ทะลุมิติมาเป็นซูเปอร์เจ่เจ้

ถังฉีได้แรงบันดาลใจมาจากการเฝ้ามองถังเหอตัวน้อย

“ใครจะคิดว่าฉีเอ๋อร์ที่อายุยังน้อยจะมีวิสัยทัศน์กว้างไกลเช่นนี้”

เห็นได้ชัดว่าหวังต้าไห่ตกตะลึงอย่างมาก

“หากต้องการขายให้พวกคนร่ำรวยก็อาจประดับประดาด้วยหยก”

ถังฉีเสริม นางเชื่อว่ารถเข็นสำหรับเด็กนี้เป็นสิ่งที่สามารถอำนวยความสะดวกให้กับผู้ที่มีบุตรหลานวัยเล็ก ๆ ได้เป็นอย่างดี และจะได้รับความนิยมอย่างมาก

“วิเศษมาก! ฉีเอ๋อร์ ข้ารู้สึกว่าเจ้าเกิดมาเพื่อทำการค้า เหตุใดข้าถึงไม่เคยคิดเรื่องง่าย ๆ พวกนี้ได้เลย!”

หากไม่ใช่เพราะความอาวุโส หวังต้าไห่คงจะร้องตะโกนออกมาด้วยความตื่นเต้น

ยามนี้เขาถึงขั้นสามารถจินตนาการภาพความเป็นไปได้ออกแล้ว เชื่อว่าเมื่อผลิตออกวางจำหน่าย รถเข็นสำหรับเด็กนี้จะต้องได้รับความนิยมไปทั่วบ้านทั่วเมืองอย่างแน่นอน

“อีกสองสามวันข้าจะออกแบบเปล กลุ่มชนชั้นสูงจะต้องชอบมากแน่เจ้าค่ะ” ถังฉีเสนอ

ในเมื่อตัดสินใจที่จะร่วมมือกับหวังต้าไห่แล้ว ก็ไม่มีอะไรต้องปิดบังอีก

“ดี ดีมาก ยอดเยี่ยมไปเลย! คืนนี้กลับไปข้าจะให้ฝูฉวนทำรถเข็นเด็กเลย!”

หวังต้าไห่ถามถึงข้อควรระวังของรถเข็นเด็ก จากนั้นก็จากไปพร้อมบุตรชายและใบหน้าที่พึงพอใจ

“พี่ใหญ่ ท่านแม่สอนเรื่องทั้งหมดนี้ให้ท่านในฝันหรือขอรับ?”

ถังเฟิงเอ่ยถาม ในใจคิดคำนวณว่าพี่สาวของตนจะทำเงินได้มากเพียงใด

“ใช่แล้ว ช่วงนี้ข้าฝันถึงท่านแม่บ่อย ๆ ท่านแม่สอนข้าหลาย ๆ เรื่อง”

ถังฉีลูบศีรษะถังเฟิง

“ท่านแม่มักจะมาเข้าฝันท่านนั่นไม่สำคัญ สำคัญที่ว่าครั้งนี้พวกเราจะทำเงินได้มากเพียงใด!”

“อะไรกัน ไม่คิดเลยว่าน้องสี่ของเราจะหมกมุ่นเรื่องเงินทองถึงเพียงนี้ เจ้าเอาแต่พูดถึงเรื่องนี้ไม่หยุดเลยนะ”

ถังฉีมองน้องชายด้วยรอยยิ้ม ราวกับได้ค้นพบว่าน้องชายคนนี้ของนางสนใจเรื่องใดเป็นพิเศษ

“ฮ่าฮ่า แต่ไหนแต่ไรมา ข้าก็สนใจเรื่องเงิน ๆ ทอง ๆ พี่ใหญ่ ท่านลืมไปแล้วหรือ?”

“จริงด้วย เช่นนั้นจากนี้ไป เจ้าจะเป็นคนรับผิดชอบเรื่องรายรับรายจ่ายในครอบครัวดีหรือไม่”

ถังฉีคลี่ยิ้มหวานละมุน

แม้ว่าน้องชายของนางจะยังเด็ก ทว่าแต่ละคนมีความรับผิดชอบที่ดีเยี่ยม

ความประหลาดใจปรากฏขึ้นบนใบหน้าของถังเฟิง จากนั้นเขาก็รีบส่ายศีรษะ

“ไม่ได้นะขอรับ ไม่ได้ ๆ พี่ใหญ่ ข้ายังคำนวณไม่เป็นเลย จะจัดการเรื่องเงินทองได้อย่างไร”

“หากเจ้าอยากเรียนรู้ ข้าจะสอนเจ้าเอง”

