Hi Darling 14
“หนูรอพี่ที่นี่นะเดี๋ยวพี่กลับมา” พี่กริชเอ่ยบอกและย้ำเมื่อฉันขอให้เขามาส่งที่ร้านกาแฟหน้าไร่แทนที่จะเข้าสำนักงานไร่กับเขา
“รู้แล้วค่า พี่เมษาก็อยู่หนูไม่ซนหรอก” ฉันเอ่ยย้ำหวังให้อีกฝ่ายคลายกังวล
“ครับ แล้วพี่จะรีบกลับมารับ พี่โทรบอกพี่เมษาแล้วนะ”
“ขอบคุณค่ะ หนูจะรอนะ”
“ครับ” พี่กริชหอมแก้มเบา ๆ แล้วผละออกห่างฉันที่ทำหน้าเขินอายกับการกระทำนั้นของเขา ได้แต่รีบเดินลงจากรถเข้าไปในร้านกาแฟของทางไร่ ขนมและกาแฟของพี่นี่พี่เมษาภรรยาพี่กายเป็คนดูแล ขนมของที่นี่ล้วนเป็พี่เมษาที่ทำเองทั้งหมดและที่สำคัญอร่อยทุกอย่างเลยล่ะ
“สวัสดีค่ะรับอะไรดีคะ” เสียงหวาน ๆ ที่ฉันจำได้ดีว่าเป็ใครดังขึ้นทักทายคนเป็ลูกค้า
“เอาช็อกโกแลตเย็นค่ะ”
“รับ...น้องเฟื่อง” พี่เมษายิ้มกว้างดีใจที่เห็นฉันยืนอยู่ตรงนี้
“สวัสดีค่ะพี่ษา”
“สวัสดีจ๊ะ นั่งเลย ๆ เดี๋ยวพี่เอาขนมไปให้ด้วย”
“ขอบคุณค่ะ มีอะไรให้หนูช่วยไหมคะ” ฉันเอ่ยอาสาอย่างตื่นเต้น
“ตอนนี้ยังไม่มี เราไปนั่งก่อนเลยเดี๋ยวพี่ไปนั่งด้วย”
“ได้เลยค่ะ” ฉันส่งยิ้มกว้างกลับไปให้พี่ษา
“มาแล้ว ๆ เป็ไงบ้างไม่ได้เจอตั้งนาน” พี่ษาวางเครื่องดื่มและขนมลงบนโต๊ะจากนั้นก็นั่งลงที่เก้าอี้ว่างฝั่งตรงข้าม
“สบายดีค่ะ พี่เป็ยังไงบ้างดูผอมลงมากเลยนะคะ”
“ก็เรื่อย ๆ อีกอย่างพี่แพ้ท้องเ้าแสบน่ะ่นี้เลยน้ำหนักลดลงไปอีกแล้ว”
“คะ? มีเ้าแสบเพิ่มแล้วเหรอคะเนี่ย” ฉันมองพี่ษาอย่างตื่นเต้น
“ใช่จ๊ะ เพิ่งสามเดือนเอง”
“ปิดเงียบเลยอ่ะ ไม่ยอมบอกหนูบ้าง”
“รู้ว่าจะมาเลยให้มาเห็นเองนี่แหละ” พี่ษายิ้มขำเมื่อเห็นว่าฉันงอแงที่รู้เื่ช้ากว่าคนอื่น
“เห็นเองหรือพี่โทรบอกหนูก็ดีใจกับพี่มากเลยนะคะ ตื่นเต้นอ่ะ”
“มีเองสักคนไหม ถ้าจะตื่นเต้นขนาดนี้น่ะ” พี่ษาแกล้งเย้ากลับมา ฉันเบิกตากว้างมองพี่ษาอย่างใไม่คิดว่าพี่ษาจะพูดแบบนี้ ถึงจะรู้ว่าตั้งใจแกล้งให้เขินก็เถอะ เขาแกล้งแต่ฉันน่ะเขินจริง ยิ่งมีเื่เมื่อคืนและเมื่อเช้าอีก ฮื่อ เขินจนแทบไม่กล้ามองหน้าพี่กริชแล้ว
“กริชก็อายุเยอะแล้วนะ ไม่อยากมีจริงดิ”
“ขอเวลาก่อนแล้วกันนะคะ ตอนนี้ยังไม่พร้อมเลย”
“จ้า แต่เื่แบบนี้ต้องคุยกันนะ กับกริชน่ะ” พี่ษาแนะนำ
“ขอบคุณค่ะ เดี๋ยวรอให้ทุกอย่างโอเคขึ้นก่อนแล้วจะคุยนะคะ”
“จ้า ตอนเย็นจะไปกินข้าวด้วยนะที่บ้านแม่”
“ได้เลยค่ะ หนูอยากกินหลายอย่างมากเลย ก่อนออกมาแม่หมี่ก็ถามว่าจะกินอะไรบ้างตอนเย็น หนูบอกไปหมดเลย” ฉันเล่าพร้อมกับเราะเสียงใส เขินเหมือนกันกับสิ่งที่อยากกิน แต่มันก็ไม่มีใครทำอร่อยเท่าแม่หมี่แล้วถึงกล้าบอกไป
“เจื้อยแจ้วเก่งจัง” พี่ษามองฉันยิ้ม ๆ
“หนูไม่ค่อยได้คุยกับใครเลยอยู่ที่นู่น เพื่อนก็ทำงานแชตคุยกันบ้างส่วนมากก็อยู่ที่บ้านคนเดียว”
“เหงาเหรอ?” พี่ษาถามอย่างเป็ห่วง เมื่อได้ยินสิ่งที่ฉันเพิ่งเล่าไป
“ไม่เลยค่ะ ไม่เหงา หนูชอบอยู่เงียบ ๆ”
“ถ้าเหงาก็โทรมาเล่นกับพี่ได้”
“ขอบคุณค่ะ เอาไว้ถ้าหนูเหงาหนูจะโทรหาพี่ษานะคะ”
“ได้จ๊ะ งั้นเรากินขนมไปก่อนนะ พี่ขอไปทำงานต่อก่อนนะเสร็จแล้วจะมานั่งเล่นด้วย”
“ค่ะพี่ษา”
กินขนมไปสักพักก็นึกขึ้นได้ว่าวันนี้เพื่อนหยุดจึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเสียบเข้ากับสายหูฟังจากนั้นก็กดโทรหาเพื่อนทันทีไม่นานเพื่อนทั้งสองก็รับในระยะเวลาที่ไล่เลี่ยกัน ด้านหลังกลัฟเป็ห้องทำงานส่วนหยกด้านหลังเป็ผ้า กล้ายกับเตียงนอน
“ทำอะไรกันอยู่” ฉันเป็ฝ่ายเอ่ยถามเพื่อน ๆ ขากลับแวะหากลัฟได้ไหมนะ
(ทำงานจ้า มีออเดอร์เข้าไม่หยุดเฮงมาก) กลัฟตอบพร้อมกับน้ำเสียงสดใสเช่นเคย
(นี่นอนอยู่ วันหยุดอยากตื่นสาย แล้วแกอยู่ไหน?)
