ระบบผู้ล้มเหลว

ตอนที่ 42 ประตูเปิดออก

จัตุรัสกลางเมืองเป่ยกวนเงียบสนิท

ทุกคนมองภาพตรงหน้าด้วยความไม่เข้าใจ

ชายหน้ากากเงิน…

คนที่ไม่มีใครกล้าเข้าใกล้

คนที่เปิดบททดสอบและตัดสินชะตาผู้คน

กำลังคุกเข่าข้างหนึ่งต่อหน้าซูผิง

หลายคนเริ่มซุบซิบ

“เกิดอะไรขึ้น?”

“เด็กนั่นผ่านแล้วเหรอ?”

“เป็นไปไม่ได้!”

แต่ชายหน้ากากเงินไม่สนใจสายตาใคร

เขาเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย

น้ำเสียงยังเรียบเหมือนเดิม

“เจ้ามีสิทธิ์เข้าสู่ทางเดินผู้สืบทอด”

ซูผิงมองอีกฝ่ายอยู่ครู่หนึ่ง

ก่อนพูด

“นายคือใคร”

ชายหน้ากากเงินเงียบไป

ก่อนตอบ

“ผู้เฝ้าประตูรุ่นปัจจุบัน”

“และ…ผู้แพ้”

ซูผิงนึกถึงคำเดียวกันที่อีกฝ่ายพูดก่อนเข้าบททดสอบ

ผู้แพ้

เขาถามต่อ

“นายเคยเป็นผู้สืบทอด?”

ชายหน้ากากเงินนิ่ง

ก่อนพยักหน้า

ทั้งจัตุรัสเงียบลงทันที

ถิงถิงเองก็ตกใจ

ชายหน้ากากพูดต่อ

“ข้าเคยมาถึงตรงนี้”

“แต่เลือกผิด”

“เลยไม่ได้เป็นผู้สืบทอด”

ซูผิงไม่ได้ถามต่อ

เพราะเขาเริ่มเข้าใจบางอย่างแล้ว

คนตรงหน้า…

อาจเป็นคนที่อยู่ในความทรงจำของเจ้าของเพลิงคนก่อน

ทันใดนั้น

ครืนนน!!

ประตูหินสีดำเริ่มสั่น

อักขระทั่วประตูเปล่งแสง

จากนั้น—

แยกออกช้าๆ

เบื้องหลังไม่ใช่ทางเดิน

ไม่ใช่ห้อง

แต่เป็นโลกอีกแห่ง

ท้องฟ้าสีเทา

ภูเขาดำ

แม่น้ำสีเงิน

และหอคอยสีดำขนาดมหึมาที่อยู่ไกลสุดสายตา

ทันทีที่ประตูเปิด

เหรียญสีดำในกระเป๋าซูผิงสั่นทันที

ฟู่ม!

เปลวเพลิงทมิฬลุกขึ้นเอง

ชายหน้ากากเงินมองแล้วพูด

“พลังนั้นกำลังตอบสนอง”

“แต่จำไว้”

เขาหันมามองซูผิง

“อย่ารีบขึ้นหอคอย”

ถิงถิงถามทันที

“หมายความว่าไง”

ชายหน้ากากตอบ

“ผู้ที่พยายามขึ้นทันที…”

เขามองไปยังเงาดำจำนวนมากใต้หอคอย

“…ไม่เคยกลับมา”

ระหว่างที่พูด

กลุ่มคนจากสมาคมนักล่าที่ซูผิงเจอเมื่อวานเดินเข้ามา

ชายเกราะหนังยิ้ม

“ขอบใจมาก”

“ถ้าไม่มีนายเปิดประตู พวกเราคงลำบาก”

ซูผิงหรี่ตา

ชายคนนั้นยิ้มกว้างขึ้น

ก่อนดึงเสื้อออก

เผยสัญลักษณ์เปลวเพลิงสีดำบนอก

วิหารเงา

ถิงถิงจับดาบทันที

ชายคนนั้นหัวเราะ

“อย่าตื่นเต้น”

“เราไม่ได้มาฆ่า”

“เรามา…”

เขาหันไปมองหอคอย

“…รับของที่ควรเป็นของเรา”

ทันใดนั้น

สมาชิกหลายสิบคนปล่อยพลังพร้อมกัน

ตูม!!

หมอกดำพุ่งเข้าสู่ประตู

พวกมันรีบเข้าไปก่อนทันที

ชายหน้ากากเงินไม่ขยับ

เพียงพูดเบาๆ

“พวกโง่”

จากนั้นหันมาทางซูผิง

“เจ้าเลือกได้”

“เข้าไปตอนนี้”

“หรือรอ”

ซูผิงมองหอคอยไกลลิบ

แล้วมองประตู

เงียบอยู่พักหนึ่ง

ก่อนเดินเข้าไป

ถิงถิงถอนหายใจ

“ฉันรู้อยู่แล้ว”

แล้วเดินตามทันที

ชายหน้ากากเงินมองทั้งสอง

ก่อนพูดเบาๆ

“…อย่าตาย”

ทันทีที่ทั้งคู่ก้าวผ่านประตู

โลกเบื้องหน้าบิดเบี้ยว

แรงดึงมหาศาลฉุดร่างทั้งสองลง

วินาทีสุดท้ายก่อนภาพดับ

ซูผิงเห็นบางอย่าง

บนยอดหอคอยสีดำ

มีคนคนหนึ่งยืนอยู่

และกำลังมองมาที่เขา

คนคนนั้น…

มีเปลวเพลิงสีดำอยู่ในมือ

……จบตอน……

ตอนต่อไป : ตอนที่ 43 — ดินแดนที่ถูกลืม