“ไม่รู้ว่าทุกคนที่เข้ามาอ่านเื่นี้ ได้สนใจคำเตือนข้างบนนี้หรือเปล่า เื่ทั้งหมดที่ผมเล่าตอนไปนี้ เมื่ออ่านจนจบทุกคนต้องส่งต่อความหลอนไปให้ครบ10คนภายใน7วัน แบบที่ผมกำลังส่งต่อให้พวกคุณอ่านอย่างไงละ”
ห้าม หรือ อย่า มันคงเป็เหมือนวลีที่บอกว่ายิ่งห้ามเหมือนยิ่งยุ ใช่ผมก็เป็เช่นนั้น
ในชีวิตแต่ละวันของผมนั้นชอบท่องเข้าไปสู่โลกโซเชี่ยลเป็ประจำอยู่แล้ว ยิ่ง่นี้เป็วิกฤตการณ์โควิดผมจึงมีเวลาว่างที่จะท่องโลกโซเชี่ยลมากขึ้น
ผมเชื่อว่าหลายๆ คนก็เป็แบบที่ผมเป็ละสิท่า จนเมื่อผมได้เข้าไปอ่านยังบอร์ดพูดคุยในเว็บนอกของญี่ปุ่นเว็บหนึ่ง ่เวลาตอนนั้นก็ดึกมากแล้วผมไม่แน่ใจว่าประมาณ ตี2-3 หรือเปล่า คนมันว่างอ่าเนอะ ภายในเนื้อหาเว็บบอร์ดโจ่หัวขึ้นเลย 読まない ซึ่งแปลเป็ไทยได้ว่า ห้ามอ่าน
ห้ามมันก็เหมือนยิ่งยุ ผมจึงได้ตัดสินใจเข้าไปอ่านเื่ราวที่ผู้ตั้งกระทู้ลง
เนื้อหาภายในกล่าวถึง เหตุการณ์แบบเดียวกับที่ผมเจอไม่มีผิดแต่จะต่างจะผมไปอย่างหนึ่งคือเขาไม่ได้อ่านเื่ราวจากหน้าจอมือถือ
ซึ่งจับใจความได้ว่า เ้าของกระทู้ได้ไปเที่ยวเล่นในศาลเ้าแห่งหนึ่งที่ถูกทิ้งร้างไว้กับบรรดาเพื่อนๆ ของเขา จนไปเจอเข้ากับจดหมายที่หน้าตาดูโบราณ ทันทีที่เขาเปิดจู่ๆ ก็มีลมปริศนาพัดมาโดนตัวพวกเขา ข้อความในจดหมายกล่าวว่า
“ถึงเคนตะ ตอนนี้ก็ผ่านไปแล้ว2ปีหลังจากที่คุณได้ออกเดินทางไปทำงานในโตเกียว ตอนนี้คุณจะเป็อย่างไรบ้าง กินข้าวหรือยัง ฉันเฝ้าพรรณนาถึงแต่คุณ ใบหน้าของคุณลอยอยู่ไปทั่วทุกหนแห่ง ฉันร้องไห้จนหน้าตาไหลเป็สายเื สงสัยฉันคงคิดถึงคุณมาก ไม่ว่าคุณจะเป็ตายร้ายดียังไงฉันก็ยังจะรอคุณอยู่ ณ ศาลเ้าแห่งนี้ แม้ว่าฉันจะเสียชีวิตไปแล้วก็ตาม . . . หากใครที่มาพบจดหมายนี้ โปรดฝากส่งต่อไปเรื่อยให้ถึงเคนตะ จากมินาโกะ...”