“อยู่ปากช่อง มาบ้านพี่กริช”
(จริงเหรอ! ขากลับแวะไหม เจอกันในเมืองก็ได้)
“เดี๋ยวโทรบอกอีกทีได้ไหม ต้องถามพี่กริชก่อน”
(ได้อยู่แล้ว)
(อิจฉาจัง พวกแกจะได้เจอกันอ่ะ ฉันไม่ยอมนะหาวันว่างมาเจอกันเลย)
(ฮา ๆ ๆ เดี๋ยวไปหานะ สิ้นเดือนนะโอเคไหม)
“มีร้านสเต็กร้านใหม่ด้วยแถวบ้านจะพาไป ไปกันสามคนเลย” ฉันบอกเพื่อน ๆ
(ล็อคคิวเลย อยากเจอมากอย่างเม้าท์) น้ำเสียงงอแงของเหมยทำให้กลัฟหัวเราะเบา ๆ คุยกับเพื่อนไปสักพักก็เห็นพี่กริชเดินเข้ามาในร้านกาแฟและตรงเข้ามานั่งตรงข้ามฉัน เมื่อเห็นว่ายังคุยโทรศัพท์อยู่เขาจึงยังไม่ได้เอื้อนเอ่ยอะไรออกมา
(แล้วนี่งานแต่งเพื่อนในรุ่นอ่ะจะมาไหมหรือยังไง พวกแกไม่มาฉันก็ไม่ไปนะไม่สนิทกับใครเลย) เหมยถาม เพื่อนที่ว่าเป็เพื่อนในรุ่นเดียวกัน เพื่อนกำลังจะแต่งงานเดือนหน้านี่แหละและพวกฉันได้การ์ดเชิญแต่ก็ไม่ค่อยสนิทเลยไม่รู้จะไปหรือเปล่า
“เราไม่สนิทอ่ะดิ แต่ถ้าพวกแกไปเราก็ไปได้นะ”
(เอางี้ไหม เราก็ไปสักพักก็กลับแบบนั้นดีไหม) กลัฟเสนอ
“ได้นะ เดี๋ยวใกล้วันเรามาคุยกันอีกที” ฉันสรุป เราคุยกันอีกเล็กน้อยก่อนจะวางสายไป พี่กริชที่เหมือนจะรอคุยกับฉันนานแล้วรีบหันกลับมามองทันที
“คุยกับเพื่อนเหรอ?” พี่กริชถาม
“ใช่ค่ะ พี่ทำธุระที่สำนักงานเสร็จแล้วเหรอ” เหมือนเื่ที่เราจะต้องจัดการเป็เื่ใหญ่อยู่ทีเดียว ไม่คิดว่าจะเสร็จเร็วมากขนาดนี้
“ครับ เสร็จแล้ว พี่กายจัดการต่อพี่เลยรีบมาหา”
“พี่โอเคใช่ไหม?”
“ครับ ทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว ต่อไปก็จะพาเที่ยวแล้วนะ” พี่กริชส่งยิ้มหวานมาให้ พร้อมกับยื่นมือมาลูบที่เรือนผมเบา ๆ ความอบอุ่นที่ได้รับจากเขาทำให้ฉันอดที่จะส่งยิ้มกลับไปให้เขาไม่ได้ ดีจังเลยนะ ได้รับความอบอุ่นจากเขาแบบนี้
=========
่นี้เค้าอาจจะหายไปสักพักใหญ่ ต้องขออภัยด้วยเนื่องจากมีงานแทรกเข้ามาหลายงาน ทำให้แบ่งเวลามาทำในส่วนนี้ไม่ได้ ขอเวลาเคลียสักหนึ่งถึงสองสัปดาห์แล้วจะรีบกลับมาอัพนะคะ แต่ถ้าเสร็จเร็วกว่ากำหนดก็จะรีบกลับมาอัพต่อค่ะ
ขออภัยที่ทำให้ค้าง ^_^
22K
![รักครั้งนี้หม่อนฉันมอบให้พระองค์ [ อ่านฟรี ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1719384942_62617069.webp)