ด้วยเหตุนี้ นอกจากที่นางต้องสอนหนังสือพวกน้อง ๆ ในทุก ๆ วัน ถังฉีจึงมีหน้าที่เพิ่มอีกหนึ่งอย่าง

วันต่อมา ข่าวลือเกี่ยวกับเรื่องที่ถังฉีเตรียมอาหารไว้ให้คนงานระหว่างการสร้างบ้านได้แพร่ออกไป

ชาวบ้านที่ไม่ได้มีส่วนร่วมในการสร้างบ้านต่างรู้สึกเสียดาย

แต่ถึงกระนั้น ทุกคนที่มาช่วยงานก็รู้ตัวและไม่ตักตวงผลประโยชน์จนน่าละอายใจ

และคนในบ้านเก่าของถังฉีก็เริ่มอยู่ไม่สุข

โดยเฉพาะนางเสี่ยวฉิน ที่เวลานี้กำลังนั่งคุยกับนางฉินอยู่ในห้อง

“ท่านแม่ ท่านคิดว่านางตัวดีรู้เรื่องพวกนี้อยู่ก่อนแล้วหรือไม่ นางถึงได้ปีกกล้าขาแข็งและกล้าตัดขาดจากพวกเรา? ดูสิ เวลานี้ชีวิตของพวกนางหรูหราเพียงใด สร้างบ้านไม่พอ ยังได้กินเนื้ออีก!”

นางเสี่ยวฉินเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟันด้วยความเกลียดชัง นี่คือวิธีที่นางเข้าหาแม่สามีเมื่อไม่มีใครอยู่

ด้วยเหตุนี้นี้ ความสัมพันธ์ระหว่างคนทั้งสองจึงใกล้ชิดยิ่งขึ้น

กล่าวได้ว่า นางเสี่ยวฉินฉลาดมีไหวพริบทีเดียว

“หึ…ไม่ช้านางเด็กนั่นก็จะทำลายครอบครัวของตัวเอง นางควรมารับใช้ข้า”

นางฉินเอ่ยด้วยความไม่พอใจ

“ใช่แล้ว ท่านแม่ ข้าคิดว่าพวกเขาตั้งใจปั่นหัวพวกเรา ปล่อยให้พวกเขาสร้างบ้านไปเถอะ เมื่อถึงเวลาเข้าอยู่ ท่านควรเป็นคนแรกที่ได้เข้าไป”

นางเสี่ยวฉินยุยง

“ฝันไปเถอะ ก็แค่บ้านอิฐพัง ๆ ข้าไม่สนหรอก นอกจากนี้ พวกเราลงนามในสัญญาแล้ว หากย้ายเข้าไป ผู้นำตระกูลต้องไม่ปล่อยข้าไว้แน่”

นางฉินไม่ได้โง่พอที่จะถูกหลอกด้วยคำยุยงของนางเสี่ยวฉินเพียงไม่กี่คำ

“ท่านแม่ ปีนี้ถังฝูก็อายุสิบหกปีแล้ว คนอื่น ๆ ที่อายุรุ่นราวคราวเดียวกับเขาล้วนแต่งงานกันไปหมดแล้ว เฮ้อ…”

เมื่อพูดถึงหลานชายสุดที่รัก นางฉินเลิกคิ้วเล็กน้อย

เรื่องนี้ถือได้ว่าเป็นเรื่องที่นางวิตกกังวล

“ไว้ค่อยหารือกันทีหลัง ต่อให้พวกเราไม่ได้บ้านของเด็กพวกนั้น อย่างน้อย ๆ ก็น่าจะได้เงินมาใช้จ่ายเรื่องการแต่งงานของอาฝูได้”

ตั้งแต่ที่ถังอู่จากไป ครอบครัวของถังต้าสี่ก็ตกต่ำลงเรื่อย ๆ

ยิ่งไปกว่านั้น ถังฝูยังต้องเล่าเรียนในสำนักศึกษา ทำให้สถานการณ์ของพวกเขาเรียกได้ว่าอัตคัดยิ่ง

หลังจากที่แม่สามีและลูกสะใภ้บรรลุข้อตกลงแล้ว นางเสี่ยวฉินก็จากไปอย่างมีความสุข

นางลูกสะใภ้ชั่วร้ายคนนี้เกือบจะทำลายแผนการของนางเสียแล้ว ต่อให้นางตายไป เด็กพวกนั้นก็ต้องไม่มีชีวิตที่ดีไปกว่านาง!

