บทที่ 4 ... ท่านคือใครกันแน่
เขาใช้มือตบหน้าตัวเองเบาๆ เพราะตอนนี้เขาไม่แน่ใจจริงๆ ว่า นี่เป็เพียงความฝันหรือว่าความจริงหรือว่าเขาตายไปแล้วกันแน่เขาคิด!!!
ิซัวหลงจ้องไปที่หญิงสาวคนนั้นตาไม่กะพริบ และยืนตะลึงอยู่ในเงามืดของบ้านหลังนั้นจากนั้นเสียงแว่วหวานก็ดังเข้าหูของเขาว่า
"อาหลง…เก็บสมุนไพรเข้าชั้นให้เรียบนะวันนี้คงพอแค่นี้"
จ้าวลู่ซื่อพูดเสร็จพลางยกแขนเสื้อขึ้นมาเพื่อซับเม็ดเหงื่อที่ซึมออกมาบริเวณหน้าผากของนาง
"ได้ขอรับคุณหนู คุณหนูไปพักเถิดขอรับที่เหลือข้าจะจัดการต่อเอง"
อาหลง คนงานของร้านบอกกับนายสาวของเขาเพราะว่าตอนนี้ ชาวบ้านที่มาขายของเริ่มทยอยกลับ ที่เหลือคือคนงานของตระกูล ที่ยังเก็บของยังไม่เสร็จ ทุกคนเหมือนเร่งทำงานแข่งกับเวลา เมื่อจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อย
จ้าวลู่ซื่อเงยหน้ามองไปรอบบ้านของนางเพื่อตรวจดูความเรียบร้อยอีกครั้ง
ทันใดนั้น สายตาของนางก็เห็นชายหนุ่มแปลกหน้าเขาที่ยืนนิ่งอยู่ใต้เงามืดของโรงกลั่นสุราบ้านตระกูลจ้าว สายตาของเขานั้นจ้องมองมาที่นาง จ้าวลู่ซื่อรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยกับการแต่งกายที่ไม่เหมือนใครของชายหนุนคนนั้น
นางไม่แน่ใจว่าชายหนุ่มท่าทางดูแปลกไม่เหมือนชาวบ้านทั่วไปมายืนอยู่ตรงนั้นทำไม หรือว่าเขามาขายสมุนไพร นางจึงเดินเข้าไปหาเขาเพื่อมองให้ชัดเจนขึ้น
ในเสี้ยววินาทีนั้น!!!...เหมือนโลกทั้งใบของนางเหมือนจะหยุดหมุน หัวใจของนางเต้นรัว ราวกับถูกฟ้าผ่า ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนของนางจ้องมองไปที่ใบหน้าของชายหนุ่มคนนั้นเป็ใบหน้าที่นางคุ้นเคยดีเป็ใบหน้าที่นางถวิลหามาตลอดหลายปีที่ผ่านมา นางเดินมาเรื่อยจนกระทั่งใกล้พอที่จะมองเห็นชายคนนั้นชัดเจน จ้าวลู่ซื่อยกมือขึ้นมาปิดปากของนางก่อนจะเอ่ยออกมาเบาๆ
"หย่วนลู่! หย่วนลู่ทำไมเป็ท่าน นิ…. นี่ท่านยังไม่ตายหรือ!!!”
