My Devil! ตัวสำรองที่เธอไม่รัก

        หอของใบเฟิร์น

        "เค ถุงยางหมดแล้วนะ"

        ฉันเช็คตสต็อคของที่เก็บเอาไว้ในตู้แล้วหันไปบอก 'เควิน' แฟนของฉันที่กำลังนอนเล่นเกมมือถืออยู่บนเตียง

        "ของสำคัญ หมดได้ไง"

        เควินชะงักแล้วหันมามองหน้าฉัน

        เขามักมานอนกับฉันทุกๆวันศุกร์เสมอ เราคบกันมาปีกว่าแล้ว

        "ก็นายใช้เปลืองอะ"

        ฉันเบ้ปากตอบแล้วเดินไปนอนข้างๆเควินแล้วกอดเขา

        กลิ่นตัวหอมๆที่เป็๞เอกลักษณ์ สดชื่นจริงๆ

        "เปลืองอะไร แค่สามรอบต่อวันเอง"

        เขาวางมือถือลงแล้วกระชากฉันเข้าไปกอดพร้อมกับจุ๊บแก้ม

        ฟอดดด!

        หอมแก้มฉันอีก เฮ้อ หลงเสน่ห์พ่อหนุ่มลูกครึ่งไทยอังกฤษนี่จริงๆ

        เควินเป็๲แฟนคนแรก และเป็๲คนแรกของฉันกับเ๱ื่๵๹อย่างว่า

        รักมาก หลงมาก ยอมเสียตัวให้เขาในวัยยี่สิบปี แบบนี้เรียกใจง่ายรึเปล่านะ?

        ติ๊งง!

        "ใครโทรมา"

        ฉันหันไปมองโทรศัพท์ของเควินที่วางอยู่ข้างๆ

        'Wadphan'

        ชื่อที่ปรากฎขึ้นมาทำเอาฉันใจกระตุก

        "วาดฝันโทรมา แปปนะ"

        เควินปล่อยฉันออกจากอ้อมกอดแล้วเดินไปที่ระเบียงเพื่อรับโทรศัพท์

        ฉันได้แต่หลับตาพริ้มแล้วนอนอยู่บนเตียง พยายามไล่น้ำตาไม่ให้มันไหล

        ความจริงคือ...เควินคบซ้อน

        ฉันรู้เ๹ื่๪๫นี้มา๻ั้๫แ๻่สามเดือนที่แล้ว

        เหตุการณ์เมื่อสามเดือนที่แล้ว

        "เมื่อไรจะออกมานะ"

        ฉันหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาดูเวลา

        จากตารางเรียนของเควินตอนนี้ก็น่าจะเลิกได้แล้ว

        ปกติเควินจะมาหาฉันที่หอทุกวันศุกร์ ส่วนวันธรรมดาเขาบอกว่าเรียนหนักมาก อยากพักผ่อน

        แต่วันนี้เป็๲วันพุธ ซึ่งฉันมีเ๱ื่๵๹ด่วนอยากขอให้เขาพาไปเพราะเควินมีรถยนต์ ส่วนฉันมันเด็กบ้านจนต้องเดินทอดน่องรึนั่งรถเมล์มาเรียน

        "เอ่อ ขอโทษนะคะ เห็นเควินปีสองบ้างมั้ย"

        ตอนนี้ฉันอยู่หน้าตึกโยธา เลยลองถามพวกน้องปีหนึ่งผู้ชายที่เดินออกมาเป็๲กลุ่มดู

        "พี่เควินเหรอครับ เฮ้ยไอ้บีมมึงเห็นบ้างปะ"

        น้องผู้ชายหน้าตาน่ารักหันไปถามเพื่อนที่ยืนอยู่ข้างหลัง

        "เห็นพวกพี่เดวิลบอยบอกว่าพี่เควินไปรับแฟนที่คณะบัญชีนะ"

        เดี๋ยวนะ แฟน...?

        รับแฟนที่คณะบัญชี?

        แต่ฉันเรียนศิลปกรรมศาสตร์นะ น้องเข้าใจไรผิดปะ?

        "แฟนเควินเรียนบัญชีเหรอ?"

        ถามย้ำเพื่อความชัวร์

        "ใช่ครับๆ ชื่อพี่อะไรนะมึงไอ้บีม"

        "พี่วาดฝัน ที่สวยๆอะ"

        วาดฝัน?

        เอาล่ะ ตอนนี้ฉันมั่นใจละว่าแฟนของเควินที่น้องๆพูดถึงมันไม่ใช่ฉัน

        ไม่รอช้า ฉันรีบออกมาจากตึกโยธาแล้วเดินไปที่คณะบัญชี

        "วันนี้ฝันอยากกินอะไร"

        ฉันเห็นเขา...เห็นเควินกำลังยืนคุยอยู่กับผู้หญิง หน้าตาสวย น่ารัก ตัวเล็กนิดเดียว

        ผิดกับยัยถึกแบบฉันที่ตัวสูงโปร่งแถมไม่ค่อยดูแลตัวเองอีก...

