นักบินยอดรัก ภาค 1 & ภาค 2 & ภาค 3

ผู้กองเดฟชวนภาวนาลงไปโรงอาหารเพื่อทานอาหารค่ำ โรงอาหารหยุดขายเนื่องจากทางโรงพยาบาลปรับปรุงระบบท่อน้ำ    ทั้งคู่ตัดสินใจขึ้นมาลาคุณแม่ซาธานา   วินนี่พบเดฟที่กำลังเดินเข้ามา    ร่างสูงเดินเข้าไปกอดคอเพื่อนรัก  “เดฟ...ฉันขอโทษสำหรับทุกสิ่งทุกอย่าง “  เดฟพบหัวเพื่อนรักพร้อมจูบแก้มเพื่อน“ฉันก็ขอโทษนายด้วย“  ผู้กองเดฟขอตัวกลับบ้านไปพักผ่อน   "ฉันขอกลับไปกินข้าว  เจอกันพรุ่งนี้"

เวลาผ่านไปไม่นาน  วินนี่นั่งกินอาหารกล่องกับพี่ชาย   ซาธานาเดินยิ้มออกมาเหมือนสบายใจเดินเลี่ยงไปทางอื่น ไม่เข้ามาหาลูกชายคนเล็ก ซาธานานั่งบนเก้าอี้ยาวตรงข้ามลูกชายคนเล็กหน้าห้องพยาบาล  วินนี่คุกเข่าต่อหน้าแม่บังเกิดเกล้า “แม่ก็โกรธผมอีกคนใช่ไหม“ วินนี่เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงหง้อยๆ    ซาธานามองดูลูกชายคนเล็กที่กำลังจะอ้อน  รอจังหวะที่จะแก้ตัวกับแม่ “แม่ไม่ชอบลูกชายคนนี้จริงๆ“  มือของแม่บิดหูข้างซ้ายของวินนี่อย่างแรง “โอ๊ยยยย แม่เจ็บครับ “ ซาธานาทิ้งมือลง  เชิดหน้าหันหน้าไปทางอื่น   วินนี่โอบใบหน้าแม่หันมาหาเขา “แม่แกล้งผมใช่ไหม  เมื่อวานผมตกอยู่ในอันตราย แม่ไม่มาหาลูกชายคนนี้ที่สนามบิน   ผมจะกลายเป็นคนขี้อิจฉาไปแล้วนะครับ ผมอิจฉาคนรักของผมเองทุกคนรักเธอมากกว่าผม“  ซาธานาหัวเราะออกมา “ แม่ล้อเล่นลูกแม่ดีใจที่ลูกปลอดภัย   ตอนนี้ตอบแม่มาก่อนทำไมลูกทำแบบนั้น   วินนี่ ลูกไม่ฟังคำพูดหรือคำอธิบายของนิทตี้  แม่แต่งงานอยู่กับพ่อมานาน   พ่อไม่เคยตบหน้าแม่แม้แต่ครั้งเดียว   เวลาพ่อโกรธมากสุดที่สุด พ่อจะปาข้าวของทิ้ง  หรือไม่ก็ไล่แม่ไปที่อื่น   เมื่อพ่อหายโกรธ  พ่อจะเข้ามาขอโทษแม่ก่อนคนอื่น  วินนี่...ลูกไปเอานิสัยป่าเถื่อนแบบนี้มาจากไหน“  วินนี่นั่งลงบนพื้น ซบหน้านอนหนุนตักแม่   ซาธานาลูบไล้ศีรษะของเขา“แม่อย่าโกรธผมอีกคนไหม  ผมจะบ้าตายอยู่แล้ว  ทุกคนต่อว่าเหมือนผมเป็นตัวอะไรก็ไม่รู้  นิทตี้ก็ไม่ยอมคุยด้วย แล้วคราวนี้ วินนี่จะไปหาใครครับ“  

ซาธานารู้นิสัยของลูกชายคนเล็กเวลานี้เริ่มยอมรับความผิดแล้ว  แม่ก้มลงจูบแก้มลูกชายสุดที่รัก  “แม่โกรธลูกไม่ลง แต่สอนลูกเท่าไรก็ไม่จำ ว่าห้ามทำร้ายผู้หญิง   ลูกโชคดีที่นิทตี้ไม่ได้ขอแม่กลับบ้านไปหาแม่ของเธอ   แล้วถ้าเธอไม่ยอมกลับมา  ลูกจะทำอย่างไร นิตยาเข้มแข็งมาก ความจริงเธอเจ็บมาก  เธอก็ไม่กล้าบอกลูก  แค่แต่งชุดอาหรับ  แทนที่ลูกจะอุ้มแฟนเข้าเวทีเข้าไปพูดคุยกันดีๆ  แต่ลูกของแม่ตรงเข้าไปตบหน้าเธออย่างแรง นึกแต่ว่าตัวเองรู้สึกอับอาย แล้วนิตยาไม่อายคนอื่นหรือไงลูกใช้กำลังตัดสินคนรัก   จิตใจของลูกทำด้วยอะไร  ลูกมีสมองไหม“ เขาจับมือของแม่ตบหน้าตัวเองแทน “พอเถอะละครสำนึกตัวของลูก แม่ไม่เชื่อหรอก ครั้งนี้ไม่ใช่ครั้งแรก ลูกเคยทะเลาะกับริย่าหลายครั้ง  แม่ไม่อยากพูดอะไรต่อ  แม่ขอกลับบ้านพร้อมอรวิน  พ่อเค้าอยู่บ้านคนเดียว “

"แม่ครับผมสำนึกผิดแล้ว ยกโทษให้ผมนะครับ” วินนี่สีหน้าเศร้าหมอง   ซาธานาถอนหายใจลูบหัวลูกชายไปมา“ แม่ให้อภัยลูกเสมอ แต่ขอเตือนไว้อีกครั้ง  นิทตี้ยังไม่เป็นสมบัติของลูกอย่างแท้จริง   เธอคือคนรัก และ คู่หมั้น  วันนี้แม่คุยกับคุณแม่กัมลา   แม่จำเป็นต้องเล่าเรื่องทั้งหมดให้คุณแม่ของนิตยาฟัง แม่กลัวคนอื่นเอาเรื่องพวกนี้ไปเล่าก่อน เรื่องราวอาจผิดเพี้ยน  ก่อนให้เกิดความเข้าใจผิดในอนาคต   ครั้งนี้ลูกรอดตัวเพราะฝ่ายนั้นรู้ว่าลูกสาวของเขาแก่นแก้ว ดื้อรั้น  จำไว้นะครั้งหน้าแม่จะไม่ช่วยลูกไม่ว่าลูกจะอ้อนวอน“  วินนี่นั่งเกาะขาแม่ไว้  มองหน้าแม่ที่ยิ้มให้ลูกชาย  วินนี่มีอีกคำถามในใจที่เขาแปลกใจทำไมพ่อของเขาให้แม่เยี่ยมมานิทตี้“เขาห้าแม่มาได้ไง ผมยังแปลกใจอยู่เลย“  แม่ลูบกลุ่มผมลูกชาย บิดหูทั้งสองเบาๆ  “แม่ก็ไม่รู้ แม่ก็แปลกใจเหมือนกัน   เอาเถอะแม่ต้องกลับก่อน   ลูกเข้าไปดูแลนิตยาได้แล้ว  อย่าลืมอาบน้ำ โกนหนวดโกนเคราให้เรียบร้อย“