“ไม่คิดว่าเ้าจะฟื้นตัวได้เร็วขนาดนี้นะ” เ้าปีศาจหมาป่า!
หญิงสาวมองหน้าชายหนุ่มด้วยอาการเย้ยหยัน ที่โดนตนหลอกใช้มานาน ต้าหลงกลับมองหน้าหญิงสาวด้วยอาการที่ว่างเปล่าไม่มีความรู้สึกใด ๆ หลงเหลืออีกเลย กลับมีแต่ความเคียดแค้นและรังเกียจ ทั้งสิ้น
กริ่ง!กริ่ง! เสียงกระดิ่งดังขึ้นที่ตัวลู่หลาน “คนของเ้าได้เข้าไปที่หอกำยานเพื่อจะไปขโมยเขี้ยวพญาเพลิงออกมาสินะ! คงไม่มีทางที่จะนำมันออกมาได้หรอกเสียเวลาเปล่าๆ ” ฮึ ฮึ หญิงสาวยิ้มแสยะมุมปาก เยาะเย้ย ต้าหลง
ชายหนุ่มคลี่ยิ้มมุมปาก เบา ๆ “เดี๋ยวเ้าก็จะรู้เอง” ลู่หลาน
“ไม่เจอกันเกือบยี่สิบปีดูเ้าโตขึ้นเยอะเชียวนะ”
“เ้าไม่ต้องพูดมากลู่หลาน” ทั้งคู่ต่างต่อสู้กันลู่หลานได้ใช้พลังอำนาจที่แข็งแกร่งกว่าทำให้ชายหนุ่มได้กระเด็นไปจนต้องตั้งหลักใหม่อีกครั้ง
“ไข่มุกดำเพลิง... ไม่ได้อยู่กับเ้าหรือ!” หญิงสาวใกับสิ่งที่ได้เจอ ไม่คิดว่าของสำคัญแบบนี้จะหายไปไหนได้
“ไข่มุกดำเพลิงอยู่ที่ใดกันแน่!เ้าบอกข้ามาเดี๋ยวนี้นะเ้าปีศาจ ?
ชายหนุ่มกลับหัวเราะชอบใจเป็ยิ่งนัก... ฮึ ! ยี่สิบปีก่อนเ้าไม่ได้มันเช่นใดยี่สิบปีถัดมาเ้าก็คงไม่ได้อีกเช่นเคย
เ้าบอกข้ามา!! ว่าไข่มุกดำเพลิงอยู่ที่ใด?ลู่หลานไม่พอใจเป็อย่างมากเพราะในเวลานี้หญิงสาว้าใช้สิ่งนี้อย่างเร็วที่สุดเพื่อรักษาคนรักของตนที่เหลือเวลาไม่มากแล้ว
หลิวเฟยได้เห็นซากปรักหักพังที่กองอยู่ตรงหน้า “นี่มันคือหอกำยานที่โดนทำลายล้างคราวก่อนสินะ” หญิงสาวรีบวิ่งไปยังใจกลางหอกำยาน เพื่อไปดูว่า เขี้ยวพญาเพลิงหมาป่ายังอยู่ที่นี่หรือไม่
ภาพตรงหน้าเขี้ยวพญาเพลิงได้ถูกใช้วิชาอาคมแขวนมันเอาไว้อยู่ใจกลางหอกำยาน
“ นั้นไง!ข้าเจอมันแล้ว ” แสงที่ส่องออกมาได้ทอประกายระยิบระยับสะท้อนเข้าตาหญิงสาว ทันในนั้น! ได้มีปีศาจที่คอยเฝ้าเขี้ยวพญาเพลิงเอาไว้ไม่ให้ใครก็ตามมาขโมยไปได้ เ้าปีศาจร้ายตัวนี้มันมองหลิวเฟย อย่างใจจดใจจ่อ ส่งเสียงร้องโวยวาย เขี้ยวที่แหลมคมและยาวตาที่แดงเหมือนเื มันช่างน่ากลัวเสียจริง นี่มันตัวอะไรกันนะหญิงสาวถอยชะงักและครุ่นคิดว่าจะต้องจัดการปีศาจตรงหน้ายังไงดีด้วยลมปราณที่แน่วแน่ของข้า ขอให้ทวนเทพจงให้พลังกับข้าเดี๋ยวนี้ !!