ภายในจดหมายยังมีปิ่นปักผมโบราณที่มีคราบเืติด จดหมายก็ดูค่อนข้างเก่าพอสมควรแสตมป์ที่ติดก็มีกลิ่นคาวเืด้วย เ้าของกระทู้ก็ไม่สนใจอะไรเป็พิเศษคิดว่าเป็แค่จดหมายที่ถูกทิ้งไว้ จึงไม่ได้ใส่ใจอะไรนำกลับไปวางยังที่เดิม เวลาผ่านไปได้แค่7วันเพื่อนๆ เขากระเ้ากระทู้ค่อยๆ ตายไปทีละคน จนเหลือแค่เขาเพียงคนเดียว เขาคิดว่าคงเป็อาถรรพ์ของจดหมายนั้น จึงได้กลับไปยังที่ที่จดหมายนั้นตั้งอยู่ เพื่อนำข้อความเ่าั้มาเขียนลงเว็บบอร์ด ลงท้ายด้วยว่าหากใครเพิกเฉยแล้วไม่ส่งต่อไปเรื่อยๆ คนผู้นั้นจะถูกิญญาสาวตามหลอกหลอน คอยเรียกชื่อ เคนตะ ซ้ำๆ ทุกค่ำคืน
เมื่อผมได้อ่านดังนั้น จึงคิดว่ามันอาจจะเป็แค่เื่ราวที่ถูกแต่งขึ้น คล้ายๆ กับแชร์ลูกโซ่ที่เคยเกิดขึ้นเมื่อ4-5ปีก่อนที่ผู้คนต่างเอามาเล่นกันสนุกๆ ขำๆ ก็เท่านั้น ในดึกคืนนั้นตอนที่ผมกำลังจะเข้านอน ได้ฝันแปลกๆ ว่ามีหญิงสาวมายืนมองผมไกลจากป่า พอผมเข้าไปใกล้เธอกลับหายตัวไป ใบหน้าของเธอนั้นไม่ชัดเจน เพราะมีแต่เส้นผมปิดคลุมไว้ ผมจึงสะดุ้งตื่นจากความฝัน แต่ก็เอะใจอะไรขนาดนั้น คงเป็เื่ที่ผมอ่านแล้วกลับมาฝันมากกว่ามั้ง ผมฝันเธอคนนั้นประจำทุกคืนๆ แต่ในทุกๆ คืนนั้นเธอจะค่อยๆ เข้าใกล้ตัวผมมากขึ้นมากขึ้น แต่ก็ไม่ได้มีท่าทีน่ากลัวแต่อย่างใด
แต่ทว่าในคืนดึกวันที่5ต่อมากลับมีเื่ราวแปลกๆ เกิดขึ้นกับผม
ในขณะที่ผมกำลังอาบน้ำ เปิดเพลงคลอหูไปนั้น จู่ๆ มีเสียงคล้ายสำเนียงญี่ปุ่นกระซิบข้างๆ หูผม!!!เคนตะ!!!
ผมหันควับกลับไปแต่ไม่เจอสิ่งแปลกๆ แต่อย่างใด และผมก็ไม่ได้เชื่อเื่ผีอะไรพวกนี้ด้วย ในคืนนั้นตอนที่ผมกำลังนอนหลับอยู่ ผมรู้สึกอึดอัดไปทั่วทั้งตัว ขยับตัวไปทางซ้ายทางขวาก็ไม่ได้คล้ายกับพี่อำ
มันอึดอัดมากๆ จนผมพยายามตัดสิ้นใจเฮือกหนึ่ง และหันตัวกลับมา
ผมลืมตามาผมกลับต้องใอย่างสุดขีด ภาพที่เห็นตรงหน้าผมนั้น เป็ผีหญิงสาว ร่างกายซีดเผือด ตาขาวโพนไปทั้งดวงตา กำลังนอนแล้วจ้องมองมาที่ผม แต่ผมกับสะดุ้งตื่นขึ้นมาอีกครั้ง มันเป็ฝันซ้อนฝันที่น่ากลัวสุดๆ
ผมมองไปรอบๆ ห้องแต่ก็ไม่มีอะไรแปลกอยู่ในห้อง แต่ว่าโน๊ตบุ้คที่ผมเปิดเมื่อคืนนั้นถูกเปิดทิ้งไว้ หน้าเว็บที่ถูกเปิดทิ้งไว้เปิดเป็เว็บ “ห้ามอ่าน”
หรือว่าทุกๆ อย่างทุกๆ เื่ที่เกิดตลอด5คืนที่ผ่านมา จะมาจากอาถรรพ์จดหมายกันแน่ และในคืนนี้เป็คืนที่6ผมเข้าไปสืบค้นข้อมูลต่างๆ ผู้คนที่เคยอ่าน ข่าวการเสียชีวิตแปลกประหลาดที่ญี่ปุ่น ข่าวจดหมายอาถรรพ์เฮี้ยน
เื่ราวเหล่านี้มีเต็มกลูเกิ้ลญี่ปุ่น บ้างก็บอกว่าพบเจอผีหญิงสาวคอยตามหลอกหลอน บ้างก็บอกว่าเธอคอยเรียกชื่อคนรักของเธอ เคนตะๆ . . .เคนตะ
แปลกนะเพราะว่า ผมดันเจอทั้งเสียงทั้งผี เลย
แต่เมื่อผมเข้าไปค้นหาต่อว่าเคยมีคนที่ส่งต่อจนครบ10คนแล้วนั้น
ก็ไม่มีปรากฏในฐานข้อมูลแต่อย่างใด ไม่เคยมีใครตอบได้เลยว่าส่งครบ10คนแล้วจะเป็ยังไงต่อ ราวกับว่ามันถูกลบออกจากฐานข้อมูลไปดื้อๆ
นี้ก็จะครบวันที่7เหลือเวลาอีกไม่กี่ชั่วโมง หากใครที่ไม่ได้สนใจคำเตือนข้างต้นแล้วหลงเข้าอ่าน ถ้าคุณไม่อยากพบเจอผีหญิงสาวก็จงส่งต่อให้เพื่อนๆ คุณอ่านอีก10คน แต่ถ้าเกิดคุณอยากได้ประสบการณ์สยองขนหัวลุก
…โปรดอย่าบอกใครเื่นี้...
จาก ตอนฝัน
834
