Ding:เ้าบ้าน้าเรียนรู้ พระสูตรหัวใจิญญาะ 9 ขั้นหรือไม่?"
"เรียนรู้ทันที"
หม่าเซียน พูดด้วยความเร่งรีบเล็กน้อยจากนั้นเสียงเ็าดังขึ้น
Ding: ขออภัยเ้าบ้าน รากจิติญญาได้รับาเ็เนื่องจากการรวมิญญาทั้งสองที่ไม่สมบูรณ์เ้าบ้านไม่สามารถบ่มเพาะพลังจิติญญาได้
สิ้นเสียงระบบ หม่าเซียน ใบหน้าซีดทันทีนี่คือความหวังเดียวของเขาจากนั้นสงบสติอารมณ์กล่าวขึ้นว่า
"ระบบมีทางแก้ไขหรือไม่?"
หม่าเซียน เสียงสั่นเครือแหบแห้งเล็กน้อย
Ding:เ้าบ้าน เปิดใช้ของขวัญมือใหม่หรรษาหรือไม่?"
"เปิดใช้ทันที"
หม่าเซียนพูดในใจและไม่ได้คิดมากเขาคิว่าคงเป็สวัสดิการ ของผู้เกิดใหม่เขาคิดแค่นั้น
Ding:ขอแสดงความยินดี เ้าบ้านได้รับ รากจิติญญาสายลมลึกลับขั้นต่ำ[สามารถอัพเกรดได้]:และฐานการบ่มเพาะ 10 ปีเ้าบ้านรับตอนนี้หรือไม่?"เสียงระบบดังขึ้น
"รับทันที"
ขาดคำรากจิติญญาพุ่งตรงไปที่พระราชวังหนี่วาน บริเวณระหว่างคิ้วทั้งสองมันเ็ปมาก เขาได้แต่ยิ้มเบี้ยวกัดฟันทนมัน หม่าเซียนอยากบ่มเพาะพลังจิติญญามากและเขาได้รอนานมากเกินไปชั่วหม้อข้าวเดือดเสียงระบบดังขึ้น
Ding:ขอแสดงความยินดีด้วย เ้าบ้านได้เปลี่ยนรากิญญาสายลม[ลึกลับ]สำเร็จเรียบร้อยแล้ว"
Ding:ขอแนะนำเ้าบ้าน ปรับตัวสักพักพร้อมทั้งเรียนรู้พระสูตรหัวใจิญญาะก่อนรับฐานบ่มเพาะ 10 ปี เรียนพระสูตรตอนนี้หรือไม่?"
"ใช่"
จากนั้นหม่าเซียนสงบจิตใจรับแหล่งความรู้ข้อมูลในม้วนคัมภีร์ เขารู้สึกเหมือนอยู่ในฝัน ทันใดนั้นเสียงระบบดังขึ้น
Ding:ขอแสดงความยินดีด้วยเ้าบ้านได้เรียนรู้ พระสูตรหัวใจิญญาะ ขั้นที่ 1 เรียบร้อยแล้ว (มีเก้าขั้นตามชื่อและแต่ละขั้นสามารถรวบรวมออร่ามากยิ่งขึ้น ขั้น1เร็วกว่าคนปกติ 10 เท่าแน่นอนว่าต้องมีรากิญญาที่สัมพันธ์กันด้วย)"
เสียงระบบดังก้องในใจ
หม่าเซียน รู้สึกดีใจมาก แม้ว่าเขาไม่รู้ว่าระบบมีพลังมากแค่ไหน แต่เขาไม่ได้คิดถึงมันในตอนนี้ จากนั้นเขาะโใส่ระบบในใจว่า
"ระบบ รับรางวัลฐานบ่มเพาะ 10 ปีได้หรือยัง?"