พลังอำนาจของหลิวเฟยที่มีได้ส่งไปยังเขี้ยวพญาเพลิงเพื่อที่จะลบคาถาอาคมของลู่หลานแต่ตอนนี้คาถาอาคมของลู่หลานมันช่างแกร่งกล้าซะเหลือเกินจึงทำให้ไม่สามารถเข้าไปนำเขี้ยวพญาเพลิงออกมาได้สักที ด้วยพลังอำนาจของหลิวเฟยตอนนี้ไม่สามารถต่อกลอนกับคาถาอาคมของลู่หลานได้
พลัน...ได้มีเงาดำทมิฬโผล่มาเหนือศีรษะของหญิงสาวและได้หยุดตรงหน้า
“ข้ารู้ ว่าเ้าจะต้องมาที่นี่แน่นอน” หลิวเฟย หันไปมองที่มาของเสียงนั้น
“ไห่เฉียง!เ้ามาได้อย่างไร”
“ข้าก็มาช่วยเ้าอย่างไรละจะปล่อยเ้าไว้คนเดียวได้อย่างไร?
มา! ไห่เฉียงได้ส่งมอบพลังมนต์ดำที่มีอยู่ในตัวเอง ส่งไปให้หญิงสาวทันทีพลังมนต์ดำได้วิ่งเข้าสู่ร่างกายของหญิงสาวทำให้ตอนนี้ร่างกายหญิงสาวกลับรู้สึกมีพลังมหาศาลได้วิ่งเข้ามายังร่างกายของตนเหมือนโดนสายฟ้าฟาดรุนแรง
หลิวเฟยได้ส่งพลังอำนาจไปยังเ้าปีศาจร้ายที่คอยเฝ้าเขี้ยวพญาเพลิงไว้ลำแสงที่แข็งแกร่ง ด้วยิญญาและลมปราณของข้า ขอให้ทวนเทพจงให้พลังกับข้าอีกครั้ง สายตาดุดัน มุ่งมั่น กลับแดงเหมือนเพลิงที่แผดเผา พร้อมที่จะลุกไหม้ทันที
บึ้ม! เ้าปีศาจร้ายได้โดนบดขยี้เป็ผงธุลีลงและคาถาอาคมที่ลู่หลานได้ห้อมล้อมเอาไว้กลับหมดแสง หญิงสาวได้เดินเข้าไปที่ใจกลางหอกำยานตรงแท่นที่วางเขี้ยวพญาเพลิงตรงหน้าได้ยื่นมืออกไปััสิ่งที่สำคัญนี้มาได้และในตอนนี้มันก็ได้อยู่ในกำมือของหลิวเฟยทันที
“ตอนนี้เขี้ยวพญาเพลิงได้อยู่ในกำมือของข้าแล้ว!!” หญิงสาวยิ้มด้วยความดีใจและจับมันไว้แน่น”
“ ข้าทำมันได้แล้ว!” ต้าหลง
“ข้าจะรีบนำมันไปให้ท่านเดี๋ยวนี้!
อาคมที่ได้ถูกปกคลุมจากลู่หลาน ตอนนี้ มันได้สลายไปในพริบตา
สายตาของหญิงสาวเบิกกว้างด้วยความใเกิดอะไรขึ้นกัน! ลู่หลานต่อสู้กับราชันหมาป่ากลับได้เห็นสิ่งตรงหน้าเวทมนต์ของตนได้ถูกทำลายลงไปแล้ว?