ในตอนเที่ยง หวังฝูฉวนก็มาที่บ้านของถังฉีพร้อมกับรถเข็นเด็กที่เขาใช้เวลาทั้งคืนทำขึ้น

ถังฉีตรวจสอบคุณภาพของรถเข็นเด็กอย่างละเอียดก่อนจะให้ถังเหอลองใช้

เด็กน้อยอายุสิบเดือนเคลื่อนไหวไปมา ทว่าต้องมีคนคอยดูไม่ให้เขาหล่นจากรถเข็น

หวังฝูฉวนยังใช้ผ้าฝ้ายเย็บรองไว้ด้านล่างอีกด้วย

ถังเหอเดินไปมาโดยมีรถเข็นช่วยพยุง รอยยิ้มไม่หายไปจากใบหน้าก้อนแป้งเลยแม้แต่เสี้ยวลมหายใจ

ต่อไปนี้ ถังซานและน้อง ๆ ไม่ต้องคอยอุ้มเขาไปไหนมาไหนด้วยความเหน็ดเหนื่อยอีกแล้ว

…

เวลาผ่านไปในแต่ละวัน และอากาศก็เย็นลงโดยไม่รู้ตัว

ชาวบ้านและคนงานที่ลงแรงสร้างบ้านอย่างแข็งขันชอบอากาศเช่นนี้ ทุก ๆ วัน ถังสุ่ยจะทำน้ำขิงเตรียมเอาไว้ให้ และพวกเขาก็พอใจมาก

แน่นอนว่าถังฉีไม่ได้แจกจ่ายขนมปังจากห้วงมิติให้พวกชาวบ้านและคนงาน

วันนี้ ถังฉีไปดูถั่วงอกที่เพาะไว้ พบว่าพวกมันโตพอที่จะกินได้แล้ว

และทุกวันนี้นางไม่จำเป็นต้องลำบากเข้าเมืองไปซื้อของ หากรู้ว่าถังโส่วเหรินจะเข้าเมือง นางเพียงฝากเงินไปกับเขาเพื่อซื้อหาสิ่งของที่ต้องการ

ถังฉีทำอาหารได้อย่างยอดเยี่ยม เหล่าสตรีในหมู่บ้านจึงรู้สึกเขินอายที่จะมาช่วย และส่งลูก ๆ มาช่วยแทน

ถังฉีไม่ใช่คนตระหนี่ถี่เหนียว และยังปรุงอาหารให้กับเด็ก ๆ วัยกำลังโตด้วย

ดังนั้น รอยยิ้มบนใบหน้าของเด็ก ๆ จึงสดใสมากกว่าแต่ก่อน

ถังฉีเองก็มีความสุขที่ได้เห็นภาพเช่นนี้ เพราะมนุษย์เราเป็นสัตว์สังคม

นางจึงปรารถนาที่จะเห็นน้อง ๆ มีวัยเด็กที่สมบูรณ์แบบ

“ฉีเอ๋อร์ นี่อะไรหรือ? สีเหลือง ๆ ดูเหมือนจะอ่อนนุ่ม”

นางอู๋เพิ่งเข้ามาในครัว และเห็นถั่วงอกในตะกร้าไม้ไผ่

“ท่านป้าอู๋ นี่คือถั่วงอกเจ้าค่ะ โตมาจากถั่วเหลืองที่ข้าแช่น้ำไว้หลายวันแล้ว”

ถังฉีอธิบายด้วยรอยยิ้ม

“ข้าแช่ถั่วเหลืองจนลืม พอไปดูอีกทีก็มีต้นอ่อนงอกออกมา ข้าก็เลยลองชิมดู รสชาติอร่อยดีทีเดียวนะเจ้าคะ”

แม้ว่าถังฉีจะพูดเช่นนี้ แต่น้ำลายก็ล้นออกมาจากปากของนางแล้ว

ดูเหมือนว่านางจะไม่ได้กินถั่วงอกมานาน โดยเฉพาะถั่วงอกที่เพาะเอง

“ท่านป้าอู๋ รอประเดี๋ยวนะเจ้าคะ ข้าจะลองเอาไปผัดกับกระเทียม ดูซิว่าทุกคนจะชอบหรือไม่ หากชอบ ข้าจะสอนท่านทำบ้าง ท่านจะได้เอาไปทำขายในเมือง”

“ดี ๆ ๆ”

นางอู๋ไม่รู้สึกสงสัยในคำพูดของเด็กหญิงเลยแม้แต่น้อย

ไม่ว่าถังฉีจะพูดอะไรก็เหมือนจะกลายเป็นจริงได้

“ฉีเอ๋อร์ อย่ามัวแต่ยืนอยู่ตรงนั้นสิ รีบทำอาหารเถอะ ข้าเรียนรู้จากการดูเจ้าทำนี่ละ”

****************************