หม่าเซียน อดถามมันไม่ได้แม้ตอนนี้ทุกอย่างเปลี่ยนไป แต่ฐานบ่มเพาะของหม่าเซียนก็ยังคงเหมือนเดิม ระบบยังไม่เปลี่ยนอาณาจักรของเขา หม่าเซียนคิดว่าเขาควรเลื่อนระดับ หลังจากเรียนพระสูตรหัวใจะอย่างน้อย 4-5 ระดับ"
Ding:เ้าบ้าน รับฐานบ่มเพาะพลังจิติญญา 10 ปี อาณาจักรของเ้าบ้านจะเริ่มเลื่อนระดับแล้ว"
"อาณาจักร รวบรวมิญญาระดับที่ 1...2...3...6...9......
ในทะเลิญญา ของเขาเสียงการเลื่อนระดับ เสียงดังอย่างต่อเนื่อง เหมือนดั่งมีคน จุดประทัด ปัง! ปัง!..
10...1...อาณาจักรของเขา ได้เข้าสู่อาณาจักร นักรบิญญาและไม่มีที่ท่าจะหยุดลง พลังบ่มเพาะ 10 ปียังคงเลื่อนสู่ระดับถัดไป
2...3...4....5
จนในที่สุดอาณาจักรของหม่าเซียนก็เสถียรและหยุดลง
"ข้าได้เลื่อนสู่ อาณาจักรนักรบิญญาระดับ 5 แล้วจริงหรือ?"
หม่าเซียน พูดพึมพำและเหม่อลอย เขาคิดว่ามันไม่จริงและคิดว่ากำลังฝันอยู่ จากคนที่บ่มเพาะพลังไม่ได้ จนกลายเป็ อาณาจักรนักรบิญญา ที่อัจฉริยะหลายคน พยายามที่จะไปถึง เขาถอนหายใจยาว บางครั้งโชคชะตาก็แปลกจนเกินไป
จากนั้นเขาตบหน้า ตัวเองดูเสียงดัง ป้าบ! โอ้ย! เจ็บๆ! เมื่อรู้ว่ามันคือเื่จริง เขาตื่นเต้นมากและหัวเราะเหมือนคนบ้าอยู่คนเดียว
Ding:เ้าบ้าน อย่าใเื่เล็กน้อย พระสูตรหัวใจิญญาะ และรากจิติญญา สายลมลึกลับถ้าเลื่อนระดับน้อยกว่านี้คงจะแย่มาก"
Ding: เ้าบ้าน มั่นใจได้อาณาจักรของ เ้าบ้านนั้นบริสทธิ์และมั่นคงสมบูรณ์แบบอย่างแน่นอน"
การฝึกฝนบ่มเพาะพลังจิตติญญา เป็หนทางระยะยาวการเร่งรีบมากก็เกินไป โดยการใช่เม็ดยาหรือสิ่งของอื่นที่แปลกปลอม อาจทำให้ อาณาจักรไม่มั่นคงได้ สิ่งสำคัญที่สุดคือ อนาคตอาจถูกจำกัดจนม่สามารถเลื่อนขึ้นสู่ระดับสูงต่อไปได้
แน่นอนว่า หม่าเซียนเชื่อมั่นในระบบเต็มที่แม้ไม่รู้ว่าระบบมีเป้าหมายอะไรก็ตาม บางทีอาจจะเป็สวัสดิการของคนเกิดใหม่ก็ได้
Ding:เ้าบ้าน มั่นใจได้ระบบไม่ได้มีเจตนาร้าย เป้าหมายระบบเช่นเดียวกับเ้าบ้าน เพื่อช่วยเ้าบ้านยืนอยู่บนจุดสูงสุดในโลกใบนี้และสามพันโลก"
เสียงระบบดังขึ้น ในจิตสำนึกของหม่าเซียน
เขาตกตะลึงชั่ววูบหนึ่ง มีสามพันโลกหรือไม่ เขาไม่คิดว่ามีโลกอื่นมากมายขนาดนี้
