เวหาโอบพระพาย : ตอนที่2 และแล้วโลกก็เหวี่ยงเธอกลับมา
..... เวหา .....
“สัญญานะว่าต่อให้เวลาจะเปลี่ยนไปหรือสถานะเราจะไม่เหมือนเดิมแล้วแต่เราจะกลับมาใช้ชีวิตบั้นปลายด้วยกัน”
“แน่นอนอยู่แล้วสิพระพายคือคนเดียวเท่านั้นนะที่พี่จะแบ่งปันทุกความสุขในชีวิตและตลอดชีวิตด้วย”
ผมไม่รู้เลยว่าที่ผ่านมา พระพาย ผู้หญิงที่ผมรักหมดทั้งหัวใจเขาจะคิดอย่างไรกับผม ผมรู้ตัวเองดีว่าการที่ผมจะขอให้เธอกลับมารักผมเหมือนเดิมนั้นมันคงไม่ใช่เื่ง่าย ทุกอย่างมันเป็ความผิดของผมเอง แต่ผมพร้อมแล้วที่จะกลับไปหาเธอและบอกเธอว่า “เธอยังคงเป็คนเดียวเท่านั้นที่ผมอยากแบ่งปันทุกความสุขในชีวิตด้วย” เธอเพียงคนเดียวเท่านั้นจริง ๆ พระพาย
“ไอ้ธร เื่ที่กูให้มึงตามสืบเป็ไงบ้างวะ” ผมถามเพื่อนด้วยท่าทางจริงจัง
“มึงเนี่ยนะ กูล่ะเชื่อเลย จะรักเขาอะไรขนาดนั้นว่ะ กูให้คนของพ่อกูไปสืบมาละ...” มันพูดแค่นั้นแล้วก็หยุดไป ทำหน้าตากวนประสาทผมพร้อมกับหัวเราะเมื่อมันเห็นหน้าผมที่รอฟังมันเล่าต่ออย่างใจจดใจจ่อ
“อ้าว เฮ้ย มึงก็รีบพูดสักทีสิวะ ไอ้นี่”
“เออ ๆ น้องเขาก็เรียนอยู่มหาวิทยาลัยเดียวกันกับที่พี่กูเป็อาจารย์ที่นั่นอะ ที่สำคัญนะเว้ยพี่กูเป็อาจารย์ที่สอนน้องเขาด้วย แล้วก็...” มันลากเสียงยาว โอ๊ย ไอ้นี่ มันจะอะไรนักหนาวะ ผมก็รู้นิสัยกวนประสาทของมันแหละครับแต่ก็อดไม่ได้ที่จะหงุดหงิดทุกที โดยเฉพาะกับเื่นี้ เื่พระพายของผม
“ไอ้ธร แล้วก็อะไรวะ ลีลาอยู่นั้น เดี๋ยวกูก็ทุบให้”
“ก็พี่กูอะจะลาคลอดพอดี แล้วทีนี้ทางคณะเขาก็เลยจะหาอาจารย์พิเศษมาช่วยสอนมึงเอาไง สนใจปะล่ะ”
นี่เป็เื่แรกในตลอดระยะเวลาหลายปีที่ผ่านมา เป็เื่แรกที่ทำให้ผมกลับมายิ้มได้อีกครั้ง 7 ปีแล้วนะ พระพายที่พี่ทำผิดต่อเธอ ช่วยยกโทษให้คนที่มันรักเธอสุดหัวใจคนนี้ด้วยนะ
“ติดต่อพี่มึงเลย บอกพี่มลว่ากูพร้อมมาก” ผมพูดพร้อมกับฉีกยิ้มกว้าง ^_^ รอพี่นะพระพาย พี่จะกลับไปจีบเธอใหม่อีกครั้ง พี่จะไม่มีวันปล่อยมือเธอไปไหนอีกแล้ว
.......................................................................................
“พระพายเธอเป็อะไรหรือเปล่าเนี่ย สีหน้าไม่ค่อยดีเลยนะ ไม่สบายหรือเปล่า ให้เราพาไปหาหมอไหม” นพพูดด้วยน้ำเสียงห่วงใยพระพายเป็ที่สุด เขาเป็เพื่อนที่อ่อนโยนกับเธอเสมอ เพราะเขานั้นรักเธอเหลือเกิน
“ไม่เป็ไรเลยนพ เราแค่รู้สึกปวดหัวน่ะได้นั่งพักสักหน่อยก็คงดีขึ้น นพไม่ต้องเป็ห่วงเรานะ”
“อื้ม เอางั้นก็ได้ งั้นเดี๋ยวเราไปซื้อน้ำเย็นๆ มาให้นะ แกล่ะจะเอาอะไรไหมนิทรา”
“ไม่อ่ะ ขอบใจ” หลังจากที่นพเดินห่างออกไปเพื่อนรักของเธอ นิทรา ก็เริ่มบทสนนาทันที
“แก นั้นใช่นายภูผาคนนั้นใช่ไหม ทำไมโลกมันกลมแบบนี้ว่ะ แล้วแกจะเอายังไงต่อ”
“ก็ไม่เอาไง พี่เขาเป็อาจารย์ ฉันเป็นักศึกษาก็ต้องเรียนตามปกตินั่นแหละ”
“แล้วเวลาที่ต้องนั่งเรียนกับเขา แกจะมีสมาธิหรอพระพาย”
“เื่มันผ่านมานานหลายปีแล้วปีแล้วแก ฉันลืมความรู้สึกเ่าั้ไปหมดแล้ว” พระพายต้องตอบนิทราไปอย่างนั้นทั้งที่ภายในใจของเธอช่างสับสนเหลือเกิน
“มาแล้วๆ น้ำเย็นเจี๊ยบของพระพาย” เสียงของนพที่พูดด้วยน้ำเสียงสั่น เพราะเหนื่อยจากการวิ่งไปซื้อน้ำให้พระพาย โรงอาหารคณะกับที่พวกเขานั่งพักห่างกันพอสมควร
“ขอบใจมาก ๆ จ้ะนพ” พระพายยิ้มให้นพพร้อมทั้งยื่นมือไปรับน้ำจากเขา
“อ้าว นักศึกษา มานั่งทำอะไรกันตรงนี้ครับ อีก 10 นาทีจะถึงชั่วโมงเรียนแล้วนะครับ” พระพายกับนิทรามองหน้ากันและนิ่งเงียบอยู่สักพักเพราะไม่รู้จะต้องพูดหรือต้องรู้สึกอย่างไร ใช่แล้ว เขาคือ เวหา ไม่ซิ ต้องเรียกว่าอาจารย์เวหาถึงจะถูก
“ครับ ๆ อาจารย์พวกเราจะขึ้นห้องเรียนแล้วครับ ตอนนี้เลยครับ” นพพูดพร้อมกับดึงแขนพระพายและนิทราขึ้นไปบนชั้นเรียน ...พวกเขาทั้งสามคนสนิทกันมาก็จริงแต่พระพายก็ไม่เคยบอกนพไปว่าเวหาเกี่ยวข้องกับเธออย่างไร... พระพายกับนิทราไม่เคยพูดเื่นี้กับใครเพราะคิดว่ามันคงไม่มีประโยชน์อะไรที่จะต้องพูด ไม่คิดว่าวันหนึ่งโลกจะเหวี่ยงเขาให้ได้กลับมาเจอกันอีกครั้ง
276
