“เห็นค่ะ แต่มันก็นับว่าไกล ในนี้มองไปทางไหนก็มีแต่ป่ากับเขา น่ากลัวออกเป็นภาคงอยู่ไม่ได้หรอกค่ะ”
“แกก็กลัวอะไรไม่เข้าเื่ ที่นี่น้ำ ไฟก็มีพร้อม อากาศก็ดี น่าอยู่กว่ากรุงเทพเป็ไหนๆน้องดาวเห็นด้วยกับพี่ไหม”
ทะนงว่าน้องสาวก่อนหันไปหาผู้สนับสนุน
“ค่ะ ดาวก็ชอบที่นี่”
ถือว่าเป็ครั้งแรกที่สองคนนี้มีความเห็นตรงกับ
“เอาหละ เลิกเถียงกันได้แล้ว” นายพลสุรินทร์กล่าวขึ้นก่อนหันไปทางที่ลลินยืนอยู่ “เออ นี่ลลินเดี๋ยวช่วยตามนายแสงให้มาพบฉันหน่อยน่ะ”
“ค่ะท่าน”
ลลินรับคำแล้วก็รีบเดินจากไป
เพียงครู่เดียวนายแสงก็มาปรากฏตัวอยู่เบื้องหน้านายพลสุรินทร์
“ท่านจะเรียกใช้อะไรผมครับ”
“จะบอกให้ช่วยเก็บผลไม้เตรียมไว้ให้หน่อย พรุ่งนี้ฉันจะกลับแล้ว จะเอาไปฝากเพื่อนๆทางโน้นบ้าง”
“ได้ครับ”
“แค่นั้นแหละ”
นายสุรินทร์พยักหน้านายแสงจึงได้เลี่ยงออกไป แล้วบรรดาหนุ่มๆสาวๆที่พึ่งไปเที่ยวกลับมาก็ได้แยกย้ายกันไปพักผ่อนโดยทะนงได้ตามตะวันไปที่ห้องพัก ก่อนจะกล่าวขึ้นว่า
“เฮ่ย ตะวัน ฉันชักจะชอบลลินเสียแล้วว่ะผู้หญิงอะไรไม่รู้ยิ่งมองก็ยิ่งสวย นี่แกไม่นึกสนใจบ้างเลยหรือไงน่ะ”
“โธ่เอ๋ย เด็กกะโปโลอย่างนั้นใครจะไปสนใจ เชิญแกชอบไปคนเดียวเถอะ ฉันยกให้”
“ลลินเป็ลูกของแกหรือไงถึงมายกให้ฉันได้”
“งั้นแกก็ไปบอกกับตาแสงสิ มาบอกอะไรกับฉันล่ะ”
ว่าแล้วตะวันก็คว้ากีต้าร์เดินออกจากห้องไปนั่งเล่นอยู่ที่หน้าบ้านด้วยความหงุดหงิดในใจอย่างบอกไม่ถูก พอนภามองเห็นเข้าก็เดินเข้าไปนั่งฟังอยู่ใกล้ๆแต่ก็ไม่กล้าพูดอะไรเพราะรู้ดีว่าหากมีใครพูดอะไรแล้วตะวันจะหยุดเล่นทันทีตะวันเขาเป็คนที่เอาแต่ใจตัวเองอยู่เหมือนกัน ชอบเอาแต่ความคิดของตัวเองเป็ใหญ่เขามีนิสัยอย่างนี้มาั้แ่เด็กแล้ว
๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐
วันนี้ทุกคนกลับกรุงเทพกันไปหมดแล้วคงเหลือแต่ตะวันคนเดียวที่ขออยู่อ่านหนังสือที่นี่เพราะเป็่ปิดเทอมและระหว่างที่เขานั่งอยู่เงียบๆคนเดียวในบ้านนั้น เขาก็เห็น ลลินเปิดประตูเดินเข้ามาในบ้าน
“นี่ คิดจะมาขโมยของหรือไง”
“อุ้ย!”
ลลินใที่จู่ๆก็ได้ยินเสียงของเขาขึ้นมาเธอคิดว่าทุกคนกลับกันไปหมดแล้ว ไม่คิดว่าเขาจะยังอยู่
“ไม่ตอบ สงสัยคิดจะเข้ามาขโมยของจริงๆ”
เขากล่าวหา
“เปล่านะค่ะ ลลินแค่จะเข้ามาทำความสะอาดบ้านเท่านั้น”
ลลินตอบนึกเสียใจที่เขาไม่เคยมองเธอในแง่ดีเลย
“อ๋อ แล้วไป นึกว่าเข้ามาขโมยของ จะได้จับตัวส่งตำรวจ”
พูดแล้วตะวันก็เดินจากไป ลลินจึงเดินเลยเข้าไปทำความสะอาดภายในเรือนใหญ่เมื่อเสร็จแล้วก็เดินออกมาพบตะวันนั่งอ่านหนังสืออยู่ที่หน้าบ้าน
ตะวันเหลือบตามองลลินนิดหนึ่งก่อนก้มหน้าดูหนังสือต่อปากก็พูดไปเหมือนไม่สนใจว่า
“เรียบร้อยแล้วหรือ เร็วดีนี่ แล้วก็อย่าลืมสัญญาน่ะ เย็นนี่ไปสอนฉันขี่จักรยาน”
“ได้ค่ะ”
ลลินรับคำแล้วก็เดินเลยไป
ตะวันแอบมองตามหลังเด็กสาวไปจนลับมุมบ้านด้วยความรู้สึกอบอุ่นในใจลึกๆอย่างบอกไม่ถูก
เมื่อใกล้ได้เวลาตะวันก็เดินไปที่เรือนเล็กลลินเห็นเขาก็จูงจักรยานเดินออกมา
“เอ้า นี่ค่ะรถ”
ลลินยื่นรถให้กับเขา
“ยังหรอก ฉันจะไปหัดที่สันเขื่อนโน้น ตอนนี้เธอเป็คนขี่ไปก่อนแล้วก็สาธิตวิธีการขับขี่ให้ฉันฟังไปด้วย”
เขาออกคำสั่งแล้วก้าวขึ้นไปนั่งซ้อนท้ายลลินจึงจำต้องปั่นออกไปแต่เพราะตะวันมีรูปร่างสูงใหญ่ทำให้รถหนักมากจนเซไปเซมา ลลินต้องบังคับรถไปอย่างยากลำบาก
299
![ซูเปอร์ดอกเตอร์แห่งห้องพยาบาล [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1698468008_90871447.webp)