ต้าหลงได้หยุดชะงัก ตอนนี้บรรยากาศได้กลับมาเป็ปกติแล้ว
“ เ้าทำสำเร็จแล้ว” หลิวเฟย
ชายหนุ่มรู้สึกภูมิใจในตัวหญิงสาวเป็อย่างมากน้ำตาที่ไหลออกมาเป็น้ำตาที่บ่งบอกถึงความปลาบปลื้มยินดีเป็ยิ่งนักธารน้ำแข็งที่เกาะในถ้ำใต้บาดาล กลับค่อยๆ ละลายไป เหล่าพวกปีศาจที่อยู่ด้านในดีใจเป็ยิ่งนัก นั้นไง ข้าเห็นแสงสว่างแล้ว พวกเราออกไปได้แล้ว ทุกคนต่างไชโยโห่ร้อง ด้วยความยินดี
“เร็วๆ พวกเ้าจงรีบออกไปจากที่นี่ซะ!”
อาถัง... ผู้ติดตามของเจียงหยาได้ช่วยพวกเหล่าปีศาจหนีออกมาจากถ้ำใต้บาดาลเหล่าปีศาจต่างวิ่งกรูกันออกจากถ้ำมายังสำนักเหวิ่นจิง เพราะรู้ว่าตอนนี้ราชันหมาป่ากำลังได้ต่อสู้กับเ้าสำนักเหวิ่นจิงอยู่ ต้าหลงและลู่หลานยังคงต่อสู้กัน แต่ด้วยลู่หลานมีพลังอำนาจมีเหนือกว่าทำให้ชายหนุ่มเพลี้ยงพล้ำตกอยู่ในกำมือของลู่หลาน
“นั้นเ้าแห่งปีศาจ ราชันหมาป่านี่นา!” เหล่าปีศาจทั้งหลายได้เห็นราชันหมาป่าของตนกำลังเพลี้ยงพล้ำอยู่ในกำมือของลู่หลาน
“พวกเราเร็วเข้า!”
“ข้าบอกให้พวกเ้าหยุดเดี๋ยวนี้ข้าจะไม่รับรองความปลอดภัยของ ราชันหมาป่าเป็แน่!!”
“มันผู้ใดกันที่กล้าเข้าไปนำเขี้ยวพญาเพลิงออกมาจากหอกำยานข้า?”
ใครกัน?ลู่หลาน อาละวาด...
“เ้านั้นแหละที่จะต้องหยุด”เสียงเจียงหยาดังออกมา ทุกคนต่างจดจ้องไปยังหญิงสาวที่โผล่มา
“มู่เฉียง”
“นี่เ้า”
เจียงหยาได้จับตัวแม่ทัพมู่เฉียงมาเป็ตัวประกันในมือเจียงหยาถือดาบจี้ไปที่คอของแม่ทัพ หากเ้าไม่ปล่อยตัวราชันหมาป่ามาให้พวกข้า เ้าก็จะต้องเสียคนรักของเ้าไปตลอดกาลเช่นกันเจียงหยาได้นำดาบไปใกล้ลำคอของแม่ทัพมากยิ่งขึ้นและตวัดโดนคอทำให้เืกระซิบออกมา
ลู่หลานใ! ด้วยความรักที่มีต่อมู่เฉียว จึงยอมแลกทุกอย่าง เมื่อลู่หลานสติหลุดลอยไปชั่วขณะหลิวเฟยและไห่เฉียง ก็ได้เข้าไปชิงตัวของต้าหลงออก
“ต้าหลง” เอานี่! เขี้ยวพญาเพลิงของเ้า
เ้ารับไปซะ!หลิวเฟยได้ส่งเขี้ยวพญาเพลิงไปให้ ต้าหลง
“พวกเ้า” ลู่หลานะโออกมาด้วยความโกรธที่ถูกหลอก
เมื่อราชันหมาป่าได้เขี้ยวพญาเพลิงคืนมาแล้วชายหนุ่มจับสิ่งที่อยู่ตรงหน้าสิ่งที่รอคอยมานานแสนนานเอาไว้ในมือทั้งสองข้างด้วยอาการสั่นเทามองมันด้วยสายตาเ็ปและดีใจที่มันได้กลับมาอยู่กับตนอีกครั้งเขี้ยวที่โดนตัดด้วยน้ำมือของหญิงสาวตรงหน้า ด้วยความไว้ใจที่เคยมีให้หญิงคนรัก
บัดนี้มันได้กลับคืนมาหาข้าแล้วชาวหนุ่มยกมือทั้งสองข้างขึ้นเชื่อมจิตลงไปยังเขี้ยวทั้งสองข้างแสงสว่างสีขาวนวลได้โผล่ออกมาจากอาวุธชิ้นนี้ด้วยพลังอำนาจของข้า จงนำพาเขี้ยวพญาเพลิงนี้กลับมาสู่ดังเดิม!!!