        "อืมมม สเต็กดีมั้ยเค"

        ฉันทนเห็นภาพบาดตานั้นไม่ไหว

        รีบเดินเข้าไปหาทั้งสองคนแล้วหยุดฝีเท้าอยู่ตรงนั้นพร้อมกับจ้องหน้าทั้งสองคนสลับกันไปมา

        ยัยวาดฝันอะไรนั่นมองฉันงงๆแล้วหันไปมองหน้าเควิน

        เควินในตอนแรกเหมือนจะ๻๷ใ๯ แต่เพียงไม่กี่วินาทีเขาก็ปรับสีหน้ากลับมาเป็๞ปกติ

        "เอ่อ มีอะไรรึเปล่าคะ?"

        ผู้หญิงคนนั้นถามฉันขึ้นมา

        ฉันทำได้เพียงยืนนิ่งตัวสั่น มันจุกอยู่ในอก

        ยิ่งฉันนิ่ง วาดฝันก็ยิ่งงง

        "เอ่อ เค นายรู้จักเธอเหรอ"

        เควินมองหน้าฉันนิ่งๆ แล้วตอบออกมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

        "ไม่รู้จัก"

        "...!?"

        ได้ยินคำตอบแบบนั้นฉันถึงกับชาไปทั้งตัว

        "สงสัยจำคนผิด ไปกันเถอะ"

        เขาโอบไหล่เธอคนนั้นแล้วเดินจากออกไป

        ทิ้งให้ฉันยืนตัวสั่นเทาน้ำตาไหลรินอยู่คนเดียว

        กลับมาปัจจุบัน

        เควินออกไปคุยโทรศัพท์ที่ระเบียง ทิ้งฉันให้นอนน้ำตาไหลรินเหมือนกับวันนั้น

        ไม่ต้องแปลกใจที่ทำไมฉันยอม

        เพราะฉันรักไง...รักเขามากด้วย

        ชีวิตเด็กที่ครอบครัวไม่อบอุ่นแบบฉัน พอได้ความรักจากเควินแล้วมันดีมากๆเลย ชีวิตเหมือนมีสิ่งมาเติมเต็ม

        และที่สำคัญฉันมาทีหลัง เควินบอกเลิกฉันหลังจากวันนั้น...แต่ฉันยื้อเอาไว้เอง

        "อย่าทิ้งฉันไปเลยนะเค"

        "แต่เฟิร์นรู้แล้วนี่ เรามีแฟนตัวจริง"

        "..."

        "วาดฝันคือตัวจริง"

        "แล้วฉันคือตัวอะไร?"

        "ตัวสำรอง"

        คำพูดนั้นทำเอาฉันเจ็บฝังลึก

        "อย่าทิ้งฉันไปไหนเลยนะ"

        ฉันเดินเข้าไปแล้วกอดพร้อมกับซบเข้าที่แผงอกของเควิน

        "รับได้เหรอ เป็๞แค่ที่สอง?"

        "ขอแค่นายไม่ทิ้งไป...ฉันยอมทุกอย่าง"

        "..."

        "แม้แต่ตัว ฉันก็ให้ได้..."

        นั่นแหละค่ะ นั่นคือครั้งแรกที่ฉันมอบร่างกายของหญิงสาวบริสุทธิ์ในวัยยี่สิบปีให้กับเขา เพื่อแลกกับการที่เขาจะไม่ทิ้งฉันไป

        พอมาวันนี้มานอนน้ำตาซึมอยู่บนเตียงซะเอง น่าสมเพชจริงๆ

        นึกถึงคำคมคำนี้ขึ้นมาจริงๆ

        ตัวสำรองไม่ร้องนะครับ...ขอเปลี่ยนเป็๞ ตัวสำรองไม่ร้องนะเฟิร์น

        เจ็บจริงๆ

        "เฟิร์น เดี๋ยววันนี้ฉันกลับก่อนนะ"

        เควินเดินเข้ามา ฉันรีบปาดน้ำตาแล้วยิ้มให่เขา

        "ทำไมล่ะ? ปกตินายมานอนกับฉันทุกวันศุกร์นี่"

        "วาดฝันเข้าโรงบาลอะ เดี๋ยวไว้อาทิตย์หน้าเรามาใหม่นะ'

        พูดจบก็รีบหยิบกระเป๋าเป้ของตัวเองขึ้นสะพายแล้วเดินจากไป

        ทิ้งให้ฉันมองตามเขาตาละห้อย

        "เกลียดตัวเองจริงๆที้เป็๞แบบนี้"

        ฉันได้แต่ถอนหายใจกับตัวเองเบาๆ

        บอกฉันทีสิ...จะต้องเจ็บอีกเท่าไรถึงจะพอ?