จ้าวลู่ซือพูดออกมาน้ำเสียงและมือของนางสั่นเทาไปหมดด้วยความใ นางยังคงจับจ้องไปที่ดวงหน้าของชายคนนั้นก่อนที่น้ำตาจะไหลลงมาอาบแก้มนวล
หย่วนลู่ชายหนุ่มคนรักของนาง เขาถูกเกณฑ์ไปเป็ทหารในสนามรบชายแดนทางใต้ และสูญหายไป นางไม่ได้ข่าวจากเขาเกือบ3ปีแล้ว คนในตระกูลของเขามาแจ้งเพียงว่าเขาคงตายในา หลายปีมานี้จ้าวลู่ซื่อยังคงโศกเศร้าจากการสูญเสียคนรักของนาง นางยังคงไว้ทุกข์ให้เขาในแบบของนาง ชายหนุ่มเดินออกจากแสงเงาสลัวใต้ชายคา เขาเดินมาตรงหน้าหญิงสาว
"หย่วนลู่"
นางพูดในขณะสายตาทั้งของคู่ประสานกัน
"หย่วนลู่นี่ท่านยังไม่ตาย"
จ้าวลู่ซื่อเดินเข้าหาชายหนุ่มคนนั้นอย่างช้าๆ หัวใจของเธอเต้นรัวด้วยความตื่นเต้นและกังวล เธอเงยหน้าขึ้นมองดูเขาให้ชัดเจนใบหน้าของเขาเป็ใบหน้าที่คุ้นเคย แต่กลับดูแปลกตาไป
เสื้อผ้าของเขาเปลี่ยนไปจากที่เคยเป็ สีหน้าของเขาดูเคร่งขรึมกว่าเดิม ทรงผมของเขาก็ดูแปลกตา ผิวพรรณของเขาดูเหมือนจะผ่านการต่อสู้มามากมาย ร่องรอยบนใบหน้าของเขาบ่งบอกถึงเื่ราวที่ผ่านพ้นมาจ้าวลู่ซื่อพยายามมองเข้าไปที่ดวงตาสีดำขลับของเขามีบางอย่างที่ผิดปกติไป มันเหมือนกับว่า... แววตาของเขาสูญเสียความสดใสไป เป็แววตาที่ไม่มีความสุข ใช่แล้วแววตาของชายคนนี้ไม่มีความสุขอยู่ในนั้น นางพยายามมองหาเงาของชายคนรักที่นางคุ้นเคย แต่กลับไม่พบ…นางหาไม่พบ
หลังจากที่นางมองเขาอย่างพินิจพิจารณามากขึ้น ใกล้สายตามากขึ้น ชายหนุ่มคนรักของนางกับชายผู้นี้กลับมีบางอย่างที่แตกต่าง…มันมีความแตกต่างกันระหว่างชายคนนี้กับชายคนรักของนาง….แต่นางพยายามบอกตัวเองว่า เพราะเขาหายไปนานขนาดนี้ ก็ย่อมจะมีอะไรเปลี่ยนแปลงไปบาง แม้ว่าในใจของนางนั้นได้มีคำตอบอีกอย่างหนึ่งแล้ว นางกัดฟันข่มความคิดนั้นลงก่อนจะเอ่ยออกมาว่า
"หย่วนลู่ ท่านไปอยู่ที่ไหนมาข้านึกว่าท่านตายไปแล้ว" นางเอ่ยถามขึ้นมาพลางมองจ้องเขาไปทั่วร่างอีกครั้งตอนนี้มือของนางนั้นสั่นจนนางต้องจับเอาไว้
ิซัวหลงไม่ตอบเขาไม่รู้ว่าทำไมหญิงสาวที่เหมือนกับแฟนสาวของเขานั้นถึงได้เรียกว่าด้วยชื่อคนคนอื่น…หรือว่าเธอคิดว่าเขาคือชายคนที่ชื่อหย่วนลู่อะไรนั้น เขาไม่รู้จักคนชื่อหย่วนลู่ เขารู้แค่ว่าเขาเห็นเย่วชิงแฟนสาวของเขา แต่เธอกลับเรียกชื่อเขาเป็อีกคน…..หย่วนลู่คนนั้นเป็ใครกันแน่
