ผมเป็นแวมไพร์ อยากดูดเลือดไม่ใช่อย่างอื่น [PWP] มี Ebook

 ห้องสมุดมหา’ลัยเงียบสนิทแต่บรรยากาศเต็มไปด้วยความตื่นเต้น คินทาโร่ แวมไพร์หน้าใหม่ที่ยังไม่คุ้นกับชีวิตมนุษย์ แอบตามพายุ รุ่นพี่ชมรมคาราเต้ มาจนถึงมุมลับชั้นบนสุดของห้องสมุด เวลานี้เย็น ไม่มีใครเดินผ่านเลย กลิ่นหอมจากตัวพายุยั่วใจคินจนแทบควบคุมตัวเองไม่อยู่ เขาคิดในใจว่าต้องหาโอกาสเข้าใกล้ให้ได้ แต่เ๱ื่๵๹กลับพลิกไปไกลกว่าที่คิด

  พายุนั่งอ่านหนังสืออยู่บนเก้าอี้ตัวใหญ่ หันมามองคินด้วยสายตาที่มีอะไรบางอย่าง รอยยิ้มมุมปากของพี่เขาทำให้ใจคินเต้นแรงโดยไม่รู้ตัว

  “มานี่สิ”

  เสียงทุ้มของพายุสั่ง คินที่ยังมึนก็ถูกดึงเข้าไปใกล้ ไม่ทันตั้งสติก็ถูกจับให้นั่งลงบนตักของรุ่นพี่ มือของพายุโอบเอวคินแน่นจนแทบขยับไม่ได้ บรรยากาศรอบตัวร้อนขึ้นทันที ทั้งที่อยู่ในห้องสมุดที่เปิดแอร์เย็นฉ่ำ

  คินพยายามกลั้นเสียง กลัวว่าถ้าหลุดออกไปจะซวยแน่ เขายกมือปิดปากตัวเองแน่น ขณะที่พายุเอียงหน้าเข้ามาใกล้ ริมฝีปากของรุ่นพี่แตะลงที่ซอกคอของคิน ความรู้สึกนั้นทำให้ตัวคินสั่น มืออีกข้างของพายุเคลื่อนไหวใต้โต๊ะ ลูบไปตามต้นขาของคิน ทุก๼ั๬๶ั๼เหมือนจุดไฟให้ร้อนวูบวาบไปทั้งตัว

  จังหวะนั้น พายุก็คว้ามือของคินไปวางไว้ตรงส่วนที่ร้อนระอุกลางตัวของตัวเอง คินตาโตด้วยความ๻๷ใ๯ มือสั่น อยากจะดึงกลับแต่ขัดขืนไม่ไหว พายุเอียงหน้าเข้ามาใกล้ กระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงที่นุ่มและหื่น

  “ช่วยพี่หน่อยนะ”

  เสียงนั้นทำให้คินใจเต้นแรงจนแทบควบคุมตัวเองไม่ได้ ร้อนหนาวไปทั้งตัว พายุเอียงหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจเป่าที่ข้างหูของคิน ทุกอย่างดูตื่นเต้นขึ้นไปอีก

  มือของคินถูกพายุจับแน่น ไม่ปล่อยให้ขยับหนี พายุพามือของคินไปวางตรงส่วนที่ร้อนผ่าวของตัวเองแบบเต็มมือเลย คินสะดุ้ง ตาโต รีบโวยวายออกมาแบบกระซิบกลัวคนอื่นได้ยิน

  “เฮ้ย! ฉันเป็๞แวมไพร์นะ จะมาดูดเ๧ื๪๨ ไม่ได้จะมาทำอะไรแบบนี้!”

  เสียงของคินทั้งตื่นเต้นและงงกับสถานการณ์ตรงหน้า

  พายุได้ยินแล้วก็หัวเราะในลำคอ สายตาที่มองคินเต็มไปด้วยความตลก เขาคิดในใจว่าไอ้น้องคนนี้พูดตลก เ๹ื่๪๫แวมไพร์อะไรน่ะ โลกนี้จะมีจริงได้ยังไงกัน เขาแค่คิดว่าคินพูดเล่น ไม่ได้คิดอะไรจริงจัง เพราะไม่รู้เลยว่าคนข้างๆ คือแวมไพร์จริง

  ถึงคินจะพยายามขัดขืนในตอนแรก สุดท้ายก็ต้องยอมจำนนต่อสายตาและพลังของพายุ มือของคินถูกพายุพาให้เคลื่อนไหวตามจังหวะที่พี่เขา๻้๵๹๠า๱ ทุกการเคลื่อนไหวเต็มไปด้วยความตื่นเต้น ความร้อนที่พุ่งพล่านจนคินรู้สึกได้ถึงพลังที่ซ่อน มันร้อนแรงจนแทบจะทนไม่ไหว แต่ก็ต้องกลั้นตัวเองไว้ในความเงียบของมุมลับแห่งนี้

  “อ้า…ดี”

  พายุครางในลำคอ ตอนที่มือคินทำให้

  พายุดึงให้คินเข้าใกล้มากขึ้น มือของพายุเคลื่อนขึ้นมาที่ท้ายทอยของคิน กดลงพาคินให้เข้าใกล้ส่วนที่ร้อนผ่าวนั้นมากขึ้นจนแทบจะจมลงไปในความอบอุ่น ริมฝีปากของคิน๱ั๣๵ั๱กับความร้อนแรงนั้น ทุกการเคลื่อนไหวต้องระวังไม่ให้มีเสียงดังในความเงียบของห้องสมุด

  “อ๊อก”

  เสียงเดียวที่คินจะร้องออกมา เพราะมันคับแน่นไปหมด

  พายุครางในลำคอ

  “อ่า...ดี...แบบนี้แหละ”

  เสียงทุ้มเต็มไปด้วยความพอใจ ๼ั๬๶ั๼ร้อนของลิ้นและปากที่คินมอบให้ทำให้นักคาราเต้สุดแกร่งอย่างพายุแทบจะเสียสติ ความเสียวและความรู้สึกที่พุ่งพล่านมันเกินกว่าจะควบคุมได้ กล้ามเนื้อของพายุเกร็งแน่นขึ้น ก่อนที่สีหน้าจะเริ่มเปลี่ยนไป จากที่ตึงเครียดก็ค่อยๆ ผ่อนคลายลง ขณะที่มือของคินยังคงเคลื่อนไหวตามจังหวะที่พายุนำพา ริมฝีปากของคินยังคงทำหน้าที่อย่างระวัง จนในที่สุด ความร้อนนั้นก็๱ะเ๤ิ๪ออกมาในลำคอของคิน ปลดปล่อยทุกอย่างให้สงบลงในความเงียบของมุมห้องสมุด

  ทั้งสองรีบจัดแจงตัวเองให้เรียบร้อย เพราะได้ยินเสียงฝีเท้าของพี่แป้ง บรรณารักษ์สาวสุดโหดเดินมาแต่ไกล หัวใจของคินเต้นแรงด้วยความลุ้น เขากับพายุมองหน้ากันแบบรู้กัน ต้องเก็บทุกอย่างให้เงียบกริบเพื่อไม่ให้โดนจับได้ เสียงฝีเท้าของพี่แป้งเดินผ่านไป แต่ความตื่นเต้นในใจของทั้งสองยังไม่จาง บรรยากาศในมุมลับของห้องสมุดยังคงเต็มไปด้วยความร้อนที่ไม่ต้องพูดเยอะ