Ding:เ้าบ้านอย่าเพิ่งรู้อะไรมากความ แม้การฝึกฝนรูปแบบแตกต่างกัน แต่ทุกโลกก็มีจุดมุ่งหมายขั้นตอนสุดท้ายเหมือนกัน ฝึกฝนบ่มเพาะพลังเพื่อยืนอยู่จุดสูงสุดและมีชีวิตเป็นิรันด์"
จากนั้นระบบก็เงียบไป หม่าเซียนถามอะไรก็ไม่ตอบอีกต่อไป
เขาลุกขึ้นปัดฝุ่นเดินโผล่ออกมาจากป่าชานเมืองูเาเขียว
กำแพงเมือง มีจุดด่างดำมากมาย แม้เขาผ่านมันนับครั้งไม่ถ้วน แต่ก็เศร้าใจทุกครั้งไม่รู้ว่ามีคนสังเวยเสียชีวิตเพื่อปกป้องเมืองนี้มากเพียงไหน
กำแพงเมือง เรียงรายเป็แนวยาวจนมองไม่เห็นด้วยสายตาเปล่า
กำแพงเมืองนี้ได้ปกป้องและปิดกั้นสิ่งมีชีวิต สัตว์อสูรต่างๆ หินสีดำที่หล่อกำแพงเมืองก็ปกคลุมไปด้วย
ร่องรอยที่เกิดจากอาวุธต่างๆมากมายยังคงเหลืออยู่ เหมือนดั่งเป็อนุสรณ์แห่งการสู้รบ
มีทั้งรอยดาบ รอยมีดและร่องรอยของการเผาไหม้เืที่แข็งตัวแห้งติดกำแพง
จ่ายค่าธรรมเนียมเล็กน้อย หม่าเซียนก็เข้าไปในเมืองูเาเขียวและเดินตรงไปทางทิศใต้ของเมือง
ตระกูลหม่า ซึ่งเป็หนึ่งในสี่ตระกูลหลักในเมือง ูเาเขียวตั้งอยู่ทางทิศใต้และสร้างคฤหาสน์หม่า ครอบคลุมพื้นที่มากกว่า 200 เอเคอร์
ประตูสีดำถมึนผนังสีขาวและปูกระเบื้องสีฟ้า มีสิงโตหินสองตัวนั่งอยู่ที่หน้าปากประตูคฤหาสน์และมักมียามสองคนยืนเฝ้าประตูด้วยท่าทางที่เข็มแข็งรัดกุมอยู่เสมอ
เมื่อมองไปที่ป้ายประตูคฤหาสน์หม่าตรงหน้า หม่าเซียน ถอนหายใจโล่งอกพร้อมกับรอยยิ้มบนใบหน้าของเขา
ใช้เวลาประมาณชั่วหม้อข้าวเดือดจากป่าชานเมืองในที่สุดข้าก็กลับมาถึงคฤหาสน์
"ท่านเป็ใคร! บอกชื่อของท่านและแจ้งความประสงค์มาให้กับข้าที่นี่คือ คฤหาสน์ตระกูลหม่า ถ้าไม่มีการนัดหมายล่วงหน้าท่านไม่สามารถเข้าไปได้"
หม่าเซียน กำลังเดินเข้าประตูคฤหาสน์ แต่ถูกยามหยุดไว้ก่อนเขาชะงักงันและอดที่จะตกตะลึงไม่ได้ เขาเดินผ่านนับครั้งไม่ถ้วนแต่ก็ไม่เคยเจอ เหตุการณ์แบบนี้
เพราะเขาสามารถฝึกฝนบ่มเพาะพลังจิติญญาได้ รูปลักษณ์ หน้าตาจึงเปลี่ยนไปหรือไม่?
หม่าเซียน ได้แต่จับคางและขบคิดอยู่ในใจ
หม่าเซียน กำลังอ้าปากพูด จู่ๆก็มียามอีกคนที่จำเขาได้รีบลากสหายที่ยืนกางมือขวางอยู่ออกไปด้านข้างทางเข้าคฤหาสน์ทันที
จากนั้นยามที่รู้จักเขาก็ก้มศีรษะให้กับหม่าเซียนแล้วพูดขึ้นว่า
"นายน้อย!!"