“ขอพลังที่แข็งแกร่งจงกลับมาสู้ตัวข้าณ บัดนี้”
พลันได้มีแสงสว่างทอประกายไปทั่วท้องฟ้า
ย้าก!!!!
ร่างพญาหมาป่าได้โผล่ขึ้นมาเหนือท้องฟ้า ตัวสูงใหญ่ ดำทมิฬั์ตาสีเขียวเข้ม ดุดัน เขี้ยวที่ใหญ่และยาว ฟันที่แหลมคม คำรามออกมา เสียงดังสนั่นทั่วพื้นพิภพบัดนี้ข้าได้เขี้ยวพญาเพลิงอาวุธสังหารของข้ากลับมาแล้ว ใครที่เคยทำร้ายข้าข้าจะจัดการมันให้สิ้นซาก!
เมื่อพวกเหล่าปีศาจทั้งหลายต่างได้เห็นตัวตนที่แท้จริงของาาหมาป่าาาผู้ซึ่งเมื่อครั้งอดีตมีความโหดร้ายและโเี้ ต่างทรุดนั่งกันด้วยความใ“าาปีศาจหมาป่าของข้าได้กลับมาแล้ว” พวกข้าขอทำความเคารพท่าน เหล่าปีศาจก้มลงกับพื้นเพื่อทำความเคารพาาแห่งผืนป่า
ลู่หลาน เมื่อได้เห็นว่าราชันหมาป่าได้เขี้ยวพญาเพลิงกลับคืนเข้าสู่ร่างดังเดิมแล้วกลับโกรธแค้นแต่ตอนนี้ตนเป็ฝ่ายที่จะต้องถอยออกมาตั้งหลักไม่งั้นอาจจะแย่จึงได้แย่งตัวมู่เฉียวจากเจียงหยาหายไป
“นี่เ้า”
เจียงหยาไม่ทันระวังทำให้ลู่หลานแย่งตัวมู่เฉียวกลับไปได้สำเร็จ เพราะต่างตกตะลึง กับการที่ราชันหมาป่าได้เขี้ยวพญาเพลิงคืนมา
“ข้าขอขอบใจพวกเ้า ที่ช่วยเหลือข้า” ต้าหลงได้เอ่ยปากออกมา
เหล่าพวกปีศาจเมื่อเห็นว่าราชันหมาป่าของตนได้กลับมามีพลังอำนาจอีกครั้งก็ต่างรู้สึกยินดี เป็อย่างยิ่ง อย่างนั้นพวกข้าคงต้องขอตัวข้าคงต้องเป็อิสระและไปตามทางของพวกข้า ถ้าหากพวกท่าน้าความช่วยเหลือพวกท่านเรียกใช่พวกข้าได้เสมอ เหล่าพวกปีศาจทั้งหลายต่างร่ำลาหลังจากที่หมดพันธสัญญาทาสที่เคยมีในเมืองหยางชิง
1K