ขณะที่เขายังคงสับสนอยู่นั้นเสียงรอบๆ ตัวก็ดังขึ้นมาเข้าหูของเขา
"ตอนนี้คุณหนู คงจะหายเศร้าโศกเสียทีในที่สุดคุณชายหย่วนลู่ก็กลับมาแล้ว"
เสียงคนงานในบ้าน
“ใช่ๆๆ คุณชายหายไปนานมากเลยจนพวกข้ายังคิดว่าเขาคงจะตายในาแล้ว เฮ้อออช่างโชคดี ์ยังมีเมตตา ข้าสงสารคุณหนูมากที่ทุกวันนางยังคงเศร้าและรอคอยการกลับมาของคุณชาย ต่อไปนี้คุณหนูจะได้มีความสุขสักที”
อีกเสียงลอยมา ิซัวหลงเริ่มจะจับประเด็นบางอย่างได้แล้ว แสดงว่าเขาหน้าตาคล้ายกับคนรักของคุณหนูที่อยู่ตรงหน้าเขานั้นเอง แต่จะเป็แบบนั้นได้อย่างไร ในเมื่อเธอคือคนรักของเขา เอาหล่ะตอนนี้เขาสับสนมากกว่าเดินจนหาเสียงของตัวเองที่จะตอบเธอไม่ได้แล้วสิ ตกลงเขาเป็ใคร เธอเป็ใคร และสถานที่แห่งนี้คือที่ไหนกันแน่....คำถามมากมายหลั่งไหลเข้ามาในสมองของเขา ิซัวหลงมองไปรอบๆ ตัวอีกครั้ง เขาเห็นผู้คนกำลังพูดคุยกันและหันมามองทางเขาสอง บางคนก็ชี้ไม้ชี้มือ และพวกเขาหลายคนถึงกับยิ้มให้เขา และมีโบกมือให้เขาด้วยแสดงว่า พวกเขารู้จักชายที่หน้าตาเหมือนเขาแน่นอน ิซัวหลงคิด เพราะพวกเขาสองคนกำลังเป็จุดสนใจของทุกคนที่นี่
เวลาผ่านไปพักหนึ่งในที่สุดเขาก็สามารถหาเสียงของตัวเองเจอและคำถามแรกที่เขาเอ่ยถามหญิงสาวที่เหมือนคนรักของเขาก็คือ
"นี่... ที่นี่มันคือ์หรือ?"
" อะไรนะ หย่วนลู่ท่านเป็อะไรหรือไม่ที่นี่จะเป็์ได้อย่างไรพวกเรายังไม่ตายเสียหน่อย..."
จ้าวลู่ซื่อตอบ
ิซัวหลงมองไปรอบอีกครั้งก่อนจะเอ่ยถามขึ้นมาอีกครั้ง
"แล้วนี่มันที่ไหนกันครับ?"
"ที่นี่คือโรงสุราของข้า..." นางมองที่ดวงตาของเขาตอนนี้นางเริ่มจะแน่ใจแล้วว่าสายตาที่เขามองมาที่นางนั้นไม่ใช่สายตาของหย่วนลู่ของนางแน่นอนแล้ว
"โรงสุราของคุณอย่างนั้นหรือ"
ิซัวหลงเอ่ยตามคำพูดของนางเหมือนคนโง่
"ใช่แล้ว ข้าคือจ้าวลู่ซื่อและนี่คือโรงกลั่นสุราบ้านตระกูลจ้าว...ท่านจำไม่ได้แล้วหรือ....หรือว่าท่านไม่ใช่ ไม่ใช่..."
ในที่สุดสิ่งที่นางไม่อยากจะเอ่ยออกมาก็จำเป็ต้องเอ่ย เพราะเมื่อเดินมาใกล้และมองดูเขาอย่างชัดเจนแล้วทำให้นางจำใจต้องยอมรับและตัดสินใจเอ่ยขึ้นมาประโยคหนึ่งว่า
"แล้วท่านเป็ใครเ้าคะ?
**** หน้าตาเหมือนกันแต่บุคลิกแตกต่างกัน "
จ้าวลู่ซื่อ… เด็กไรท์จะเสื้อผ้าหน้าผมเยอะทุกคนนะคะ เปลี่ยนให้ตลอดเป็ไปตามสถานการณ์ของเื่ 5555
22K
